บทที่ 22 เช็กอินได้ยาฟื้นฟูระดับเทพ

บทที่ 22 เช็กอินได้ยาฟื้นฟูระดับเทพ

ข่าวเรื่องสตรีมเมอร์สาวสวมรอยตัวตนคนอื่นแพร่สะพัดไปทั่วโลกออนไลน์อย่างรวดเร็ว วีรกรรมฉาวในอดีตของจั่วโยวหรานถูกชาวเน็ตจอมขุดคุ้ยออกมาจนหมดเปลือก

แม้แต่บริษัทต้นสังกัดของจั่วโยวหรานก็ยังโดนชาวเน็ตทัวร์ลงอย่างหนัก

เรื่องนี้เป็นกระแสอยู่หลายวัน จนกระทั่งมีข่าวใหญ่ข่าวอื่นโผล่มากลบกระแส ความสนใจของผู้คนจึงค่อยๆ ลดลงและเลือนหายไปในที่สุด

เช้าตรู่วันหนึ่ง

ดวงอาทิตย์สาดแสงเจิดจ้า แดดยังไม่แรงจัด ให้ความรู้สึกอบอุ่นสบายตัว

ฉินอินนั่งอยู่บนเก้าอี้ชิงช้าที่ระเบียง บนเก้าอี้มีเบาะรองนั่งรูปกลีบดอกไม้สีชมพูวางอยู่ นั่งแล้วนุ่มสบายสุดๆ

เธอสวมชุดกี่เพ้าประยุกต์สีม่วงอ่อน สีม่วงจางๆ ช่วยขับผิวพรรณของเธอให้ดูขาวผ่อง นวลเนียน และละเอียดละออยิ่งขึ้น

ในมือของฉินอินถือหนังสือเล่มหนึ่ง เธอพลิกหน้ากระดาษด้วยสีหน้าจริงจังและจดจ่อ บรรยากาศรอบตัวดูสงบเงียบและงดงาม ราวกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เดินออกมาจากภาพวาด

【ติ๊ง~ โฮสต์ คุณมีรายการเช็กอินใหม่】

เสียงจักรกลของระบบอภิมหาเศรษฐีทำลายความเงียบงันขึ้น

ฉินอินปิดหนังสือในมือ ละสายตาจากหน้ากระดาษ แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

"เช็กอิน"

【ติ๊ง~ โฮสต์ ดวงคุณนี่มันพุ่งทะลุปรอทจริงๆ ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณเป็นลูกลับๆ ของสวรรค์หรือเปล่า ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์สุ่มได้ยาฟื้นฟูระดับเทพ】

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเวอร์วังของระบบและคลื่นอารมณ์ที่ซ่อนไม่มิดในน้ำเสียงราบเรียบนั้น ความสงสัยก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉินอิน

"ยาฟื้นฟูนี่ทำอะไรได้?"

ระบบอธิบาย

【ยาฟื้นฟูระดับเทพ: ผลิตโดยระบบอภิมหาเศรษฐี ยาฟื้นฟูระดับเทพมีสรรพคุณในการรักษาสูงส่งเกินจินตนาการ เพียงแค่กินเข้าไป ไม่ว่าจะแขนขาขาดหรือเท้าข้างหนึ่งก้าวลงหลุมศพแล้ว ก็จะกลับมากระปรี้กระเปร่าและแข็งแรงทันที ได้รับสมญานามว่า "ยาวิเศษที่แย่งคนจากมือมัจจุราช"】

หลังจากฟังคำอธิบายของระบบอภิมหาเศรษฐี ดวงตาหงส์ของฉินอินก็เบิกกว้างขึ้นทันที ลมหายใจถี่กระชั้นเล็กน้อย มือทั้งสองกำแน่น

เธอเลียริมฝีปากที่แห้งผาก "สรรพคุณวิเศษขนาดนี้ สมแล้วที่ได้ชื่อว่าแย่งคนจากมือมัจจุราช"

ในเมื่อสรรพคุณของยาฟื้นฟูระดับเทพน่าทึ่งขนาดนี้ ก็หมายความว่ามันต้องรักษาแม่ของเธอที่เป็นเจ้าหญิงนิทราให้หายขาดได้แน่นอน

มองดูเม็ดยาที่ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือซึ่งส่งกลิ่นหอมสมุนไพรอ่อนๆ

