บทที่ 16 โดนจองอีกแล้ว

ที่หมู่บ้านซิ่งฝูจวี อู๋ซินที่กำลังจะออกไปทำงานได้รับโทรศัพท์จากหม่าเหยียนเหยียน

เมื่อเช้าหม่าเหยียนเหยียนตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าคุณภาพการนอนหลับไม่ดีเหมือนสองวันที่ผ่านมา และเมื่อคืนตอนกลับมากินข้าวเย็น เธอก็รู้สึกว่าความอยากอาหารลดลง

แถมสามีของเธอ หวังฟู่หมิน ก็มีอาการเดียวกัน ตอนแรกเธอก็ไม่ได้คิดว่าเป็นเพราะองุ่น

จนกระทั่งสามีพูดขึ้นมาว่า พอกินองุ่นแล้วเจริญอาหารขึ้น ทั้งสองคนคุยกันแล้วพบว่าช่วงที่กินองุ่นพวกเขานอนหลับสบายขึ้นด้วย

พอนึกถึงตีนกาที่จางลงและผิวพรรณที่กลับมาเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด หม่าเหยียนเหยียนก็นั่งไม่ติดรีบโทรหาอู๋ซินทันที

"เสี่ยวซิน องุ่นที่สามีเธอเอามาฝากสามีพี่ เธอซื้อมาจากที่ไหนเหรอ?"

"พี่เหยียนเหยียน พี่ก็เจอสรรพคุณขององุ่นแล้วเหรอคะ?"

ได้ยินแบบนี้ หม่าเหยียนเหยียนก็เข้าใจทันทีว่าความเปลี่ยนแปลงของเธอมาจากองุ่นจริงๆ

"ใช่จ้ะ ผิวพรรณดูมีเลือดฝาด ตีนกาก็จางลง นอนหลับสบายขึ้น แถมเจริญอาหารด้วย"

"อ้าว! พี่เหยียนเหยียน ก็นึกว่าพี่รู้ถึงเอฟเฟกต์พิเศษขององุ่นแล้วซะอีก"

"เอฟเฟกต์พิเศษ? เอฟเฟกต์อะไรเหรอ? เสี่ยวซิน เธอซื้อองุ่นพวกนี้มาจากไหน?"

ตอนนี้เธออยากรู้ใจจะขาดว่าสามีของเธอที่มีปัญหาสุขภาพเล็กน้อยจากการออกงานสังคมบ่อยๆ จะดีขึ้นไหม

"กินแล้วช่วยเพิ่มพลัง บรรเทาความเหนื่อยล้า ผิวพรรณขาวใส ชะลอวัย กินต่อเนื่องช่วยปรับสมดุลร่างกายได้ด้วยค่ะ เถ่าแก่เขาโฆษณาไว้อย่างนั้น ฉันว่าได้ผลดีอยู่นะคะ"

"เมื่อก่อนเถ่าแก่เขาตั้งแผงขายที่จัตุรัสว่านฝู แต่ช่วงนี้ไม่ได้มาขาย ฉันเลยสั่งซื้อกับเขาโดยตรงค่ะ"

"งั้นขอเบอร์เถ่าแก่หน่อยสิ พี่จะโทรไปสั่งเอง"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวส่งเบอร์กับวีแชทไปให้ แต่องุ่นนี่ราคาแรงหน่อยนะคะ พวงละ 888"

"ขอบใจจ้ะ ว่างๆ มาทานข้าวด้วยกันนะ องุ่นสรรพคุณดีขนาดนี้ไม่แพงหรอก ถูกกว่าพวกอาหารเสริมกับเครื่องสำอางตั้งเยอะ"

เดือนๆ หนึ่งเธอหมดเงินไปกับสกินแคร์เป็นหมื่นหยวน แต่ผลลัพธ์จากองุ่นนี่ดีกว่าสกินแคร์ที่เธอใช้ซะอีก

"งั้นเดี๋ยวฉันบอกเถ่าแก่ให้ค่ะ"

อู๋ซินส่งข้อความหาหลินเฟิง "เถ่าแก่หลินคะ เพื่อนฉันอยากสั่งองุ่นด้วย ฉันให้วีแชทเถ่าแก่ไปแล้ว เดี๋ยวแกคงแอดไปนะคะ"

"รับทราบครับ ขอบคุณครับคุณอู๋"

ไม่นาน หลินเฟิงก็ได้รับคำขอเป็นเพื่อนจากคนชื่อ "หม่าเหยียนเหยียน" เขากดรับทันที

"สวัสดีค่ะ อู๋ซินแนะนำมา ฉันอยากซื้อองุ่นหยกค่ะ"

"ทราบราคาแล้วใช่ไหมครับ? รับกี่พวงดีครับ?"

