บทที่ 90 ซิ่งระเบิด

บทที่ 90 ซิ่งระเบิด

เด็กหนุ่มบนรถเข็นทำหน้าบอกบุญไม่รับ:

(￢益￢?) “ก็เพราะพ่อฉันนั่นแหละ บอกว่าตัวเองเป็นแชมป์สเก็ตบอร์ดรุ่นเยาวชนระดับประเทศ ทู้ซี้อยากจะต้องสอนเทคนิคให้ฉันให้ได้”

“ท่ากระโดดลงบันไดท่าเดียว ทำฉันขาหักเลย แล้วนี่ยังไม่ยอมแพ้นะ บอกว่าฉันมันอ่อนเอง จะลองทำให้ดูใหม่ ผลคือขาหักไปอีกคน ตอนนี้ขาหักกันทั้งบ้านพร้อมหน้าพร้อมตาเลย!”

“เคยได้ยินแต่ลูกทำพ่อซวย เพิ่งเคยเจอพ่อทำลูกซวยนี่แหละ”

คุณพ่อบนรถเข็นเอามือกุมหน้า: “กลับบ้านไปอย่าบอกแม่นะ ไม่งั้นขาอีกข้างของพ่อได้หักตามไปแน่”

“แต่พ่อเป็นแชมป์จริงๆ นะโว้ย!”

เถาเหยาเหยาที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วหัวเราะคิกคัก กำลังจะหันไปคุยกับเหรินเจี๋ย ก็เห็นเขากำลังขมวดคิ้วมองไปทางหน้าร้านค้าตรงสี่แยก...

ตรงนั้นมีรถตู้คันหนึ่งจอดอยู่ มีเด็กน้อยตัวเล็กๆ คนหนึ่งเดินหัวเราะร่าตรงไปที่รถตู้ โดยที่ไม่มีผู้ใหญ่อยู่ใกล้ๆ...

วินาทีต่อมา เสียงร้องไห้ก็ดังขึ้น เด็กคนนั้นถูกมือใหญ่คู่หนึ่งลากเข้าไปในรถตู้ ประตูถูกปิดฉับ ตามมาด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์

รถตู้คันนั้นเหยียบคันเร่งมิดพุ่งออกสู่ถนน โดยไม่สนใจสัญญาณไฟแดงที่โชว์หราอยู่ มันซิ่งทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่ง

ในตอนนั้นเอง ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถือถุงผักและเพิ่งเดินไปทิ้งขยะเสร็จก็เดินออกมาจากตรอก เธอหันมองไปรอบๆ แล้วไม่เห็นลูกของตัวเอง ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันที

“ใคร... ใครเห็นลูกฉันบ้าง? เมื่อกี้แกยังอยู่ตรงนี้เลย? ตัวเท่านี้ ใส่เสื้อสีน้ำเงิน? เสี่ยวฉี? ฉีฉี!”

เหรินเจี๋ยขมวดคิ้วจ้องมองรถตู้ที่ห่างออกไปกำลังจะอ้าปากพูด แต่เถาเหยาเหยากลับเบิกตาโพลงด้วยความโกรธ:

o(｀皿′*)o “ไอ้พวกสารเลวไม่ใช่คน พวกค้ามนุษย์สมควรตาย อย่าหวังว่าจะพรากลูกเขาไปได้เลย”

เสียง “เอี๊ยดดด” ดังลั่น ภายใต้การขับเคลื่อนของพลังจิต รถเข็นของเถาเหยาเหยาเบิร์นยางอยู่กับที่จนควันโขมง ก่อนจะยกล้อหน้าพุ่งทะยานออกไป นำหน้ากองทัพรถเข็นคันอื่นๆ เธอดริฟต์เป็นรอยยางสองเส้นบนทางม้าลายอย่างสวยงาม ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนใหญ่ ไล่กวดรถตู้คันนั้นไปอย่างบ้าคลั่ง

ความเร็วของเธอมันพุ่งทะยานจนแซงรถแคดิลแลคในช่องจราจรปกติไปเรียบร้อยแล้ว

เหรินเจี๋ย: !!!