เมื่อคิดว่าแม่ที่หมดสติไปนานอาจจะฟื้นขึ้นมา หัวใจของฉินอินก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอลุกขึ้น เก็บเม็ดยาไว้อย่างระมัดระวัง เอาหนังสือกลับไปวางที่ชั้น เปลี่ยนรองเท้าเป็นส้นเตี้ย คว้ากุญแจรถ ล็อกประตู แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงจอดรถ

เฟอร์รารี่สีม่วงพุ่งทะยานออกไป คำรามก้องด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่ทำให้เลือดสูบฉีด แล่นออกจากย่านที่พักอาศัยหรู

เธอขับตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาล

หลังจากจอดรถในลานจอด เธอลงจากรถแล้วรีบเดินไปยังตึกผู้ป่วยใน ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 16 ซึ่งเป็นโซนห้องพักที่หวังซิ่วเยว่อยู่

กริ๊ก—

เธอผลักประตูห้องพักเข้าไป

ภายในห้องพักวีไอพีส่วนตัว พยาบาลพิเศษเพิ่งเช็ดตัวให้หวังซิ่วเยว่เสร็จและกำลังจะเอาน้ำไปเททิ้ง

เมื่อเห็นคนเดินเข้ามา พยาบาลพิเศษที่ถืออ่างน้ำอยู่ก็เอ่ยถามอย่างลังเล

"คุณ... คือคุณฉินเหรอคะ?"

ไม่เจอกันพักเดียว คุณฉินสวยขึ้นผิดหูผิดตา ตอนเดินเข้ามาแวบแรก พยาบาลนึกว่าเป็นดาราดังที่ไหนซะอีก

"ใช่ค่ะ ฉันเอง"

"วันนี้ไม่ต้องยุ่งเรื่องแม่ฉันแล้วนะ ฉันให้คุณหยุดงานหนึ่งวัน โดยยังคิดค่าจ้างให้เหมือนเดิม ถือว่าจ้างให้หยุดค่ะ"

"ดีจังเลย! ขอบคุณค่ะคุณฉิน พอดีที่บ้านฉันมีธุระต้องไปจัดการพอดีเลยค่ะ"

เมื่อรู้ว่าจะได้หยุดงานโดยได้รับค่าจ้าง พยาบาลพิเศษก็ยิ้มแก้มปริ เทน้ำในอ่างทิ้ง บิดผ้าขนหนูให้แห้งแล้วตากไว้ที่ราว

หลังจากจัดการงานเสร็จอย่างคล่องแคล่ว พยาบาลพิเศษก็เก็บกระเป๋า ขอบคุณเธอซ้ำๆ แล้วเดินออกจากห้องไป พร้อมปิดประตูให้อย่างเบามือ

ภายในห้องพักวีไอพีกว้างขวาง เหลือเพียงสองแม่ลูก ฉินอินและหวังซิ่วเยว่ที่นอนหมดสติอยู่

ฉินอินเดินไปล็อกประตูจากด้านใน แล้วหยิบยาฟื้นฟูสีขาวราวหิมะออกมาอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่ยาฟื้นฟูระดับเทพปรากฏขึ้น กลิ่นหอมหวานเข้มข้นของสมุนไพรก็อบอวลไปทั่วห้อง แค่ได้กลิ่นก็ทำให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าแล้ว

ฉินอินป้อนยาฟื้นฟูเข้าปากหวังซิ่วเยว่ แม้หวังซิ่วเยว่จะไม่สามารถกลืนเองได้ แต่เม็ดยาก็ละลายหายไปเองโดยอัตโนมัติ

ฤทธิ์ยากระจายตัว พุ่งพล่านไปตามแขนขาและกระดูกทั่วร่างกายของหวังซิ่วเยว่อย่างรวดเร็ว

ฉินอินปลดล็อกประตูห้อง

เธอกลับมาที่ข้างเตียง ผ่านไปประมาณห้านาที ขนตาของหวังซิ่วเยว่ที่หลับใหลมานานก็สั่นไหวเล็กน้อยสองที

ฉินอินสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ นี้

"แม่... แม่กำลังจะตื่นแล้วเหรอ?"

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น

วินาทีต่อมา

นิ้วมือที่วางอยู่ข้างตัวของหวังซิ่วเยว่ก็กระตุกสองที สติสัมปชัญญะและสัญชาตญาณทางร่างกายของเธอกำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—"

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—"

...ในห้องพักวีไอพีที่เงียบสงบ เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องมือแพทย์ดังรัวเร็วและแหลมสูง ตามมาด้วยเสียงร้อนรนของพยาบาลที่เคาน์เตอร์พยาบาลตรงทางเดินด้านนอก

"แจ้งเหตุ แจ้งเหตุ! ผู้ป่วยเตียง 16 ห้องวีไอพี!"

