บทที่ 18 เปลี่ยนอาชีพ! นักยุทธ์พลังปราณโลหิต! นักสู้! ความมั่นใจ!

บทที่ 18 เปลี่ยนอาชีพ! นักยุทธ์พลังปราณโลหิต! นักสู้! ความมั่นใจ!

"พอได้แล้ว!"

หลี่ปู้เหยียนกลอกตามองซูอวี่อย่างไม่สบอารมณ์

"เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ เจ้าพัฒนาขึ้นมาก ต้องใช้เวลาซึมซับความเข้าใจเสียหน่อย ฝึกฝนต่อไปก็คงไม่ก้าวหน้าไปกว่านี้เท่าใดนัก"

หลี่ปู้เหยียนโบกมือให้ซูอวี่

ต่อให้หลี่ปู้เหยียนไม่เอ่ยปาก ซูอวี่ก็ตั้งใจจะหยุดฝึกสำหรับวันนี้อยู่แล้ว เพราะอย่างไรเสียการเปลี่ยนอาชีพก็กำลังรอเขาอยู่

"ท่านอาจารย์หลี่ ข้าขอลา!"

ซูอวี่คารวะหลี่ปู้เหยียน จากนั้นก็รีบร้อนออกจากห้องส่วนตัวไป

หลี่ปู้เหยียนไม่ได้ใส่ใจนัก ตลอดหลายวันที่อยู่ด้วยกัน เขาก็คุ้นชินกับนิสัยของซูอวี่แล้ว ประกอบกับการพัฒนาของซูอวี่ในช่วงสิบห้าวันที่ผ่านมาก็ทำให้หลี่ปู้เหยียนตกตะลึงอย่างยิ่ง

ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้

ซูอวี่เพิ่งเดินออกจากโรงฝึกยุทธ์ เตรียมกลับไปยังหอพักเพื่อเปลี่ยนอาชีพ แต่กลับพบว่านักเรียนรอบข้างต่างลอบมองมาที่ตน

กระทั่งบางสายตาที่มองมายังแฝงไว้ด้วยความดูแคลน

ซูอวี่รู้สึกสงสัยในใจ ขณะที่กำลังงุนงงอยู่นั้น เขากลับเห็นร่างที่ไม่น่าพิศมัยร่างหนึ่งเดินเข้ามาจากฝั่งตรงข้าม

"เป็นเจ้าอีกแล้วรึ?"

คิ้วของซูอวี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

คนที่อยู่เบื้องหน้า แท้จริงแล้วคือฉีหมิงนั่นเอง

"เจ้าฉวยโอกาสได้ดีนี่ ถึงกับไปหาอาจารย์หลี่มาเป็นเกราะกำบัง!"

ฉีหมิงมองซูอวี่พร้อมกับเยาะเย้ย

ฉีหมิงกอดอก กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: "เจ้าก็มีความสามารถดีนี่ กล้าดีอย่างไรไปใส่ร้ายพี่ฉู่ทุกที่ พี่ฉู่ไม่พอใจอย่างมาก เขาให้ข้ามาบอกเจ้าว่าอีกสามวัน เขาจะรอเจ้าอยู่ที่โรงฝึกยุทธ์ อย่าให้คนบางคนดีแต่ปากลอบกัดผู้อื่น แต่กลับไม่มีความกล้าขึ้นเวทีประลอง!"

ซูอวี่มองไปยังฉีหมิง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดนักเรียนคนอื่นถึงมองตนด้วยสายตาดูแคลน ที่แท้ก็เพราะตนถูกกล่าวหาว่าไปใส่ร้ายฉู่ฮวนอย่างนั้นรึ?

แต่เรื่องนี้ตนไม่ได้ทำอย่างเห็นได้ชัด!

ซูอวี่กวาดสายตามองไป พลันเห็นแววตาแห่งความได้ใจในส่วนลึกของดวงตาฉีหมิง ซูอวี่ก็เข้าใจในทันที

"จงใจสินะ?"

ซูอวี่เอ่ยปากเบาๆ จากนั้นสีหน้าก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูอวี่ก็ขี้เกียจจะเอ่ยคำใดออกมา เขาเดินผ่านฉีหมิงไปตรงๆ มุ่งหน้าไปยังหอพัก

"อะไรกัน เจ้ายอมแพ้แล้วรึ?"

ฉีหมิงเห็นซูอวี่เมินตนโดยสิ้นเชิง ในใจก็ยิ่งไม่สบอารมณ์ ตะโกนไล่หลังซูอวี่ไป

แต่ซูอวี่ก็ยังคงไม่สนใจเขา แม้แต่ศีรษะก็ไม่หันกลับมา และหายไปจากสายตาของฉีหมิงในที่สุด

...