( ?????口?)? “เฮ้ย... เหยาเหยา! อย่าไป นั่นมันทางรถวิ่ง! แถมที่เธอขี่อยู่นั่นมันรถเข็นนะเว้ย!”

ในขณะนั้น กองทัพรถเข็นตรงสี่แยกต่างพากันอึ้งกิมกี่

( ° △ °|||) “เชี้ย! เชี้ยยย! เมื่อ... เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? เด็กผู้หญิงคนนั้นซิ่งรถเข็นออกไปงั้นเหรอ?”

“ซี้ด~ ความเร็วนั่นอย่างน้อยต้องมีแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงแน่ๆ อัตราเร่ง 0-100 ภายใน 5 วินาทีหรือเปล่าวะ? ขอยกให้เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเลย!”

“นี่มันรถเข็นพลังงานนิวเคลียร์ชัดๆ! เธอทำได้ยังไงถึงได้เร็วกว่ารถยนต์อีกล่ะเนี่ย? รถเข็นที่ฉันดัดแปลงมานี่กลายเป็นขยะไปเลย ลัทธิรถเข็นของเราขาดเจ้าลัทธิแบบนี้แหละ!”

แต่เหรินเจี๋ยเริ่มร้อนใจ ยัยเด็กบื้อเอ๊ย ถ้าโดนรถชนจะทำยังไง?

เขารีบหันไปหาคุณแม่ที่ทำลูกหายแล้วตะโกนบอก:

“คุณพี่ครับ ลูกของคุณพี่โดนรถตู้คันนั้นลักพาตัวไป พวกผมจะไปช่วยตามลูกกลับมาให้เอง คุณพี่รออยู่ตรงนี้อย่าไปไหนนะครับ!”

“ไอ้น้อง ยืมสเก็ตบอร์ดหน่อย!”

เหรินเจี๋ยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะตกลงไหม เขาคว้าสเก็ตบอร์ดของเด็กหนุ่มรถเข็นมาโยนลงบนถนน แล้วโน้มตัวเตรียมพุ่ง หันฝ่ามือทั้งสองข้างไปด้านหลัง

“แผดเผา!”

“ตูม!”

เปลวไฟพุ่งออกมาดุจเครื่องยนต์จรวด ภายใต้แรงผลักมหาศาล สเก็ตบอร์ดพุ่งไปด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่มันเคยทำมา พาเหรินเจี๋ยไล่ตามเถาเหยาเหยาไปอย่างรวดเร็ว

วินาทีนี้ เด็กหนุ่มบนรถเข็นถึงกับตาค้าง:

(? △ ??) “พ่อ... ผมไม่อยากหัดสเก็ตบอร์ดแล้ว ใครบอกว่ารถเข็นมันไม่เท่กันวะ?”

“โค้ชครับ! ผมอยากซิ่งรถเข็น!”

คุณพ่อบนรถเข็นตบกบาลลูกชายเข้าให้หนึ่งฉาด ทำหน้าเหมือนผิดหวังในตัวลูก

(?°?益°?) “ซิ่งรถเข็นกับผีน่ะสิ? ไม่เห็นท่าทางเท่ๆ ของพี่ชายคนเมื่อกี้หรือไง? ทางที่พ่อเดินมันผิดไปแล้ว สเก็ตบอร์ดพลังจรวดต่างหากคือทางสว่าง!”

ด้วยเหตุนี้ บนถนนจึงเกิดภาพที่น่าสยดสยองอย่างยิ่ง รถตู้คันหนึ่งกำลังซิ่งหนีสุดชีวิต โดยมีเด็กสาวนั่งรถเข็นไล่กวดตามหลังมา แซงรถคันอื่นๆ เป็นว่าเล่น

และยังมีสเก็ตบอร์ดพลังจรวดตามหลังมาอีกทอดหนึ่ง

ความเร็วของทั้งสามฝ่ายพุ่งเข้าใกล้หนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงแล้ว!

แถมในช่องทางคู่ขนานยังมีรถเข็นอีกยี่สิบสามสิบคน ขี่ตามไปพลางตะโกนเชียร์ว่า “สู้เขา!” “ท่านเจ้าลัทธิรอพวกเราด้วย!” อะไรทำนองนี้

คนเดินถนนเห็นภาพนี้แล้วถึงกับงง

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ปีนี้ทางการจัดงานแข่งขันกีฬาใหม่เหรอ? แข่งรถเข็นทางเรียบ? บัดซบ เร็วโคตร!”

