บทที่ 184 อาวุธเสริมเกราะขั้นสี่!

บทที่ 184 อาวุธเสริมเกราะขั้นสี่!

ประกายตาของซูอวี่พลันสว่างวาบ

นับตั้งแต่เปลี่ยนอาชีพเป็น [ช่างหลอมเกราะขั้นต้น] ซูอวี่ยังไม่เคยได้ข้องเกี่ยวกับงานหลอมสร้างเกราะเสริมพลังขั้นสี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ครั้งเดียวที่ได้สัมผัส... ก็คือชุดเกราะภักดีอมตะที่เขาเคยสวมใส่ในแดนอุกกาบาต

“หากสามารถซ่อมแซมเกราะเสริมพลังระดับสี่ได้สำเร็จภายใต้การชี้แนะของท่านอาจารย์หวัง ค่าประสบการณ์อาชีพ [ช่างหลอมเกราะขั้นต้น] ของข้าต้องพุ่งพรวดขึ้นอย่างแน่นอน!”

“ไม่เพียงเท่านั้น... ยังเป็นรากฐานอันล้ำค่าให้แก่ข้าในการสร้างเกราะเสริมพลังระดับสี่ในภายภาคหน้าอีกด้วย!”

ซูอวี่สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้นในใจ

“ที่สำคัญที่สุด เกราะเสริมพลังระดับสี่ แม้เป็นเพียงการซ่อมแซม ก็ยังได้รับคะแนนตอบแทนมหาศาล!”

นับว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!

“ขอบคุณท่านอาจารย์!”

ซูอวี่โค้งคำนับให้หวังซงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยคำลา

หวังซงยิ้มบางเบา มองดูซูอวี่เดินออกจากห้องหลอมสร้างไป

ทว่าหลังจากที่ซูอวี่จากไป สายตาของหวังซงก็จับจ้องไปยังเกราะเสริมพลังระดับสามชั้นเลิศชุดนั้น ในแววตาของเขาทอประกายแปลกประหลาด

“ระดับสามชั้นเลิศ... นี่มันแค่ไม่กี่วันเองนะ...”

หวังซงพึมพำกับตนเอง พลางขมวดคิ้วด้วยความลังเลใจ

“รอดูต่อไปอีกหน่อยแล้วกัน!”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หวังซงก็ถอนหายใจออกมา

...

หลังจากกลับถึงหอพักในค่าย ในใจของซูอวี่ก็พลันบังเกิดความคิด แผงสถานะระบบก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

[ซูอวี่]

[อายุ: 17]

[อาชีพปัจจุบัน: ปรมาจารย์หมัดอุดร Lv9 (29%) ผู้ฉีกกระชากดาราอนธการ LV8 (1%) นักยุทธ์จิต LV5 (96%) ช่างหลอมเกราะขั้นต้น LV3 (12%) ...]

[สถานะ: กายภาพ 211 จิตวิญญาณ 55 พลังปราณโลหิต 211 พลังแห่งเงา 16]

[ทักษะ: เคล็ดวิชาหุนหยวนไร้ลักษณ์ Lv5 (10%) วิถีกระบี่หนักตัดสมุทร Lv5 (12%) วิถีหมัดไร้ขั้ว Lv4(99%) วิชาตาข่ายวิญญาณ LV5 (76%) พลังนำทางแห่งฝัน Lv4 (86%) การตีความฝัน Lv4 (45%)]

[คุณสมบัติ: จิตใจมั่นคง, สัมผัสแห่งเจตนาร้าย, เผาผลาญวิญญาณ, วิถีหมัดอุดร, เชี่ยวชาญพลังปราณโลหิต, นักสู้อมตะ, แก่นแท้หุนหยวน, ปรมาจารย์ยุทธ์, พลังปราณโลหิตดุจมังกร, เคล็ดสั่นสะเทือนภูผา, ซ่อนกายในเงา...]

