บทที่ 159-160

บทที่ 159

สามีภริยา

เสร็จกัน…

เมื่อคืนฉันนอนอยู่ใน... อ้อมแขนของคุณชายปีศาจนั่นจริง ๆ เหรอเนี่ย?

เขาตื่นขึ้นมาแล้วก็กอดฉันไว้อย่างเดิมเนี่ยนะ? เล่นนอนกอดฉันทั้งคืนเลยเหรอ? ตัวฉันหลับลึกจนไม่รู้สึกตัวอะไรขนาดนั้น...

นี่ฉันเสียเปรียบเขาฟรี ๆ เลยนะ...

เขาจะเดาออกไหมว่าเมื่อคืนฉันแอบทำอะไรไปบ้าง? แบบนี้ไม่ดีแน่ แล้วเวลาเจอหน้ากันฉันควรจะวางตัวยังไงดี?

ตามข่าวลือ เมื่อก่อนเซียวเฉินเยวียนไม่เคยสนิทกับผู้หญิงคนไหนเลย ไม่ใช่แค่เหตุผลเรื่องอาการแพ้จากการสัมผัสเท่านั้น นิสัยของเขาก็ไม่ชอบอยู่ใกล้ผู้หญิงเหมือนกัน...

ในตอนแรกเธอคิดว่าการที่เขามีปฏิสัมพันธ์ด้วยอาจเป็นเพราะสัญญาที่เซ็นร่วมกัน จึงไม่ได้กีดกันตัวเองและอยู่ใกล้ชิดเธอมากขึ้น แต่เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะชอบเธอจริง ๆ รึเปล่า...

ถังซือซือคิดมากและเริ่มประหม่าอีกครั้ง

ไม่เป็นไร เดี๋ยวออกไปข้างนอกก่อน แล้วดูว่าเขาจะมีปฏิกิริยายังไง ถ้าเขาทำตัวตามปกติเราก็แค่เล่นตามน้ำไป

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว ถังซือซือรีบคว้าเสื้อโค้ตขึ้นมาสวมและเดินออกไปจากเต็นท์

เธอเห็นเฟยอวี่กำลังนำกลุ่มบอดี้การ์ดทำความสะอาดเต็นท์ทั้งหมด เพื่อเตรียมเดินทางกลับ

“ตื่นแล้วเหรอ?”

วินาทีนั้น เซียวเฉินเยวียนเดินมาอยู่ข้างหลังเธอแล้วมองด้วยสายตาลึกล้ำมีเสน่ห์ ก่อนถามเบา ๆ

หัวใจของถังซือซือเต้นแรงอีกครั้ง เธอพยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วคอยสังเกตท่าทีของเขา

ดู ๆ แล้ว... เขาก็ปกติเหมือนเดิมแฮะ ฉันคงคิดมากไปเอง

เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ฉันจะพยายามใจแข็งให้มากกว่านี้ แล้วค่อยเข้าหาเขาเหมือนเดิม หวังว่าในตอนนั้น... ฉันจะควบคุมความรู้สึกของตัวเองให้ดีกว่านี้... ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ยากมากก็ตาม มาเริ่มต้นกันใหม่นะถังซือซือ

ได้มาเกิดใหม่ทั้งที ฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองมาจมอยู่กับเรื่องแบบนี้แน่

แต่ถึงอย่างนั้นเธอไม่รู้ตัวเลยว่า อีกใจหนึ่งของตัวเองก็ตกอยู่กับเซียวเฉินเยวียนไปแล้ว

ทางด้านเขาเองก็พยายามทำไม่ให้เธอรู้สึกกลัวมากขึ้น เฝ้ารอโอกาสสานสัมพันธ์เมื่อได้อยู่ใกล้กันอีก

เขาหวังว่าจะดำเนินทุกอย่างไปอย่างช้า ๆ ค่อยเป็นค่อยไป ตราบใดที่ยังอยู่ด้วยกัน เขาจะเข้าหาเธอได้มากขึ้นกว่าเก่า...

“พี่ซือซือ...”

ถงโยวโยวเดินเข้ามา พร้อมแสดงสีหน้าลังเล ยืนมองหญิงสาวตรงหน้าให้ชัดเจนอยู่ครู่หนึ่ง

“โยวโยว” ถังซือซือเดินเข้าไปหาถงโยวโยวอย่างรวดเร็ว

“พะ... พี่จริง ๆ ด้วย เกิดอะไรขึ้นกับพี่ซือซือ?”

สีหน้าไม่น่าเชื่อเกิดขึ้นบนใบหน้าของถงโยวโยว เช้านี้เธอสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่ารูปลักษณ์ของถังซือซือแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง! จากคนที่หน้าตาธรรมดาทั่วไป ตอนนี้กลับกลายเป็นนางฟ้าไปซะแล้ว! เธอไม่รู้เลยว่าจะแสดงออกยังไงดีกับเรื่องนี้?

ถังซือซืออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ไม่น่าแปลกใจที่รุ่นน้องของเธอจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ เพราะใบหน้าของเธอมีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมราวฟ้ากับเหวจริง ๆ...