บนถนนใหญ่ รถยนต์รุ่นอัลฟาร์ดคันหนึ่งกำลังขับไปอย่างราบรื่น เถ้าแก่ในชุดสูทนั่งอยู่ที่เบาะหลัง มือถือแก้วไวน์แดงที่เพิ่งริน จิบเบาๆ ด้วยความสุนทรีย์

เขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสบายอารมณ์ แล้วพูดว่า:

(￢～￢) “เฟิ่งเสีย~ รถติดไหม? ฉันมีประชุมนะ อย่าให้สายล่ะ~”

“เถ้าแก่ครับ รถไม่ติดเลยครับ ทางสะดวกมาก~”

“ตอแหล~ รถเรายังวิ่งช้ากว่ารถเข็นเลย ไม่ติดได้ไงวะ?”

“ห๊ะ? เถ้าแก่ครับ ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ มาตรวัดความเร็วผมนี่ 80 กว่าแล้ว รถเข็นจะมาเร็วกว่าเราได้ยัง... บัดซบ!”

เฟิ่งเสียมองรถเข็นที่แซงขึ้นมาจากเลนขวาด้วยความหวาดผวา บนนั้นมีเด็กสาวชุดเอี๊ยมที่ใบหน้าถูกลมตีจนเบี้ยวผิดรูป

เขาเหยียบเบรกตามสัญชาตญาณ ด้วยแรงเฉื่อย ไวน์ในมือเถ้าแก่จึงสาดใส่หน้าตัวเองเต็มๆ...

“หวังเฟิ่งเสีย! เงินเดือนเดือนนี้ไม่อยากได้แล้วใช่ไหม?”

ทว่าหวังเฟิ่งเสียกลับทำสีหน้าเคร่งขรึม:

(??????) “เถ้าแก่ครับ เรื่องที่เถ้าแก่จะไม่จ่ายเงินเดือนผมเดือนนี้ ผมมีวิธีแก้ปัญหา 4 ทาง 1. ไปยื่นเรื่องร้องเรียนต่อกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน 2...”

……

บนรถตู้ ทั้งคนขับและคนนั่งข้างต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด คนลักพาตัวที่เบาะหลังกอดเด็กที่กำลังร้องไห้จ้าไว้แน่น

หวังหม่าจื่อที่ทำหน้าที่ขับรถคาบบุหรี่พลางทำหน้าหงุดหงิด:

“อุดปากไอ้เด็กนั่นซะ หนวกหูฉิบหาย ข้างหลังไม่มีรถตามมาใช่ไหม?”

ลูกน้องสองคนรีบหันไปมองข้างหลัง ก่อนจะตาถลนอ้าปากค้าง

=????(?口? ????) “ลูกพี่หม่าจื่อ ไม่มีรถตามมาจริงๆ ครับ แต่ที่ตามมาน่ะมันรถเข็นนะพี่! ลูกพี่รีบเหยียบเลย ไม่งั้นโดนตามทันแน่!”

หวังหม่าจื่อเบะปาก: “พูดไปเรื่อย~ พวกแกจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยหรือไงถึงได้พูดจาเป็นตุเป็นตะ? รถเข็นบ้าอะไรวะ? แกเห็นอู่หลิงหงกวงของฉันเป็น...”

(อู่หลิงหงกวง Wuling Hongguang  คือรถยนต์ยี่ห้อหนึ่งของจีน มีลักษณะเป็นรถตู้ขนาดเล็ก หรือรถ MPV)

พูดยังไม่ทันขาดคำ สีหน้าของหวังหม่าจื่อพลันชะงักกึก มองกระจกหลังด้วยความงุนงง

ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?

มีรถเข็นไล่ตามมาจริงๆ ด้วยว่ะ

นี่ฉันเหยียบไปร้อยกว่าแล้วนะเนี่ย ล้อเล่นหรือเปล่าวะ?

