บทที่ 6 เช็กอินรับเงินสดห้าร้อยล้าน

บทที่ 6 เช็กอินรับเงินสดห้าร้อยล้าน

ทันทีที่ฉินอินพูดจบ...

รปภ. ที่ยืนอยู่ด้านหลังผู้จัดการหยุนก็ก้าวออกมา เข้าควบคุมตัวหลินฮ่าวและพรรคพวกไว้อย่างรวดเร็ว

รปภ. เหล่านี้ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เคลื่อนไหวรวดเร็วและเด็ดขาด จนพวกคุณชายเจ้าสำราญที่ร่างกายอ่อนแอไม่อาจต่อกรได้เลยแม้แต่น้อย

แขนของฉีหงถูกรปภ. ล็อกไว้แน่น เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บใจและอับอาย

"ปล่อยนะ ปล่อย! พวกแกจะทำอะไร? ฉันมีมือมีเท้า เดินเองได้!"

เหล่ารปภ. ที่เย็นชาและไร้ความปรานีเมินเฉยต่อเสียงโวยวายและการดิ้นรนขัดขืนของคนกลุ่มนี้ พวกเขาไม่ยอมปล่อยมือ หลินฮ่าวและพรรคพวกพร้อมสัมภาระถูกโยนออกมาจากเขตที่พักอาศัยสุดหรูอย่างไม่ไยดี

"แม่งเอ๊ย บ้าชิบ!"

หลินฮ่าวขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง เขารู้สึกอับอายขายขี้หน้าอย่างที่สุดที่โดนไล่ออกมาต่อหน้าเพื่อนฝูง จึงระบายอารมณ์ด้วยการเตะกำแพงรั้วเต็มแรง

แรงเตะทำให้เขาต้องสูดปากด้วยความเจ็บปวด "เชี่ยเอ๊ย เจ็บชิบหาย..."

หากเป็นเมื่อก่อน ฉีหงคงรีบเข้ามาดูอาการด้วยความห่วงใยและอ่อนโยนไปแล้ว

แต่ในวันนี้ที่ต้องเสียหน้าจนย่อยยับ เธอพุ่งเข้าไปด้วยความโกรธและใช้เล็บแหลมคมข่วนหน้าหลินฮ่าว

"หลินฮ่าว นายบ้าไปแล้วเหรอ? ทั้งที่เป็นบ้านเช่าแท้ๆ ยังจะมาทำตัวอวดรวยจนโดนเจ้าของเขาฉีกหน้า! นายทำให้พวกเราต้องขายขี้หน้าไปด้วย!"

รอยเล็บปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินฮ่าว เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ในสภาพที่ดูน่าสมเพชนั้น เขาผลักฉีหงออกไปอย่างหมดความอดทนแล้วตะคอกกลับ

"แล้วฉันจะไปตรัสรู้ได้ไงว่ายัยนั่นเป็นเจ้าของ? คนที่อยู่ในย่านหรูขนาดนี้มีใครเขาทำตัวโลโซเหมือนยัยนั่นบ้าง? แบรนด์เนมก็ไม่ใส่ เครื่องประดับก็ไม่มี!"

"อีกอย่าง พวกเธอนั่นแหละที่ปากพล่อยไปดูถูกเจ้าของบ้าน ฉันสั่งให้พวกเธอไปด่าเขาหรือไง?"

ทั้งกลุ่มยืนอยู่หน้าทางเข้าเขตที่พักอาศัย ต่างฝ่ายต่างกล่าวโทษและโยนความผิดให้กันจนอารมณ์ระเบิด เกิดเป็นการตะลุมบอนกันเองในที่สุด

—

เขตที่พักอาศัยสุดหรู

หลังจากหลินฮ่าวและพวกถูกไล่ออกไป ผู้จัดการหยุนก็เรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดและฆ่าเชื้อชั้น 14 ทันที

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ผู้จัดการหยุนก็แสดงความรับผิดชอบด้วยการโค้งคำนับขอโทษฉินอินอย่างจริงใจ

"คุณฉินครับ ผมขอโทษจริงๆ เป็นความผิดของฝ่ายนิติบุคคลที่คัดกรองข้อมูลผู้เช่าไม่ดี ทำให้คุณฉินต้องเดือดร้อน"

"ทางนิติบุคคลจะเข้มงวดเรื่องการตรวจสอบข้อมูลผู้เช่า สถานะการเงิน และความประพฤติให้มากขึ้นตั้งแต่นี้ไปครับ"

