บทที่ 157 หลบหนีสำเร็จ? อันดับหนึ่ง!!

บทที่ 157 หลบหนีสำเร็จ? อันดับหนึ่ง!!

ครืนนน!!!

เสียงกึกก้องดังสนั่นสะเทือนไปทั่วทั้งฟ้าดิน

ผืนดินรกร้างพลันปริแตกออกเป็นรอยแยกนับไม่ถ้วนในทันที

จากนั้น เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูก็ระเบิดออกมาจากส่วนลึกของรอยแยก

จี๊ดดดด!!!

ชั่วพริบตา ก็ปรากฏเหล่าแมลงทหาร แมลงขวานดาบ แมลงขวานดาบชั้นยอด หรือแม้กระทั่งแมลงยุทธ์ ทะลักออกมาจากรอยแยกส่วนลึกประดุจคลื่นมหาสมุทร พุ่งเข้าสังหารซูอวี่อย่างบ้าคลั่ง

ซูอวี่บุกทะลวงนำเป็นคนแรก กระบี่หนักในมือตวัดออกไปในแนวขวาง แฝงเร้นด้วยพลังอันร้อนระอุของหัวใจลาวา สังหารหมู่เหล่าแมลงทหารและแม้กระทั่งแมลงขวานดาบไปเป็นจำนวนมากในพริบตา!

ทว่า จำนวนของเผ่าแมลงแห่งห้วงมิติเหล่านี้มีมากเกินไปจริงๆ แม้ซูอวี่จะอาศัยพลังนำทางแห่งฝันจนพบจุดอ่อนแล้วก็ตาม แต่มันก็เป็นเพียงจุดที่อ่อนแอกว่าเมื่อเทียบกับจุดปิดล้อมอื่นๆ เท่านั้น

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าที่แห่งนี้... จะรับมือได้ง่ายดายกว่ากันมากนัก!

"ฆ่า!!"

เบื้องหลังซูอวี่ นักยุทธ์ของหน่วยหลบหนีเจ็ดแปดคนต่างโคจรพลังปราณโลหิตในร่าง ปลดปล่อยพลังสังหารฟาดฟันเข้าใส่คลื่นแมลงในทันที

ปัง! ปัง! ปัง!!

เสียงปะทะหนักหน่วงดังก้องสะท้อนไปทั่วฟ้าดิน

การต่อสู้ ปะทุขึ้นในบัดดล!

ขณะเดียวกัน ผู้เข้าสอบการคัดเลือกดาราสวรรค์คนอื่นๆ ก็ได้เผชิญหน้ากับแนวปิดล้อมสุดท้ายเช่นกัน เพียงแต่พวกเขาไม่มีวิธีการเช่นเดียวกับซูอวี่ ความยากลำบากที่ต้องเผชิญนั้นมากกว่าหลายเท่านัก

เพียงชั่วพริบตาที่ปะทะกับแนวปิดล้อม ก็มีเหล่าอัจฉริยะในสิบอันดับแรกถูกคัดออกไปถึงสองคนทันที!

แม้ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ จะยังคงยืนหยัดต่อสู้ แต่ผู้มีสายตาแหลมคมย่อมมองออกว่า เวลาที่พวกเขาจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้นั้นเหลืออีกไม่มากแล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว ศึกประจัญบานครั้งนี้ หากมองในอีกแง่ มันก็คือฉากจบที่ถูกกำหนดให้ต้องตายมาตั้งแต่ต้น!

การจะทำลายมันลง ไม่ใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น!

แต่ทว่า ขณะที่ผู้เข้าสอบถูกคัดออกไปทีละคนๆ ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างก็หันไปให้ความสนใจกับภาพของซูอวี่ แต่แล้วกลับต้องตะลึงงันไป

"เจ้านั่น... ค้นพบจุดอ่อนได้จริงๆ!"

"ไม่สิ พวกเจ้าดูนักยุทธ์ของหน่วยหลบหนีข้างกายซูอวี่ พวกเขากลับฟื้นฟูพลังรบกลับมาได้แล้ว!!"

"ซี้ด! หรือว่าซูอวี่จะสามารถบุกไปถึงอันดับหนึ่งได้จริงๆ?"

