บทที่ 72 ไว้เจอกันที่จุดสูงสุดนะ~

บทที่ 72 ไว้เจอกันที่จุดสูงสุดนะ~

เหรินเจี๋ยเงยหน้ามองดวงจันทร์สีหม่น อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย:

"ผมได้ยินคนอื่นบอกว่า คุณเคยไปซัดกันบนดวงจันทร์มาเหรอ? พยายามจะชิงแสงจันทร์กลับคืนมาแต่ล้มเหลว? ไอ้ปีศาจมายานั่นมันเก่งมากเลยเหรอครับ?"

หลู่เชียนฟานมุมปากกระตุก:

"ทำไมนายชอบเปิดประเด็นที่มันน่าหงุดหงิดวะ? ปีศาจมายางั้นเหรอ? ก็แค่เก่งกว่าฉันนิดเดียว... นิดเดียวเท่านั้นแหละ~"

เหรินเจี๋ยหน้าดำ เก่งกว่าหลู่เชียนฟานที่แข็งแกร่งที่สุดบนดาวสีน้ำเงินอีกเหรอ?

เยี่ยเยว่ทิ้งโจทย์ที่ยากระดับมหาหินไว้ให้เขาจริงๆ แฮะ?

ทว่าในวินาทีนี้ เหรินเจี๋ยยังคงค่อยๆ กำหมัดแน่น

หลู่เชียนฟานเริ่มสนใจขึ้นมา:

(?????) "หืม? นายมีแผนเหรอ? ถ้าจะไปเมื่อไหร่เรียกฉันด้วยนะ เราจะได้ไปรุมกินโต๊ะมันด้วยกัน!"

เหรินเจี๋ยหน้ายิ่งดำกว่าเดิม:

"ผมมันก็แค่ไก่อ่อนระดับสอง จะให้ไปซัดกับปีศาจมายาบนดวงจันทร์? คุณก็ประเมินผมสูงเกินไปแล้ว..."

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่า หลู่เชียนฟานเดินทางไปถึงดวงจันทร์ที่ห่างจากดาวสีน้ำเงินเกือบสี่แสนกิโลเมตรเพื่อไปสู้กับปีศาจมายาได้ยังไง

แต่หลู่เชียนฟานกลับตบหลังเหรินเจี๋ยอย่างสนิทสนม:

"เรื่องในอนาคตใครจะไปรู้ล่ะ? นายคือบุตรแห่งปีศาจลำดับที่สามนะ มั่นใจหน่อยสิ~"

เหรินเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะถาม:

"ไอ้ตราประทับปีศาจนี่มันเก่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ? หัวหน้าใหญ่เสิ่นบอกว่ามันคือตั๋วสู่จุดสูงสุด..."

หลู่เชียนฟานยิ้ม:

"มันก็เก่งจริงๆ นั่นแหละ แต่มีเงื่อนไขว่า... นายต้องควบคุมมันให้ได้ สิ่งที่เก่งน่ะคือคน ไม่ใช่พลังหรอกนะ~"

เหรินเจี๋ยยักคิ้ว: "งั้นถ้าเอาไอ้นี่ให้คุณ คุณจะเอาไหม? คุณแข็งแกร่งที่สุดบนดาวสีน้ำเงิน ถ้าได้ไปต้องมีประโยชน์แน่ๆ ใช่ไหมล่ะ?"

หลู่เชียนฟานทำหน้าขยะแขยง: "ให้ฉัน? ฉันไม่เอา! สิ่งที่ฉันมีอยู่ตอนนี้มันดีที่สุดแล้ว ฉันไม่ลดตัวไปใช้ของพรรค์นั้นเพื่อยกระดับตัวเองหรอก ไม่ว่าจะเป็นผู้ได้รับพรจากเทพหรือผู้ทำสัญญาปีศาจ ก็ถอยไปให้ไกลเลย"

เขาไม่มีความยำเกรงต่อการมีอยู่ของประตูสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่น้อย

เหรินเจี๋ยหน้าดำ เมื่อกี้คุณยังบอกว่ามันเป็นของล้ำค่าอยู่เลย พอตอนนี้กลับทำหน้าขยะแขยงซะงั้น?

ไอ้พวกสองมาตรฐานชื่อดังแห่งดาวสีน้ำเงินนี่มันคุณชัดๆ เลยนี่หว่า?

เหรินเจี๋ยถามด้วยความสงสัย: "คุณคงไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของผมหรอกนะ?"

หลู่เชียนฟานกลอกตา:

(??ι_??〃) "หน้าตาหล่อเหลาแล้วยังฝันหวานอีกนะ? ให้คนที่แข็งแกร่งที่สุดบนดาวสีน้ำเงินอย่างฉันมาเป็นผู้พิทักษ์ให้ไก่อ่อนระดับสองอย่างนายเนี่ยนะ?"

"มันจะไม่เป็นการใช้มีดฆ่าควายไปฆ่าใส้เดือนเหรอ? ยอดฝีมืออย่างฉันน่ะ งานยุ่งจะตายชัก!"

เหรินเจี๋ย: ???

เขาคงจะหมายถึง "ใช้คนไม่เหมาะกับงาน" (ใช้มีดฆ่าโคมาฆ่าไก่) สินะ? ใช้คำว่า "มีดฆ่าควายไปฆ่าใส้เดือน" บ้าบออะไรวะเนี่ย ควรจะทักท้วงเขาดีไหมนะ?

ถ้าทักไป เขาคงเสียหน้าแย่เลยใช่ไหม?

ยอดฝีมือระดับนี้ คงจะห่วงเรื่องหน้าตามากแน่ๆ?

หลู่เชียนฟานเอียงคอยิ้มถาม: "ถามอะไรหน่อย นายชอบต้าเซี่ย ชอบเผ่ามนุษย์ไหม?"