"ส่วนพนักงานที่รับผิดชอบตรวจสอบข้อมูลชุดนี้จะถูกย้ายไปประจำเขตอื่น และจะไม่ได้ทำงานในเขตที่พักอาศัยสุดหรูนี้อีกครับ"

หลังจากประกาศปล่อยเช่า พนักงานคนอื่นในแผนกเป็นผู้รับผิดชอบตรวจสอบใบสมัคร

ผู้จัดการหยุนคาดไม่ถึงเลยว่าพนักงานในสังกัดจะสะเพร่าขนาดนี้ ปล่อยให้คนไร้การศึกษาอย่างหลินฮ่าวเข้ามาอยู่ได้

ทีมงานนิติบุคคลที่มีความสามารถต่ำเช่นนี้ ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะให้บริการเจ้าของระดับวีไอพีได้หรอก

เมื่อไร้เสียงเพลงหนวกหูน่ารำคาญ อารมณ์หงุดหงิดของฉินอินก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เธอปรายตามองผู้จัดการฝ่ายนิติบุคคลด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก"

"แน่นอนครับ คุณฉิน"

ฉินอินละสายตาจากผู้จัดการหยุน เดินลากรองเท้าแตะไปที่ลิฟต์แล้วกดปุ่มชั้น 13 เพื่อกลับห้องพักผ่อน

ทันทีที่กลับถึงบ้าน

ติ๊ง~

ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปลดล็อกฉายาใหม่: 【เด็ดขาดไร้ปรานี】

เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่มาสร้างปัญหา คุณไม่ลังเลที่จะใช้ไม้แข็งเพื่อปกป้องผลประโยชน์และศักดิ์ศรีของตนเอง

รางวัล: ค่าสถานะตัวละคร 【เสน่ห์เปล่งประกาย】

【เสน่ห์เปล่งประกาย: บุคลิกภาพที่ดีมักทำให้คุณโดดเด่นท่ามกลางผู้คนนับพัน เสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์จะทำให้คุณน่าดึงดูดยิ่งขึ้น】

ฉินอินเปลี่ยนรองเท้าสลิปเปอร์พลางผิวปากอย่างอารมณ์ดี

"โอ้..."

เธอเดินเข้าห้องน้ำไปส่องกระจกบานใหญ่

รูปลักษณ์ภายนอกยังคงเดิม แต่รัศมีรอบตัวดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน มันแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจที่เป็นเอกลักษณ์

"ไม่เลว"

ฉินอินเลิกคิ้ว

หลังจากชื่นชมตัวเองเสร็จ เธอก็เดินออกจากห้องน้ำ

กลับไปที่ห้องนอน ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงแล้วล้มตัวลงนอน

พอไม่มีเสียงรบกวน สภาพแวดล้อมที่เงียบสงบก็ทำให้เธอหลับไปอย่างรวดเร็ว

—

เธอหลับสนิทจนถึงเช้า

เมื่อตื่นขึ้นมาในห้องชุดขนาด 200 ตารางเมตร ฉินอินลืมตา ลุกจากเตียงแล้วตรงไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ

【ติ๊ง~ โฮสต์ คุณมีสิทธิ์ลงชื่อเข้าใช้ครั้งใหม่】

"เช็กอิน"

ฉินอินหยิบยาสีฟันและแปรงสีฟันที่ทางนิติเตรียมไว้ให้ขึ้นมาแปรงฟันหน้ากระจกบานใหญ่

【ติ๊ง~ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สุ่มได้เงินสด 500 ล้านหยวน ระบบเช็กอินอภิมหาเศรษฐีได้โอนเข้าบัญชีธนาคารของโฮสต์ผ่านช่องทางปกติเรียบร้อยแล้ว】

ครืด ครืด ครืด—

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนระบบจบลง...

โทรศัพท์ของฉินอินก็ดังขึ้น

เป็นสายจากธนาคาร เนื่องจากมีเงินจำนวนมหาศาลโอนเข้ามา เจ้าหน้าที่ธนาคารจึงแจ้งให้ฉินอินเข้าไปอัปเกรดบัตรธนาคาร

เธอแปรงฟันเสร็จพอดีจึงกดรับสาย

"เข้าใจแล้วค่ะ"

น้ำเสียงของฉินอินราบเรียบ ราวกับว่าเงิน 500 ล้านเป็นเพียงเศษเงิน

หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ฉินอินเปิดตู้เสื้อผ้า

ทางนิติบุคคลของโครงการหรูเตรียมการไว้พร้อมสรรพ แม้แต่เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า และเครื่องประดับก็มีให้ครบ แม้จะไม่ใช่แบรนด์อินเตอร์ชื่อดัง แต่ก็เป็นของดีไซน์เฉพาะกลุ่มที่มีสไตล์

