บทที่ 58 สังหารฉู่เซียวเทียน! พรานเงา LV4!

บทที่ 58 สังหารฉู่เซียวเทียน! พรานเงา LV4!

ภายในป่าอันเงียบสงัด ร่างหนึ่งกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ขณะเดินลึกเข้าไปในป่าอย่างช้าๆ

ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำใบไม้แห้งจนแตกละเอียดดังขึ้นเป็นระยะ

และทันทีที่ชายผู้นั้นเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ข้างๆ ต้นไม้กลับปรากฏร่างเงาสายหนึ่งขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

ร่างเงานี้ก็คือซูอวี่ที่เปิดใช้งานทักษะ [ซ่อนกายในเงา] นั่นเอง

ซูอวี่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างชัดเจน แต่กลับไม่มีกลิ่นอายใดๆ เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

จนราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น

ซูอวี่มองดูคนเบื้องหน้าแล้วยิ้มเล็กน้อย ในชั่วพริบตา เขาก็ใช้วิชาท่าเท้าวายุเมฆา ร่างกายคล้ายสายลมและเมฆาที่เปลี่ยนแปลงไร้ทิศทาง ปรากฏขึ้นด้านหลังชายผู้นั้นอย่างเงียบเชียบ

หนามดับวิญญาณ!

ตุบ!

พร้อมกับเสียงทึบดังขึ้น ชายผู้นั้นถึงกับไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย จากนั้นร่างของเขาก็ล้มฟุบลงกับพื้น

โลหิต... ไหลซึมลงบนพื้นดินจากด้านหลังศีรษะของเขาในทันที

"หนึ่ง!"

ซูอวี่มองซากศพนั้นแล้วพึมพำ วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็หายวับไปทันที

...

ฉู่เซียวเทียนเดินอยู่ในป่าอันเงียบสงัด ผืนป่าในยามราตรีเงียบสงัดจนน่าประหลาด แม้แต่เสียงนกหรือสัตว์ป่าก็ไม่มีให้ได้ยิน

แม้รอบด้านจะเงียบสงัด แต่ในใจของฉู่เซียวเทียนกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ราวกับว่า... กำลังจะมีเรื่องไม่ดีบางอย่างเกิดขึ้น

คิ้วของฉู่เซียวเทียนขมวดเข้าหากันอย่างแน่น เขาแตะที่หูฟัง "ทางนั้นมีอะไรคืบหน้าหรือไม่?"

เสียงถูกส่งออกไป แต่กลับไม่มีเสียงใดตอบกลับมา

"หืม?"

ความไม่สบายใจของฉู่เซียวเทียนยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เขารีบสอบถามอีกหลายครั้ง แต่ก็ยังคงไม่มีเสียงใดตอบกลับมา

"เป็นไปได้อย่างไร!"

สีหน้าของฉู่เซียวเทียนเปลี่ยนไปอย่างมาก สหายทั้งสามคนที่เขาพามาล้วนเป็นนักยุทธ์ขอบเขตหลอมอวัยวะภายใน แม้จะเป็นเพียงระดับต้น แต่ก็แข็งแกร่งพอที่จะเอาตัวรอดในเขตคุ้มครองอสูรร้ายได้อย่างสบายๆ แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น... พวกเขากำลังรับมือกับนักยุทธ์ขอบเขตพลังปราณโลหิตแค่คนเดียวเท่านั้น

"บัดซบ! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

ฉู่เซียวเทียนยืนนิ่งอยู่กับที่ กวาดสายตามองไปรอบๆ พลันรู้สึกเย็นเยียบไปทั่วร่าง

"เจ้ากำลังตามหาพวกเขาอยู่รึ?"

ทันใดนั้น เสียงราบเรียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

นัยน์ตาของฉู่เซียวเทียนหดแคบลงทันควัน พลันพบว่าซูอวี่มายืนอยู่บนกิ่งไม้หนากิ่งหนึ่งตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

และในมือของซูอวี่ยังหิ้วศพสามศพอยู่ด้วย

ตุบ!