ดูเหมือนว่า... มีเพียงถงโยวโยวเท่านั้นที่จำเธอได้ในพริบตา ทำให้หัวใจของเธอรู้สึกมีความสุขมาก

“ใช่แล้ว ตัวจริงเสียงจริง ฉันไปรักษาสิวและกระมาน่ะ”

ถงโยวโยวใช้เวลาไม่นานในการตัดสินใจ ไม่ต้องสงสัยให้มากความเลยว่า หญิงสาวตรงหน้าเธอคือถังซือซือ

“พี่ซือซือ ฉันยินดีกับพี่ด้วยนะ! เหลือเชื่อมาก ๆ พี่สวยขึ้นจนฉันเกือบจำแทบไม่ได้! พอได้มาเห็นหน้าพี่ชัด ๆ แบบนี้ ก็ทำเอาเกือบตกหลุมรักได้เลยนะเนี่ย!”

ถงโยวโยวพูดด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าแดงก่ำ

“คุณจริง ๆ เหรอ!?”

จั่วเฟิงอุทานด้วยความตกใจ เซียวเฉินเยวียนที่ยืนอยู่  ข้าง ๆ ขมวดคิ้วเข้มโดยไม่รู้ตัว

ทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นและตกใจ

พวกเขาไม่คิดว่าจะได้เจอเซอร์ไพรส์แบบนี้

“แต่... ฉันพูดจริง ๆ นะ พี่สวยขึ้นมากแม้แต่ฉันยังเขินเลย! พี่ซือซือ พี่กับคุณเซียวคือคู่รักที่เหมาะสมกันมากไม่มีใครเทียบแล้ว! สง่างามกันทั้งคู่! นี่แหละสามีภรรยาที่น่าอิจฉา เร็ว ๆ นี้คงต้องมีงานแต่งแล้วล่ะค่ะ!”

ถงโยวโยวชื่นชมไม่หยุด

สามี... สามีภรรยา? ทำไมต้องพูดเรื่องแบบนั้นในเวลานี้ด้วยล่ะ?

เมื่อได้ยิน เซียวเฉินเยวียนพอใจกับคำชื่นชมนี้มาก หัวใจของเขารู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมา

ถังซือซือแสดงสีหน้าเขินอายเล็กน้อย “ฮ่า ๆ” ก่อนเข้าไปกระซิบข้างหูว่า

“โยวโยว พูดตามตรง เธอกับจั่วเฟิงก็เข้ากันได้ดีนะ ทางที่ดีเธอกับเขาแต่งล่วงหน้าฉันไปก่อนเลยก็ได้ ผู้ชายดี ๆ แบบนี้หายากนะ”

บทที่ 160

เทพธิดาปรากฏตัว

ถึงทีของถงโยวโยวบ้างที่แสดงท่าทีเขินอายออกมา เธอรีบหันหลังไปมองจั่วเฟิงว่าเขาจะได้ยินพวกเธอกระซิบกันรึเปล่า

เธอหลับตาลงและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาตอบเบา ๆ ว่า

“เขาเป็นฝ่ายพยายามทำดีกับฉันมาโดยตลอด ถึงทีฉันบ้างแล้วค่ะที่จะเปิดใจและทำดีกับเขาเช่นกัน หลังจากเรื่องที่ผ่านมา ฉันยอมรับว่าตัวเองเหมือนเอาเปรียบเขาเกินไป แต่ฉันรู้สึกดีและอยากทำดีกับเขาจริง ๆ”

หลังจากนั้น เธอใช้เวลาอีกไม่นานแล้วพูดต่อไปว่า

“ผู้ชายคนนี้แหละที่รักฉันจริง พี่พูดถูกแล้วล่ะ...”

กลุ่มคนทั้งหมดทยอยกันเดินทางกลับ ในที่สุด ทริปตั้งแคมป์บนภูเขาฟินิกซ์ก็สิ้นสุดลง

แต่อารมณ์และความรู้สึกของหนุ่มสาวบางคนนั้นได้เปลี่ยนแปลงไป

เวลาผ่านไปถึงวันจันทร์

แปดโมงเช้า หลังจากถังซือซือทำอาหารเช้าเสร็จก็บอกลามู่ซูเสียน ก่อนเดินทางออกจากคอนโดเฟิงตัน เพื่อไปเข้าคลาสเรียนให้ทันเวลา

ถังซือซือเดินอยู่ตามทางเดินของมหาวิทยาลัย เธอเร่งฝีเท้าเล็กน้อย จึงไม่ทันได้สังเกตว่ามีผู้ชายหลายคนมองเธอตาเป็นมันอย่างตื่นเต้น

“ดูเร็วเพื่อน! พระเจ้า... ผู้หญิงคนนั้น เธอสวยจัง นี่ต้องเป็นเนื้อคู่ของฉันแน่ ๆ! มีใครรู้จักเธอไหม! ช่วยแนะนำฉันที!”

“ฉันเห็นด้วย! สวยยิ่งกว่านางฟ้าซะอีก! เทพธิดาชัด ๆ! อยู่หนานซานมาสามปีไม่เคยเจอสาวสวยขนาดนี้เลย! แทบไม่ต้องเทียบกับดาวเด่นของมหาวิทยาลัย ยังไงเธอคนนี้ก็สวยที่สุดสำหรับฉัน!”