กลับมาถึงหอพัก ซูอวี่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง สูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง จึงสามารถระงับหัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เปลี่ยนอาชีพลงได้

เพียงแค่คิด ระบบก็ปรากฏขึ้น ซูอวี่เปิดหน้าต่างเปลี่ยนอาชีพโดยตรง

"เริ่มการเปลี่ยนอาชีพ!"

【ผู้ฝึกหัดยุทธ์ LvMax (หลัก) + ผู้ฝึกหัดการต่อสู้ LvMax = นักยุทธ์พลังปราณโลหิต】

【ผู้ฝึกหัดการต่อสู้ LvMax (หลัก) + ผู้ฝึกหัดยุทธ์ LvMax = นักสู้】

【เข้าถึงคุณสมบัติ——พลังปราณโลหิต!】

【เข้าถึงคุณสมบัติ——สัมผัสแห่งวิกฤต!】

【พลังปราณโลหิต: ควบคุมพลังปราณโลหิต!】

【สัมผัสแห่งวิกฤต: สามารถรับรู้ถึงวิกฤตทั้งหมดได้อย่างเฉียบคม สามารถหลีกเลี่ยงอันตรายได้อย่างมีประสิทธิภาพ!】

【กายภาพ +0.4】

【จิตวิญญาณ +0.2】

พร้อมกับข้อความหลายแถวที่ปรากฏขึ้น ซูอวี่พลันรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่คุ้นเคยอย่างยิ่งผุดขึ้นมาในร่างกาย ภายใต้กระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนนี้ ร่างกายของซูอวี่ก็ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งในทันที

ครู่ต่อมา ซูอวี่จึงค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น

"กายภาพ... 4.7 แล้ว!"

ในดวงตาทั้งสองของซูอวี่มีประกายแสงเรืองรองจางๆ ส่องประกายอยู่

วินาทีต่อมา แผงสถานะระบบก็ปรากฏขึ้นในสายตาของซูอวี่

【ซูอวี่】

【อายุ: 17】

【อาชีพปัจจุบัน: ผู้ฝึกหัดยุทธ์ LVmax ผู้ฝึกหัดการต่อสู้ LVmax นักยุทธ์พลังปราณโลหิต LV1 (1%) นักสู้ LV1 (1%)】

【สถานะ: กายภาพ 4.7 จิตวิญญาณ 2.8 พลังปราณโลหิต 1.7】

【ทักษะ: หมัดแปดปรมัตถ์ LVmax ท่าปักหลักมังกรยักษ์ LVmax ท่าเท้าวายุเมฆา LV4 (56%)】

【คุณสมบัติ: ปรมาจารย์ยุทธ์, พลังปราณโลหิตดุจมังกร, เคล็ดสั่นสะเทือนภูผา, พลังปราณโลหิต, สัมผัสแห่งวิกฤต, เชี่ยวชาญการต่อสู้】

【ขอบเขต: ไม่มี】

พร้อมกับความสำเร็จในการเปลี่ยนอาชีพ แผงสถานะระบบก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น อย่างแรกคือในช่องอาชีพ มีอาชีพ【นักยุทธ์พลังปราณโลหิต】และ【นักสู้】เพิ่มขึ้นมาสองอาชีพ

อย่างที่สองคือในช่องสถานะ มีสถานะ【พลังปราณโลหิต】เพิ่มขึ้นมา

"พลังปราณโลหิต 1.7!!"

สายตาของซูอวี่จับจ้องไปที่ช่องสถานะ พลันเบิกตากว้าง

"หากข้าจำไม่ผิด ว่าที่นักยุทธ์หลังจากก้าวเข้าสู่ขอบเขตพลังปราณโลหิต หรือก็คือนักยุทธ์เต็มตัวแล้ว พลังปราณโลหิตโดยทั่วไปจะอยู่ที่ประมาณ 1.2 เท่านั้นมิใช่รึ?"

"แต่ตอนนี้พลังปราณโลหิตของข้ากลับมีมากถึง 1.7!"

"นี่หมายความว่า... ความแข็งแกร่งของพลังปราณโลหิตของข้าในตอนนี้ เหนือกว่านักยุทธ์พลังปราณโลหิตบางส่วนแล้วอย่างนั้นรึ!!"