ซูอวี่ปล่อยมือ ศพทั้งสามกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

"เจ้า!"

นัยน์ตาของฉู่เซียวเทียนหดวูบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"ต่อไป... ก็ถึงตาของเจ้าแล้ว!"

ซูอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลันก้าวเท้าออกไป ร่างของเขาราวกับภูตผีปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของฉู่เซียวเทียนในทันที

"เจ้าหาที่ตาย!"

ฉู่เซียวเทียนโกรธจัด จิตสังหารฉายชัดในแววตา เขาโคจรพลังปราณโลหิตรวมไว้ที่หมัด แล้วซัดเข้าใส่ซูอวี่

ทว่าในสายตาของซูอวี่ การโจมตีของฉู่เซียวเทียนกลับดูหยาบกระด้างและอ่อนหัดอย่างยิ่ง

ซูอวี่เพียงเอียงตัวเล็กน้อย ก็สามารถหลบการโจมตีของฉู่เซียวเทียนได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับรวบรวมเจตจำนงทางจิตวิญญาณในห้วงสมอง!

หนามดับวิญญาณ!

ฉู่เซียวเทียนพลันสติหลุดลอย ยืนนิ่งอยู่กับที่

ซูอวี่ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว พลังอันดุดันพลันระเบิดออก

หมัดสั่นสะเทือนภูผา!

ปัง!

พลังอันน่าสะพรึงกลัวซัดเข้าใส่หน้าอกของฉู่เซียวเทียนอย่างรุนแรง ร่างของฉู่เซียวเทียนราวกับว่าวสายป่านขาด ลอยละลิ่วไปด้านหลังทันที ก่อนจะกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

แค่ก!

เขาสำรอกโลหิตออกมาคำหนึ่ง

ฉู่เซียวเทียนนอนอยู่บนพื้นดิน พยายามดิ้นรน สายตาที่มองไปยังซูอวี่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"เจ้า... เป็นไปได้อย่างไร!"

ซูอวี่เดินเข้าไปหาฉู่เซียวเทียนทีละก้าว ฉู่เซียวเทียนสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงจิตสังหารอันเฉียบคมจากตัวซูอวี่

สีหน้าของฉู่เซียวเทียนพลันบิดเบี้ยว "เจ้ากล้า! เจ้าก็เป็นเพียงมนุษย์พันธุกรรมที่ต่ำต้อยเท่านั้น! เจ้ากล้าลงมือกับข้างั้นรึ?"

"หากเจ้าสังหารข้า ตระกูลฉู่ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!"

ฝีเท้าของซูอวี่หยุดลงเล็กน้อย ฉู่เซียวเทียนคิดว่าซูอวี่ถูกตนข่มขู่จนกลัว พลันยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม "ในฐานะมนุษย์พันธุกรรมก็จงยอมรับชะตากรรมของตัวเองเสีย! หากเจ้าปลิดชีพตนเองต่อหน้าข้า ข้ายังพอจะเหลือศพที่สมบูรณ์ไว้ให้เจ้าได้!"

"มิฉะนั้น... ข้าจะทำให้เจ้าทรมานจนอยากตายก็ไม่ได้ตาย!"

สายตาของซูอวี่จับจ้องไปที่ร่างของฉู่เซียวเทียน แววตาเย็นชาอย่างถึงที่สุด

"ข้าเพียงแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่เหตุใด... พวกเจ้าทุกคนถึงได้อยากจะมาหาเรื่องข้านัก?"

"ฉีหมิงมาหาข้า ฉู่ฮวนมาหาข้า บัดนี้เจ้าก็มาจ้องเล่นงานข้าอีก"

"เจ้าเป็นอัจฉริยะของตระกูลฉู่ก็จริง แต่... นับจากวันนี้เป็นต้นไป ตระกูลฉู่ก็จะไม่มีอัจฉริยะอีกต่อไป!"