ทันใดนั้น บางคนก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา

ที่กล่าวว่าศึกประจัญบานหนีตายครั้งนี้คือฉากจบที่ต้องตาย นั่นก็เพราะการปิดล้อมของเผ่าแมลงแห่งห้วงมิตินั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แม้จะค้นพบจุดอ่อน แต่การต้องพานักยุทธ์ของหน่วยหลบหนีที่สภาพย่ำแย่เต็มทน ทั้งยังต้องรับประกันว่าพวกเขาจะรอดชีวิต ความยากลำบากนั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย

แต่ซูอวี่แตกต่างออกไป ด้วยพลังนำทางแห่งฝัน เขาหลบหลีกการปิดล้อมของเผ่าแมลงแห่งห้วงมิติครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งในระหว่างการหลบหนี นักยุทธ์ของหน่วยหลบหนีเหล่านี้ยังสามารถอาศัยทรัพยากรของตนเองเพื่อฟื้นฟูพลังกลับคืนมาได้

เมื่อมาถึงแนวปิดล้อมสุดท้าย ซูอวี่ก็ค้นพบจุดอ่อนได้อย่างแม่นยำ ขณะเดียวกันนักยุทธ์ของหน่วยหลบหนีเหล่านั้นก็ฟื้นคืนพลังรบกลับมาได้เจ็ดถึงแปดส่วนแล้ว

ในสถานการณ์เช่นนี้...

ซูอวี่อาจจะหลบหนีได้สำเร็จจริงๆ ก็เป็นได้!

"นี่... ฉากจบที่ต้องตายนี้จะถูกทำลายลงได้จริงๆ หรือ?"

มีคนมองดูภาพนี้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ขณะที่สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังภาพของซูอวี่ คลื่นแมลงในภาพก็ถูกซูอวี่และพรรคพวกสังหารไปทีละตัว

ในไม่ช้า คลื่นแมลงที่เคยถาโถมราวกับกระแสน้ำ ภายใต้การร่วมมือของคนไม่กี่คน กลับล้มตายไปเจ็ดแปดส่วน

และในตอนนั้นเอง ดวงตาของซูอวี่ก็ฉายประกายเจิดจ้าออกมา

"ทุกท่าน! บุกออกไป!!"

ซูอวี่ตะโกนลั่น

ร่างของนักยุทธ์หน่วยหลบหนีทั้งเจ็ดแปดคนสั่นสะท้านเล็กน้อย พวกเขามองไปยังซูอวี่ แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายได้พุ่งทะยานไปยังทิศทางที่มีเผ่าแมลงหนาแน่นที่สุดแล้ว

นักยุทธ์หน่วยหลบหนีคนหนึ่งกัดฟันแน่น แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงคำรามเสียงต่ำ: "ฟังเขา! บุกออกไป!!"

พูดจบ เขาก็นำนักยุทธ์หน่วยหลบหนีคนอื่นๆ บุกทะลวงออกไปนอกแนวปิดล้อมเป็นคนแรก

และในชั่วพริบตาที่พวกเขาบุกออกไป ทหารไล่ตามของเผ่าแมลงแห่งห้วงมิติที่อยู่ด้านหลังก็ไล่ตามมาทันที

เมื่อพบว่าคนเหล่านี้กำลังจะฝ่าวงล้อมออกไปได้ ทหารไล่ตามที่อยู่ด้านหลังก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมคม หมายจะสกัดกั้นนักยุทธ์ของหน่วยหลบหนีเหล่านี้ไว้

แต่ในตอนนั้นเอง ซูอวี่ก็ซัดหมัดออกไปในแนวขวาง สังหารเผ่าแมลงส่วนหนึ่งในคลื่นแมลงลงทันที จากนั้นก็หันกลับมาปรากฏกายขวางกั้นระหว่างนักยุทธ์ของหน่วยหลบหนีและทหารไล่ตามของเผ่าแมลง

"พวกเจ้าทั้งหมด... อยู่ที่นี่ซะ!!"

ในดวงตาทั้งสองข้างของซูอวี่ฉายแววบ้าคลั่งออกมา

วินาทีต่อมา พลังงานอันร้อนระอุพลันระเบิดออกจากหั่วหรงในบัดดล

ในชั่วขณะนี้ ซูอวี่ได้จุดระเบิดหัวใจลาวาโดยตรง!

ครืนนน!!!