"ทราบราคาแล้วค่ะ เอามาลองก่อนสัก 60 พวง เดี๋ยวส่งที่อยู่ให้นะคะ"

"ครับ สะดวกรับกี่โมงครับ เดี๋ยวผมเอาไปส่งให้"

"มาส่งที่อยู่นี้ตอนห้าโมงเย็นนะคะ ถึงแล้วโทรมา"

หลินเฟิงดูที่อยู่ที่ส่งมา หมู่บ้านหมิงซวน ดูเหมือนจะอยู่ข้างที่ว่าการอำเภอ เป็นย่านคนรวยเหมือนกัน

"โอเคครับ ห้าโมงเย็นถึงแน่นอนครับ"

หลินเฟิงวางสายด้วยความดีใจสุดขีด นี่สินะพลังของการบอกต่อ

"ดูท่าเราคงไม่ต้องกังวลเรื่องขายองุ่นแล้วล่ะ"

ตอนนี้มีคนสั่งจองสองคนแล้ว แถมเป็นคนรวยทั้งคู่ ความเปลี่ยนแปลงของพวกเขาย่อมต้องเป็นที่สังเกตของเพื่อนฝูง

เชื่อว่าอีกไม่นาน องุ่นหยกจะต้องโด่งดังในหมู่คนรวยของอำเภออูหยวนแน่นอน

ถ้าขายองุ่นสองพันพวงหมด กำไรก็เกินล้านหยวน พอที่จะสร้างสิ่งปลูกสร้างราคาไม่แพงให้เสร็จได้

...

จัตุรัสว่านฝูในตอนเช้าค่อนข้างคึกคักเพราะมีพ่อค้าแม่ขายมาขายอาหารเช้า

สามนักเลงรออย่างกระวนกระวาย แต่รถตู้ที่รอคอยก็ไม่โผล่มา แม้แต่แพนเค้กต้นหอมในมือลูกพี่หลิวก็ไม่อร่อยอีกต่อไป

"บ้าเอ๊ย! ถ้าจับตัวมันได้นะ พ่อจะซ้อมให้เละเลย!"

"ลูกพี่หลิว ตีคนต้องเสียค่าทำขวัญนะพี่ เดี๋ยวนี้แค่นอนกลิ้งกับพื้นก็รวยแล้ว"

"พูดมากจริงแก รีบๆ หาวิธีสิวะ!"

"ลูกพี่หลิว ผมได้ข่าวมาว่ามีคนเห็นรถตู้คันนั้นวิ่งไปทางตำบลซานหลิง"

"งั้นรออะไรอยู่ล่ะ? ไปตำบลซานหลิงสิ เจอตัวเมื่อไหร่ พ่อจะไม่เหลือองุ่นให้มันสักลูกเลย"

ไม่ไกลจากพวกเขา หวังเผิงที่กำลังกินมื้อเช้าอยู่ ก็กำลังมองหารถตู้ของหลินเฟิงพร้อมกับลูกน้อง

"เฮียหวัง ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะไม่มา พ่อค้าแม่ค้าแถวนี้บอกว่าเมื่อวานก็ไม่มา"

"อาจจะย้ายที่ขาย เดี๋ยวฉันลองหาคนเช็กดู"

ต่างจากพวกนักเลงสมองกลวงที่วันๆ เอาแต่ดักรอ หวังเผิงมีวิธีสืบหาคนมากมายในสังคมนี้

ที่ตำบลซานหลิง สามนักเลงขับรถตู้บุโรทั่งมาถึง

"ถนนห่วยแตกชะมัด! ที่นี่กันดารจริงๆ"

"ลูกพี่หลิว จะไปถามใครดี?"

"เพียะ!"

"อย่าถามข้าไปซะทุกเรื่องสิวะ ใช้สมองแกบ้าง เห็นร้านขายของชำตรงแยกข้างหน้านั่นไหม? เข้าไปซื้อน้ำขวดนึง แล้วถามเจ้าของร้านดู"

ร้านขายของชำตามแยกแบบนี้แหละข่าวไวสุด แถมตำบลนี้ก็เล็กนิดเดียว หารถตู้คันเดียวน่ะเรื่องหมูๆ

ไม่นาน นักเลงคนนั้นก็กลับมาพร้อมน้ำแร่ขวดหนึ่ง

"เถ่าแก่บอกว่าช่วงนี้มีรถมินิแวนคันนึง เป็นคนที่คนในตำบลกำลังพูดถึงกัน ชื่อหลินเฟิง มาเช่าที่ในหมู่บ้านหลินซานทำท่องเที่ยว"

"แล้วหมู่บ้านหลินซานอยู่ที่ไหน?"