ซูอวี่มองฉู่เซียวเทียนอย่างเย็นชา ค่อยๆ หยิบกระบี่หนักสะเทือนผาออกมา คมกระบี่สะท้อนแสงจันทร์จนเกิดประกายเย็นเยียบ

"ซูอวี่! เจ้ากล้า!"

ฉู่เซียวเทียนเบิกตากว้าง เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากคมกระบี่

เขาคำรามเสียงต่ำ หวังจะใช้คำพูดข่มขู่

ทว่า ไม่ว่าฉู่เซียวเทียนจะพูดอะไร กระบี่หนักก็ยังคงไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย

ฉึก!

กระบี่หนักสะเทือนผาแทงทะลุเข้าไปในหัวใจของฉู่เซียวเทียนในทันที

ในชั่วพริบตา โลหิตสาดกระเซ็น ย้อมพื้นดินจนแดงฉาน และย้อมกระบี่หนักจนแดงฉาน

ซูอวี่ดึงกระบี่หนักออกมาอย่างเงียบๆ มองดูฉู่เซียวเทียนเบื้องหน้า

"นับจากวันนี้เป็นต้นไป ตระกูลฉู่ย่อมต้องบ้าคลั่ง แต่ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลฉู่ในเมืองซิงเย่าก็เป็นเพียงนักยุทธ์ขอบเขตหลอมอวัยวะภายในเท่านั้น!"

ซูอวี่พึมพำกับตนเอง แล้วค่อยๆ หลับตาลง

[พรานเงาเพิ่มขึ้นเป็น LV4]

[กายภาพ +0.2]

[พลังปราณโลหิต +0.2]

[จิตวิญญาณ +0.1]

ข้อความของระบบปรากฏขึ้นมาทันที

ตั้งแต่ตอนที่ซูอวี่สังหารคนอื่นๆ [พรานเงา] ก็ได้เลื่อนขึ้นเป็นระดับสามแล้ว บัดนี้ หลังจากสังหารฉู่เซียวเทียน [พรานเงา] ก็เลื่อนขึ้นเป็นระดับสี่ในที่สุด!

"ข้าในตอนนี้... ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวอีกต่อไป!"

ซูอวี่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาสาดประกายเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทันใดนั้น ซูอวี่ก็เช็ดคราบเลือดบนกระบี่หนัก ลากศพของคนเหล่านี้มากองรวมกัน แล้วเริ่มค้นตัว

คนเหล่านี้ล้วนเป็นมนุษย์ดั้งเดิม และยังเป็นนักยุทธ์ขอบเขตหลอมอวัยวะภายใน

แต่ละคนล้วนร่ำรวยมหาศาล แม้แต่ของที่พกติดตัวก็มีค่าไม่น้อย

ซูอวี่ค้นไปทีละคน ในไม่ช้า แกนผลึกอสูรร้ายเม็ดแล้วเม็ดเล่าก็ถูกนำออกมาจากร่างของพวกเขา

หลังจากค้นจนหมดจดแล้ว สายตาของซูอวี่ก็จับจ้องไปที่แกนผลึกอสูรร้ายและของที่ยึดมาได้เหล่านี้ แววตาฉายประกายเจิดจ้า

"ของเหล่านี้... ล้วนเป็นแกนผลึกและของที่ยึดมาได้จากอสูรร้ายระดับสอง!"

พวกฉู่เซียวเทียนเข้ามาในเขตคุ้มครองอสูรร้ายได้สักพักแล้ว ระหว่างที่ตามหาซูอวี่ พวกเขาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ แต่ถือโอกาสล่าอสูรร้ายไปไม่น้อยเช่นกัน

นักยุทธ์ขอบเขตหลอมอวัยวะภายในสี่คนร่วมมือกัน ในเขตใจกลางเรียกได้ว่าไร้เทียมทาน!

ดังนั้น ผลตอบแทนที่ได้จึงมหาศาล!

[จบตอน]