ในเวลานี้ เถาเหยาเหยาทำหน้าโกรธจัด:

o(▼皿▼;)o “หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ! วางเด็กคนนั้นลง! กฎหมายนั้นกว้างขวางและเข้มงวด พวกแกเตรียมตัวรับบทลงโทษจากความยุติธรรมได้เลย!”

หวังหม่าจื่อหน้าซีด เหยียบคันเร่งมิดจนแทบทะลุถังน้ำมัน ท่อไอเสียพ่นควันสีน้ำเงินออกมา รถเร่งความเร็วอย่างบ้าคลั่ง

“บัดซบ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะตามทัน!”

ความเร็วรถตู้พุ่งไปถึง 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

เถาเหยาเหยาไม่ยอมแพ้: “ยังจะหนีอีก? แกไม่รู้ซะแล้วว่า ‘เร็ว แรง ทะลุนรก’ ของจริงมันเป็นยังไง! วันนี้แม่สาวนักบุญคนนี้จะไม่ปล่อยแกไปเด็ดขาด!”

“เครื่องยนต์พลังจิตเดินเครื่องเต็มกำลัง เร่งความเร็ว!”

รถเข็นที่วิ่งอยู่ด้วยความเร็ว 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงยกล้อหน้าขึ้นอีกครั้งเพื่อเร่งเครื่อง ไล่บี้รถตู้ไปติดๆ

ลูกน้องโจรลักพาตัวเริ่มลนลาน:

“ลูกพี่! ขับเร็วๆ หน่อยสิ! สู้เขา! สู้เขา!”

หวังหม่าจื่อกัดฟัน: “ฉันเหยียบสุดตีนแล้วโว้ย!”

ฉันผู้เป็นถึงเจ้าแห่งความเร็วแห่งเขาอากินะ เซียนดริฟต์ผ่านรางน้ำ ถ้าวันนี้ต้องมาโดนรถเข็นแซงไป งั้นก็ไม่ต้องไปมีหน้าอยู่ในวงการแล้ว!

รถ AE86 ในตำนานยังไม่ดุเท่ารถเข็นคันนี้เลย!

เหรินเจี๋ยทำหน้าดำคร่ำเครียด:

(???益?? ??)? “เหยาเหยา! ช้าหน่อย! ช้าลงหน่อยสิยัยบื้อ! เดี๋ยวพี่จะเขกหัวเธอให้ปูดเป็นลูกมะนาวเลยคอยดู!”

“แปลงร่างปีศาจ: ปีศาจแห่งเปลวเพลิง!”

“แผดเผาเสริมแรง!”

ช่วยไม่ได้ ถ้าไม่เปิดแปลงร่างปีศาจก็ตามไม่ทันจริงๆ ว่ะ

ขณะเดียวกันที่ริมถนน ตำรวจจราจรสองนายกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ ก็เห็นรถตู้คันหนึ่งวิ่งผ่านมาด้วยความเร็ว 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมงในพริบตา

ตำรวจคนนั้นตาโต:

“ขับรถเร็วเกินกำหนดอย่างรุนแรง เห็นพวกเราไม่มีตัวตนหรือไง?”

“ไป! ขึ้นรถไล่ตาม!”

แต่พอทั้งคู่เพิ่งจะขึ้นรถ ก็เห็นรถเข็นคันหนึ่งซิ่งผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็วจนเกิดภาพลวงตา

ทั้งสองคนอึ้งไปครู่หนึ่ง ตำรวจอีกนายปากกระตุกพลางพูดว่า:

(°ー°〃) “เอ่อ... เมื่อกี้ซูเปอร์คาร์ที่ดัดแปลงเป็นรูปรถเข็นคันนั้น คนขับดูเหมือนจะไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยนะ เราควรจะตามไปเตือนเธอหน่อยไหม?”

พวกรถเข็นเพิ่งซิ่งผ่านไป ก็เห็นคนตัวลุกเป็นไฟเหยียบสเก็ตบอร์ดซิ่งอยู่บนถนนใหญ่ ในปากยังตะโกนว่า “ช้าหน่อยๆ...”

ตำรวจคนนั้นหน้าดำยิ่งกว่าเดิม เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน:

(?°??°?) “ตาม!”