[เจตจำนงยุทธ์: เจตจำนงหมัดอุดร LV2 (49%)]

[ขอบเขต: ขอบเขตหลอมกระดูก]

หลังจากร่ำเรียนกับหวังซงมาสามวัน ระดับของอาชีพ [ช่างหลอมเกราะขั้นต้น] ของซูอวี่ก็ทะลวงขึ้นสู่ระดับสาม

ด้วยระดับสามนี้ การซ่อมแซมหรือสร้างเกราะเสริมพลังระดับสามชุดใหม่จึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับซูอวี่อีกต่อไป

ส่วนเกราะเสริมพลังระดับสี่... ย่อมมีความแตกต่างจากระดับสองและสามก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

ซูอวี่เองก็ไม่แน่ใจว่าตนในตอนนี้มีฝีมือถึงขั้นที่จะสร้างเกราะเสริมพลังระดับสี่ได้แล้วหรือไม่

“ไม่ว่าจะอย่างไร... สามวันนี้ก็นับว่าก้าวหน้าไปมาก!”

“คะแนนสำหรับเกราะเสริมพลังระดับสามชั้นเลิศอีกชุด ท่านอาจารย์หวังคงโอนเข้าบัญชีให้ข้าแล้ว!”

ซูอวี่เหลือบมองระบบบนนาฬิกาข้อมือของตน ที่นั่นมีคะแนนเพิ่มขึ้นมาแล้วกว่าร้อยคะแนน

เมื่อรวมกับคะแนนที่ซูอวี่ได้รับจากการล่าอสูรดาราก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาก็มีคะแนนกว่าสองร้อยคะแนนแล้ว

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูอวี่ก็ยังคงเลือกที่จะมุ่งหน้าไปยังห้องฝึกฝนทะเลดารา

คะแนนสองร้อยคะแนน เพียงพอให้เขาฝึกฝนอยู่ในนั้นได้สองวันเต็ม

...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตาสองวันก็ล่วงเลยไป

ตลอดสองวันที่ผ่านมา ซูอวี่จมดิ่งอยู่กับการฝึกฝนในห้องฝึกฝนทะเลดารา

ด้วยพลังแห่งธารดาราอันมหาศาล ความเร็วในการหลอมกระดูกของซูอวี่จึงรวดเร็วอย่างยิ่ง

เพียงสองวัน เขาก็หลอมกระดูกเพิ่มจากห้าสิบชิ้นเป็นห้าสิบหกชิ้นได้สำเร็จ!

เฉลี่ยแล้ววันละสามชิ้น!

พลานามัยและพลังปราณโลหิตก็ได้รับการยกระดับขึ้นอีกขั้น!

“ฟู่!”

ซูอวี่ซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องฝึกฝนทะเลดารา ถอนลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่ มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

“ไม่เลวเลยทีเดียว!”

หลังจากยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ซูอวี่ก็เตรียมตัวออกจากห้องฝึกฝนทะเลดารา มุ่งหน้าไปยังห้องหลอมสร้างของหวังซง

ค่าตอบแทนจากการซ่อมเกราะเสริมพลังระดับสี่นั้นสูงลิ่ว อย่างน้อยก็เริ่มต้นที่สองสามร้อยคะแนน ที่สำคัญที่สุดคือ... ท่านอาจารย์หวังยังสัญญาว่าจะสร้างอาวุธเสริมเกราะให้ข้าหนึ่งชิ้น!

นี่แหละคือเรื่องสำคัญที่สุด!

อาวุธเสริมเกราะหนึ่งชิ้น แม้จะเป็นเพียงระดับสาม คุณค่าของมันก็แทบจะเทียบเท่ากับการซ่อมเกราะเสริมพลังระดับสี่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามันเป็นผลงานที่สร้างขึ้นโดยปรมาจารย์ช่างหลอมเกราะอย่างท่านอาจารย์หวังด้วยตนเอง

คุณภาพอย่างน้อยก็ต้องเป็นระดับสามชั้นเลิศ!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฝีเท้าของซูอวี่ก็เร่งเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ในไม่ช้า ซูอวี่ก็เดินทางมาถึงห้องหลอมสร้างของหวังซงอย่างคุ้นเคย

เมื่อเคาะประตูสองสามครั้ง เสียงทุ้มต่ำของหวังซงก็ดังออกมาจากด้านหลัง จากนั้นซูอวี่ก็ผลักประตูห้องหลอมสร้างเข้าไป

“มาแล้วรึ?”