"ลืมถามว่ะพี่"

"แล้วแกยืนบื้ออยู่ทำไม? กลับไปถามสิวะ!"

นักเลงคนนั้นรีบวิ่งกลับไปแล้วกลับมาบอกว่า "เขาบอกว่าหมู่บ้านหลินซานถูกย้ายไปแล้ว หมู่บ้านเดิมอยู่ในเขา ทางลำบาก คนส่วนใหญ่หาไม่เจอ ต้องหาคนจากหมู่บ้านหลินซานเก่ามานำทาง"

"งั้นไปถามหาคนจากหมู่บ้านหลินซานเก่า ให้มานำทางเรา"

ในที่สุดก็หาที่เจอ หลิวต้าจ้วงเริ่มหมดความอดทน ร่างผอมแห้งของเขาเดินอาดๆ ด้วยท่าทางข่มขวัญ

อีกด้านหนึ่ง หวังเผิงก็ได้ข้อมูลของหลินเฟิงผ่านเส้นสาย และกำลังพาลูกน้องมุ่งหน้าสู่ตำบลซานหลิง

หลังจากจ่ายเงิน 100 หยวน สามนักเลงก็จ้างชายชราจากหมู่บ้านหลินซานให้นำทางไปที่หมู่บ้าน

"พวกแกจะไปหมู่บ้านหลินซานทำไม? ที่นั่นไม่มีอะไรเหลือแล้วนะ"

"ก็มีคนชื่อหลินเฟิงทำท่องเที่ยวอยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอ? พวกเราว่าจะไปดูหน่อยเผื่อมีงานให้ทำ"

ชายชรามองอย่างสงสัย สามคนนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดี

แต่ในเมื่อให้เงิน 100 หยวนเป็นค่าจ้างนำทาง แกก็ไม่สนหรอกว่าพวกมันจะไปทำอะไร

ผลปรากฏว่ารถตู้ดันมาเสียเอาดื้อๆ ห่างจากหมู่บ้านหลินซานไปไม่กี่กิโลเมตร ทั้งสี่คนลงจากรถมายืนมองควันโขมงที่หน้ารถอย่างตะลึงงัน

ชายชราสูบยาเส้นสองปุ๊ดแล้วพูดว่า "รถตู้พังๆ ของพวกแกน่าจะไปไม่รอดแล้วล่ะ เอาไงต่อดี?"

"เอ้อหยง มาดูซิว่าเป็นอะไร?"

นักเลงตัวสูงเปิดฝากระโปรงรถอย่างคล่องแคล่ว มองดูต้นตอของควันแล้วส่ายหน้า

"เครื่องไหม้แล้วพี่ พอกลับไปเราไปถล่มไอ้เวรนั่นกัน มันบอกรถคันนี้ใช้ได้อีกปี"

หลิวต้าจ้วงไม่ได้สนเรื่องกลับไปคิดบัญชี ตอนนี้เขาแค่อยากรู้ว่าจะทำยังไงต่อ

ส่วนเรื่องเรียกรถลากมารถ รถกระป๋องคันนี้ขายซากยังไม่พอจ่ายค่ารถลากเลย

เขาหันไปถามชายชรา "ตา พอจะมีรถพาพวกเราไปหมู่บ้านหลินซานก่อนไหม?"

"100 หยวน เดี๋ยวฉันเรียกรถให้"

"หา! ระยะแค่นี้ร้อยหยวนเลยเหรอ?"

"ถ้าไม่อยากจ่าย ก็หารถเอง หรือไม่ก็เดินไป แค่ไม่กี่กิโลเอง"

หน้าหลิวต้าจ้วงดำทะมึน เขาควักแบงก์ร้อยยื่นให้ชายชรา "เรียกรถมา!"

ชายชรารับเงินมาส่องดูอย่างละเอียด แล้วหยิบมือถือรุ่นเก่ากึกขึ้นมาโทร

"ต้าหลินจื่อ ตอนนี้พวกเราอยู่ห่างจากหมู่บ้านหลินซานไม่กี่กิโล รถตู้พวกเขาเสีย เอ็งขี่รถมารับหน่อยได้ไหม?"

สิบกว่านาทีต่อมา รถสามล้อไฟฟ้าก็มาจอดเทียบข้างคนทั้งสี่ และต้าหลินจื่อก็ลงมาจากรถ