เธอหยิบเสื้อแขนยาวสีดำมาจับคู่กับกางเกงวอร์มสีเทาและรองเท้าผ้าใบ เดินออกจากห้องด้วยลุคที่ดูสดใสเป็นธรรมชาติ

เธอปฏิเสธบริการรถรับส่งของนิติบุคคล แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเรียกแท็กซี่อย่างเงียบๆ

รถแท็กซี่สีเขียวมาจอดที่หน้าทางเข้าเขตที่พักอาศัย ฉินอินเปิดประตูขึ้นไปนั่ง

บังเอิญว่าคนขับวันนี้เป็นคนเดียวกับที่ฉินอินเจอเมื่อวาน

เธอนั่งลงที่เบาะหลัง "ไปธนาคารแห่งชาติค่ะ"

เมื่อเห็นฉินอิน คนขับก็อุทานด้วยความประหลาดใจ

"คุณหนู เป็นคุณนี่เอง"

เขาเหลือบมองฉินอินผ่านกระจกมองหลัง

คนขับตะลึงไปชั่วครู่ คิดในใจว่าวันนี้คุณหนูคนนี้ดูเปล่งปลั่งกว่าเมื่อวานเสียอีก

"ทำไมถึงนั่งแท็กซี่อีกล่ะครับ? คนรวยแบบพวกคุณชอบแกล้งทำตัวจนกันหรือไงนะ?"

คนขับนึกถึงเรื่องที่ฉินอินเป็นเจ้าของตึกทั้งตึกในย่านคนรวยแต่ยังนั่งแท็กซี่ทุกวัน นิสัยติดดินไม่ถือตัวแบบนี้ช่างหาได้ยากจริงๆ

วันนี้คนขับซื้อเจียนปิ่งกั่วจื่อ (เครปจีน) ไส้ทะลักมาสองชิ้นเป็นมื้อเช้า

ขณะที่กัดกินไปชิ้นหนึ่ง จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ากินคนเดียวมันไม่ดี

"คุณหนู กินมื้อเช้ามาหรือยังครับ? ผมซื้อมาเผื่ออันนึง คุณเอาไหม?"

ทันทีที่พูดจบ คนขับก็นึกเสียใจ คนรวยมักจะจู้จี้เรื่องความปลอดภัยของอาหาร ต้องกินแต่อาหารออร์แกนิกไร้สารพิษเท่านั้น

เธอจะมากินอาหารข้างทางแบบนี้ได้ยังไง?

คนขับอยากจะตบปากตัวเองที่ปากไวไม่คิด

ฉินอินที่นั่งอยู่เบาะหลังเอ่ยขึ้น

"ฉันยังไม่ได้กินมื้อเช้าพอดี ขอบคุณนะคะคุณลุง"

เธอยื่นมือไปรับเจียนปิ่งกั่วจื่อที่คนขับส่งมาให้ แล้วกัดกินอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่มีท่าทีรังเกียจแม้แต่น้อย

รสชาติที่ห่างหายไปนานแผ่ซ่านในปาก เมื่อกลืนลงคอไปก็ช่วยบรรเทาความหิวโหยในท้องได้เป็นอย่างดี

เมื่อเห็นว่าฉินอินไม่ปฏิเสธ คนขับก็รีบกินส่วนของตัวเองจนหมดในไม่กี่คำแล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังธนาคารแห่งชาติ

สักพักรถก็มาจอดหน้าธนาคาร

ฉินอินกินเจียนปิ่งกั่วจื่อหมดพอดี เธอหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดปาก

"รสชาติเจียนปิ่งอันนี้อร่อยใช้ได้เลย ดีกว่าหลายเจ้าที่เคยกินมา"

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนโค้ดจ่ายค่าโดยสาร

จากนั้นก็เปิดประตูลงจากรถไป

"WeChat ได้รับยอดเงิน 20,000 หยวน"

ภายในรถแท็กซี่ คนขับอ้าปากค้างกว้างจนยัดไข่ห่านลงไปได้สองฟองเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน

"เชี่ยเอ๊ย อภิมหาเศรษฐีชัดๆ!"

ค่าโดยสารเที่ยวนี้มากกว่าที่เขาหาได้ทั้งเดือนเสียอีก!

คนรวยเขาเป็นแบบนี้กันเหรอ? เขาล่ะอิจฉาจริงๆ เธอให้ทิปหนักขนาดนี้โดยไม่กะพริบตาเลยสักนิด