“โอ้! หัวใจของฉัน! เหมือนถูกความสวยของเธอเข้ามาแหกอก! นี่สินะรักแรกพบในชีวิตจริง! ฉันรู้สึกตกหลุมรักเธอเข้าเต็มอกเลยเพื่อน! สักวันฉันต้องเข้าไปจีบเธอให้ได้!”

“รีบลุกกันได้แล้ว พวกนายนี่มันซื่อบื้อเป็นบ้า ไม่ตามไปแล้วจะได้รู้จักไหม! เร็ว ๆ สิพวกนาย! ต้องรู้ให้ได้ว่าเธออยู่แผนกและคลาสไหน ฉันนี่แหละจะจีบเธอเป็นคนแรก!”

ชายหนุ่มที่เพิ่งพูดขึ้นมาก็รีบทิ้งกลุ่มเพื่อนไว้ข้างหลังแล้วรีบเดินตามหญิงสาวไป

“คนสวย เธอทำบัตรอาหารตก!”

เสียงผู้ชายอีกคนหนึ่งดังขึ้นมาเรียกถังซือซือเอาไว้

ชายหนุ่มคนแรกที่กำลังจะเดินตามไปก็ต้องหยุดกะทันหันแล้วมองด้วยสายตาโกรธเคืองที่ ‘เฉิงเหยาจิน’ เรียก   ถังซือซือตัดหน้าเขาไป

หลังจากถังซือซือหยุดเดิน เธอหันหน้ามามองด้วยสีหน้างงงวย ชายหนุ่มร่างเล็กสีหน้าแดงก่ำถือบัตรอาหารอยู่ในมือ เขายื่นให้เธอแล้วพูดขึ้นว่า

“คนสวย ระ... รับบัตรอาหารไปสิ ดูเหมือนว่าเธอจะทำตกจากกระเป๋าเมื่อกี้นี้”

ถังซือซือมองภาพในบัตรอย่างสงสัย เพราะภาพถ่ายบนบัตรอาหารทำให้เห็นได้ชัดได้ว่า หญิงสาวในภาพไม่ใช่ตัวเธอในตอนนี้ จึงยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบกลับว่า

“ขอโทษนะ นายจำคนผิดแล้วล่ะ”

ชายหนุ่มยังคงถือบัตรและมองหน้าถังซือซือต่อไปพร้อมกับสีหน้าที่แดงมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับดวงอาทิตย์ที่ร้อนจัด

หลังจากนั้น ถังซือซือก็รีบหันหลังกลับแล้วเดินไปที่ห้องเรียนต่อ

ขณะเดียวกันชายหนุ่มคนนั้นก็ตะโกนออกไปว่า “ขอทำความรู้จักหน่อยได้ไหม?” ถังซือซือไม่สนใจและก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป

เมื่อเห็นหญิงสาวเดินจากไปเขาก็บ่นขึ้นมา

“ให้ตายเถอะ! เสียดายโอกาสชะมัด ปกติวิธีนี้ก็ได้ผลทุกครั้ง! เมื่อกี้ฉันเห็นกับตาว่าเธอทำบัตรอาหารตกจากกระเป๋า   จริง ๆ! จะไม่ใช่บัตรของเธอได้ยังไง! มาทำให้อยากแล้วจากไปซะได้!”

“โชคดีจริง ๆ ที่หมอนั่นทำไม่สำเร็จ! สมควรแล้วที่เธอไม่สนใจกับไอ้ลูกไม้จีบสาวโบราณแบบนั้น! แปลว่าเรายังมีโอกาส! รีบไปกันเร็ว! ตามไปดูกันว่าเทพธิดาเรียนอยู่คลาสไหน!”

“ฉันไปด้วย! เรื่องนี้จะพลาดได้ไง จะไปหาเดี๋ยวนี้ล่ะ!”

“บ้าไปแล้ว! ถ้าเผื่อคลาสนั้นสอนโดยอาจารย์ที่เข้มงวดล่ะ! ก็รู้กันอยู่ว่าอาจารย์ที่นี่เคร่งระเบียบแค่ไหน ไม่กลัวโดนลงโทษกันรึไง!”

“แล้วไอ้การโดนลงโทษนั่นมันร้ายแรงกว่าการเสียโอกาสได้ไปหาเทพธิดารึยังไง? นายนี่มันกระต่ายตื่นตูมจริง ๆ!”

หลังจากนั้นชายหนุ่มหลายคนก็ทิ้งเพื่อนที่เอาแต่กังวลเรื่องถูกลงโทษ แล้วรีบพากันวิ่งตามถังซือซือไปอย่างไม่ลดละ พร้อมกับแสดงสีหน้าตื่นเต้น

อาคารเรียนลี่หยุ่นห้อง 202

ในตอนนี้ยังมีเวลาว่างเหลืออีกสามนาทีก่อนเริ่มคลาสเรียน จึงมีนักศึกษาเข้ามารอเรียนกันอย่างหนาแน่น