"คุณหมอ! คุณหมอคะ ผู้อำนวยการฉี คนไข้หวังซิ่วเยว่ เตียง 16 ที่เป็นเจ้าหญิงนิทรามีการตอบสนองค่ะ!"

"เร็วเข้า รีบไปตามผู้อำนวยการฉี! คนไข้หวังซิ่วเยว่เตียง 16 มีสัญญาณว่าจะฟื้นแล้ว!"

...สิ้นเสียงตะโกนของพยาบาล แพทย์เจ้าของไข้ของหวังซิ่วเยว่และทีมผู้เชี่ยวชาญชุดอื่นๆ ก็พุ่งออกจากห้องพักแพทย์ราวกับพายุ

กลุ่มแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวจำนวนมากวิ่งกรูไปยังห้องพักวีไอพี ภาพเหตุการณ์ที่น่าตื่นตานั้นทำให้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดดู และอดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้

มีคนเดินไปถามที่เคาน์เตอร์พยาบาล "เอะอะโครมครามกันใหญ่เลย ผู้ป่วยเตียงไหนอาการหนักเหรอครับ?"

หรือว่าจะมีคนเสียชีวิต? พอคิดได้ดังนั้น สีหน้าของเขาก็ฉายแววเวทนา

พยาบาลที่กำลังยุ่งเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม แล้วเจียดเวลาตอบ

"ไม่ใช่เรื่องร้ายค่ะ เป็นเรื่องดีต่างหาก"

เผลอๆ จะเป็นเรื่องมหัศจรรย์ด้วยซ้ำ!

...ฉีเซียวหรานนำทีมแพทย์เข้ามาในห้องพัก

เขาชะงักไปสองวินาทีเมื่อเห็นรูปลักษณ์ของฉินอิน แต่ก็เรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็วและเอ่ยปลอบเธอด้วยความสุขุม

จากนั้นเขาก็สั่งการอย่างเป็นขั้นตอนให้แพทย์คนอื่นๆ ตรวจสอบค่าร่างกายต่างๆ ของหวังซิ่วเยว่ที่นอนอยู่บนเตียง

หลังจากการตรวจอย่างยาวนาน ผลรายงานทั้งหมดก็ออกมา

ฉีเซียวหรานและผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆ เปรียบเทียบข้อมูลและถกเถียงกันอย่างออกรส ในที่สุดทุกคนก็ลงความเห็นตรงกันว่าอาการของหวังซิ่วเยว่ดีขึ้น และเธอกำลังจะฟื้นจริงๆ

สีหน้าของเขาจริงจังแต่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ค่าร่างกายของคุณน้าดีมากครับ เมื่อเทียบกับครั้งก่อนๆ แทบไม่ต่างจากคนปกติเลย ไม่ต้องกังวลมากนะครับ ผมเชื่อว่าอีกไม่นานคุณน้าจะฟื้นแน่นอน"

ตลอดสองปีที่ผ่านมา ฉินอินทำงานหนักเพื่อรักษาอาการป่วยและหาค่าพยาบาลให้หวังซิ่วเยว่ ถ้าอาการของหวังซิ่วเยว่ดีขึ้นและฟื้นขึ้นมา ภาระอันหนักอึ้งบนบ่าของฉินอินก็จะเบาบางลงมาก

หินก้อนใหญ่ในใจของฉินอินถูกยกออกไปเสียที

เธอขอบคุณฉีเซียวหรานจากใจจริง

"หมอฉี ฉันเข้าใจค่ะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับความทุ่มเทและความรับผิดชอบในการรักษาแม่ของฉันตลอดสองปีที่ผ่านมาด้วยนะคะ"

สีหน้าของฉีเซียวหรานดูอ่อนโยน "ในเมื่อผมสวมเสื้อกาวน์นี้แล้ว ผมก็ต้องทำหน้าที่ให้สมเกียรติและบริสุทธิ์ใจ นี่เป็นหน้าที่ของผมครับ"

ฉินอินยืนหันหน้าเข้าหาเตียง เธอตั้งใจจะพูดอะไรต่อ แต่วินาทีถัดมา ดวงตาหงส์ของเธอก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้นสุดขีด

"แม่!"

เธอตะโกนเรียกแล้วพุ่งเข้าไปที่ข้างเตียง