ซูอวี่รู้สึกว่าลมหายใจของตนเองในชั่วขณะนี้ร้อนระอุขึ้นมา

"ก็จริง ด้วยคุณสมบัติ【พลังปราณโลหิต】ที่ทำให้ควบคุมพลังปราณโลหิตได้ ประกอบกับพื้นฐานวิชายุทธ์ การที่แข็งแกร่งกว่านักยุทธ์ทั่วไปก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ!"

"พูดอีกอย่างก็คือ... ข้าในตอนนี้ ก็นับได้ว่าเป็นนักยุทธ์ครึ่งตัวแล้วสินะ?"

ซูอวี่กะพริบตา ท่านต้องรู้ว่าการที่จะเป็นนักยุทธ์ได้นั้น จะต้องยกระดับกายภาพให้ถึง 5 จุดเสียก่อน จึงจะบรรลุถึงขอบเขตว่าที่นักยุทธ์ และจากนั้นจึงจะสามารถเริ่มพยายามควบคุมพลังปราณโลหิตได้

เมื่อควบคุมพลังปราณโลหิตได้แล้ว จึงจะนับได้ว่าเป็นนักยุทธ์ที่แท้จริง

แต่กายภาพของซูอวี่ยังไม่ถึง 5 จุด กลับสามารถควบคุมพลังปราณโลหิตได้แล้ว มิหนำซ้ำยังมีมากถึง 1.7 จุด

"นั่นก็หมายความว่า ขอเพียงข้าสามารถยกระดับกายภาพให้ถึง 5 จุดได้ ข้าก็จะเป็นนักยุทธ์ที่แท้จริงแล้ว!"

ในดวงตาทั้งสองของซูอวี่มีประกายแสงส่องประกายอยู่

"แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่นับว่าเป็นนักยุทธ์ที่แท้จริง แต่ด้วยกายภาพ 4.7 ของข้า ประกอบกับพลังปราณโลหิต 1.7 ภายใต้นักยุทธ์พลังปราณโลหิต โดยพื้นฐานแล้วไม่มีผู้ใดเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างกายที่แข็งแกร่งของตนเอง รวมถึงพลังปราณโลหิตที่ไหลเวียนอยู่ภายใน ในใจของซูอวี่ก็พลันบังเกิดความรู้สึกองอาจผึ่งผายขึ้นมาเป็นระลอก

"ข้าในตอนนี้... ในที่สุดก็มีพลังในระดับหนึ่งแล้ว!"

แต่ในไม่ช้า ซูอวี่ก็สงบลง เขานึกถึงเรื่องที่ฉีหมิงมาท้าประลองกับตนในวันนี้ และจมดิ่งสู่ภวังค์ความคิด

"จู่ๆ ก็มีข่าวลือว่าข้าใส่ร้ายฉู่ฮวนออกมา แล้วฉีหมิงก็มาท้าประลองแทนฉู่ฮวน... ระหว่างสองเรื่องนี้... ต้องมีความเชื่อมโยงกันอย่างแน่นอน"

"ตอนนี้ข้าอาศัยอยู่ในโรงเรียน พวกเขาย่อมไม่มีหนทางใดที่จะลงมือกับข้าได้ หนทางเดียว... ก็คือการลงมือกับข้าอย่างเปิดเผยบนเวทีประลอง!"

"เพราะบนเวทีประลอง... ต่อให้ถูกทำให้พิการ ผู้ลงมือก็ไม่ต้องรับผิดชอบ และโรงเรียนย่อมไม่ทำอะไรเพื่อมนุษย์พันธุกรรมที่พิการแล้วเช่นข้าอย่างแน่นอน!"

"ดังนั้น นี่คือแผนการของฉู่ฮวนสินะ!"

ซูอวี่กล่าว พลางแววตาก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา

ทันใดนั้น ซูอวี่ก็พลิกฝ่ามือ ตราประทับประจำตัวชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ

"ศูนย์เพาะเลี้ยงมนุษย์พันธุกรรม..."

ซูอวี่มองตราประทับประจำตัวชิ้นนี้ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังออกจากหอพัก มุ่งหน้าไปยังศูนย์เพาะเลี้ยงมนุษย์พันธุกรรม

ก่อนที่หลินอีจะตาย เขายังคงกำตราประทับประจำตัวชิ้นนี้ไว้แน่น แสดงว่าเบื้องหลังตราประทับประจำตัวนี้ต้องมีบางสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง

ก่อนหน้านี้ซูอวี่ไม่มีความมั่นใจเพียงพอที่จะไปสำรวจความจริงของเรื่องนี้ แต่บัดนี้... ซูอวี่ผู้สามารถควบคุมพลังปราณโลหิตได้ กลับมีความมั่นใจที่จะทำเช่นนั้นแล้ว