การระเบิดของหัวใจลาวา ปลดปล่อยคลื่นความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวออกมาทันที กลืนกินทหารไล่ตามของเผ่าแมลงเหล่านั้นในพริบตา

พร้อมกันนั้น ร่างของซูอวี่ก็ถูกคลื่นพลังงานกลืนกินหายไปอย่างเงียบงัน

แสงอัคคีอันไร้ที่สิ้นสุด พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าในดินแดนแห่งนี้

หยุดยั้งทหารไล่ตามของเผ่าแมลงไว้ได้เป็นเวลาหลายลมหายใจอย่างยากลำบาก

เหล่ามนุษย์เผ่าเทียนซิงที่เฝ้ามองฉากนี้อยู่ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจสั่น

"ระเบิดตัวเองงั้นรึ? หรือว่าท้ายที่สุดก็ยังทำไม่ได้?"

มีคนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น

ภายในดาวนภาสีคราม ยิ่งมีคนเผยสีหน้าเสียดายออกมา: "นึกว่าซูอวี่จะสามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้เสียอีก แต่ท้ายที่สุดพลังก็ยังอ่อนด้อยไปบ้าง หากให้เวลาเขาอีกสักหน่อยเพื่อยกระดับพลังบำเพ็ญ ด้วยวิธีการนี้ บางทีอาจจะสร้างปาฏิหาริย์และทำลายฉากจบที่ต้องตายนี้ลงได้จริงๆ!"

"ใช่แล้ว แต่ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็รักษาตำแหน่งสิบอันดับแรกไว้ได้!"

บางคนต่างก็เอ่ยขึ้น

แต่ทว่า ขณะที่พวกเขากำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่นั้น บนกระดานอันดับรวมเทียนซิง ชื่อของซูอวี่ก็ปรากฏขึ้นบนตำแหน่งอันดับหนึ่งอย่างเงียบงัน

การเปลี่ยนแปลงของกระดานอันดับ ย่อมดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

พวกเขาต่างมองไปยังที่นั่น แต่แล้วกลับต้องตะลึงงันไปในบัดดล

"เดี๋ยวก่อน ซูอวี่อันดับหนึ่ง? เกิดอะไรขึ้น?? เขาจุดระเบิดหั่วหรงจนถูกคัดออกไปแล้วไม่ใช่รึ? แถมในศึกประจัญบานหนีตายจำลองก็ยังมีอัจฉริยะคนอื่นๆ กำลังต่อสู้อย่างยากลำบากอยู่ แล้วซูอวี่กลายเป็นที่หนึ่งได้อย่างไร??"

"ไม่ถูกต้อง!! พวกเจ้าดู... นี่คือศึกประจัญบานหนีตายจำลอง เป้าหมายสำคัญที่สุด... คือการคุ้มครองให้นักยุทธ์ของหน่วยหลบหนีเหล่านั้นหนีออกไปได้!"

"แม้ว่าซูอวี่จะตายในแนวปิดล้อมสุดท้าย แต่... นักยุทธ์ของหน่วยหลบหนีเจ็ดแปดคนนั้น กลับฉวยโอกาสจากการระเบิดตัวเองของเขา หนีออกไปได้!"

"นั่นก็หมายความว่า... ฉากจบที่ต้องตายนี้ ซูอวี่ใช้ชีวิตของตนเองพลิกชะตากรรมได้สำเร็จงั้นรึ???"

จิตใจของทุกคนสั่นสะท้านในทันที บนใบหน้าของผู้คนจำนวนไม่น้อยยิ่งปรากฏความตื่นตระหนกออกมา

ศึกประจัญบานที่ควรจะเป็นฉากจบที่ต้องตาย กลับถูกซูอวี่พลิกสถานการณ์ขึ้นมาได้อย่างนั้นรึ??

ในชั่วพริบตา ผู้คนจำนวนมากต่างตกอยู่ในความเงียบ

ขณะเดียวกัน ในศึกจำลอง เหล่าอัจฉริยะคนอื่นๆ ที่กำลังต่อต้านการสังหารของเผ่าแมลงแห่งห้วงมิติอย่างยากลำบาก ก็สังเกตเห็นชื่อของซูอวี่ปรากฏขึ้นบนตำแหน่งอันดับหนึ่งเช่นกัน

พวกเขา... ต่างก็ตกตะลึงจนเหม่อลอยไป