หวังซงมองซูอวี่พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า

“ตามข้ามา!”

ว่าแล้วเขาก็นำซูอวี่เดินลึกเข้าไปในห้องหลอมสร้าง

ในไม่ช้า ทั้งสองก็หยุดฝีเท้าลงเบื้องหน้าเตาหลอมโลหะขนาดยักษ์

หวังซงโบกมือ เตาหลอมก็เปิดออกทันที คลื่นความร้อนอันรุนแรงก็พวยพุ่งออกมาจากเตาหลอม

ความร้อนระอุนี้ แม้แต่ซูอวี่ที่หลอมกระดูกไปแล้วถึงห้าสิบหกชิ้น ก็ยังรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่งยวด

ทว่าหวังซงกลับยื่นมือเข้าไปในเตาหลอมราวกับไม่เกรงกลัวความร้อนระอุนั้น ก่อนจะดึงกระบี่หนักเล่มหนึ่งออกมา

ตัวกระบี่มีประกายสีแดงเข้ม มีไอร้อนระอุแผ่ออกมาจากตัวกระบี่อย่างเลือนราง

“ข้าเห็นว่าเกราะเสริมพลังของเจ้าหลอมสร้างจากวัตถุดิบธาตุอัคคี สองวันนี้ข้าจึงเลือกวัตถุดิบชั้นดีมาสร้างอาวุธเสริมเกราะระดับสี่ให้เจ้าหนึ่งชิ้น!”

“เจ้าลองดู เป็นอย่างไรบ้าง?”

หวังซงโยนกระบี่หนักเสริมเกราะระดับสี่ในมือให้ซูอวี่อย่างสบายๆ

ซูอวี่รีบรับมันไว้ ทว่าน้ำหนักมหาศาลที่กดลงมาอย่างกะทันหันเกือบทำให้เขารับไว้ไม่ไหว

โชคดีที่เขามีคุณสมบัติ [ยกหนักดุจเบา] จึงปรับตัวเข้ากับน้ำหนักของกระบี่เสริมเกราะระดับสี่เล่มนี้ได้ในทันที

“กระบี่หนักเสริมเกราะระดับสี่รึ!”

สายตาของซูอวี่จับจ้องไปที่กระบี่หนักเล่มนั้นอย่างไม่วางตา ในดวงตาของเขาทอประกายแห่งความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

เดิมทีซูอวี่คิดว่า การที่หวังซงจะสร้างกระบี่หนักเสริมเกราะระดับสามชั้นเลิศให้ตนก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว แต่คาดไม่ถึงว่า... ท่านอาจารย์จะลงมือสร้างถึงระดับสี่!

แต่เมื่อคิดดูอีกทีก็สมเหตุสมผล ด้วยฐานะปรมาจารย์ช่างหลอมเกราะของหวังซง แม้จะสร้างขึ้นมาส่งๆ ก็ย่อมต้องเป็นระดับสี่อยู่แล้ว

“ขอบคุณท่านอาจารย์หวัง!”

ซูอวี่รีบกล่าวขอบคุณ

หวังซงโบกมือ “นี่เป็นสิ่งที่ข้าเคยรับปากเจ้าไว้ หากไม่นำออกมา... เกรงว่าผู้คนจะหัวเราะเยาะเอาได้ว่าข้าตระบัดสัตย์!”

“เอาล่ะ เก็บมันซะ แล้วตามข้ามา!”

หวังซงกล่าว พลางนำซูอวี่ไปยังโต๊ะทำงานที่กว้างขวางยิ่งขึ้น

บนโต๊ะทำงานนั้น มีเครื่องมือต่างๆ กองอยู่เต็มไปหมด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีกองวัตถุดิบอันล้ำค่าวางอยู่อีกด้วย