เหรินเจี๋ยทำหน้าพิลึก:

"จะบอกว่าชอบก็พูดได้ไม่เต็มปาก แต่ก็ไม่ได้เกลียดหรอกครับ..."

แต่หลู่เชียนฟานกลับยิ้ม: "ฉันพนันได้เลยว่านายจะชอบมัน การเดินทางของนายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเอง..."

"และความหมายของการเดินทาง มันไม่ได้อยู่ที่ว่าสุดท้ายจะไปถึงที่ไหน แต่มันอยู่ที่ทิวทัศน์ที่ได้เห็นระหว่างทางไม่ใช่เหรอ?"

"เมื่อนายก้าวเข้าสู่การเดินทางนี้จริงๆ เส้นทางมันจะทอดยาวไปข้างหน้าเอง ดังนั้น... บางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องคิดให้มันชัดเจนนักหรอก..."

เหรินเจี๋ยชะงักไป เขาอดไม่ได้ที่จะก้มมองไฟแช็กในมือ ลมหนาวยามค่ำคืนพัดผ่าน บุหรี่ที่ไหม้ไปครึ่งมวนบนแท่นถูกลมพัดปลิว หมุนคว้างกลางอากาศแล้วลอยไปไกลแสนไกล~

แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ขอบฟ้าเริ่มสาดส่อง แสงแดดอันอบอุ่นอาบไล้เมืองจินเฉิง และอาบไล้ใบหน้าของเหรินเจี๋ย...

เขาได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นก่อนใครเพื่อน

นั่นสินะ... บางเรื่อง ก็ไม่จำเป็นต้องคิดให้ชัดเจนเกินไป

หลู่เชียนฟานยิ้ม: "เช้าแล้ว ฉันต้องไปแล้วล่ะ ไว้เรา... เจอกันที่จุดสูงสุดนะ~"

"จำไว้... อย่าให้ฉันรอนานนักล่ะ!"

พูดจบ ร่างของเขาก็หายวับไปจากที่นั่นทันที ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน~

เหรินเจี๋ยรีบตะโกน: (??ˇ口ˇ?)? "เฮ้ยๆๆ~ เดี๋ยวก่อน!"

ร่างของหลู่เชียนฟานปรากฏขึ้นอีกครั้ง:

"อะไรอีก?"

เหรินเจี๋ยยิ้มกว้าง:

"ขอถ่ายรูปเป็นที่ระลึกหน่อย แล้วก็ช่วยเซ็นชื่อให้ผมหน่อยสิครับ?"

"ปล่อยให้คุณไปเฉยๆ แบบนี้ ผมรู้สึกขาดทุนยังไงไม่รู้~"

พูดไปเขาก็ไม่สนว่าหลู่เชียนฟานจะตกลงไหม รีบเข้าไปกอดคอแล้วเริ่มเซลฟี่ทันที

พอจะกดชัตเตอร์ หลู่เชียนฟานก็โชว์ยิ้มตามสัญชาตญาณ ชูสองนิ้วแบบกลับด้าน...

พอถ่ายเสร็จ หลู่เชียนฟานก็ทำหน้าเซ็ง:

"นึกไม่ถึงว่านายจะชอบเรื่องแบบนี้ด้วย? เอามือถือมาสิ จะเอาลายเซ็นไม่ใช่เหรอ?"

เหรินเจี๋ยส่งมือถือให้แบบงงๆ เห็นหลู่เชียนฟานเปิดแอปบันทึก แล้วใช้แป้นพิมพ์พิมพ์คำว่า "หลู่เชียนฟาน" สามคำลงไป จากนั้นก็ส่งคืนให้เหรินเจี๋ย!

"อ่ะ~ เซ็นให้แล้ว~"

หน้าเหรินเจี๋ยเขียวปั้ด: (??????????? ?)? "คุณเอาจริงเหรอ? คุณเรียกไอ้นี่ว่าลายเซ็นเหรอครับ? แบบนี้ใครๆ ก็เซ็นได้ไม่ใช่เหรอ?"

หลู่เชียนฟานทำหน้าจริงจัง:

(??ˇ_ˇ?) "สามคำนี้ฉันเป็นคนพิมพ์เอง เพราะฉะนั้นมันไม่เหมือนกัน!"

เหรินเจี๋ยกัดฟันกรอด: (???皿??)? "มันต่างกันตรงไหน? ใครจะไปดูออก? ผมไม่สน คุณต้องใช้ปากกาเซ็น เซ็นลงบนกางเกงในผมเนี่ย!"

พูดจบเขาก็ถลกขอบกางเกงในสีชมพูออกมาส่วนหนึ่ง โชว์ให้หลู่เชียนฟานดู...

หลู่เชียนฟานเอามือกุมขมับ ฉันมีชื่อเสียงมาตั้งหลายปี เพิ่งจะเคยเจอคนขออะไรวิปริตแบบนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ

เขาหยิบปากกาเซ็นชื่อออกมา ก้มลงเขียนชื่อตัวเองลงบนกางเกงในของเหรินเจี๋ย ปากก็บ่นพึมพำ:

"นายนี่มันวิปริตจริงๆ นะเนี่ย?"

เหรินเจี๋ยถึงขั้นหยิบมือถือขึ้นมาอัดวิดีโอสั้นๆ:

( ?° ?? ?°)っ[] "ไม่ใช่ผมอยากได้หรอกครับ แต่เพื่อนผมคนหนึ่งอยากได้ แฟนเก่าผมน่ะ~"

หลู่เชียนฟานฟังแล้วยิ่งงงหนัก ความสัมพันธ์มันซับซ้อนขนาดนี้เลยเหรอ? แฟนเก่านายอยากได้กางเกงในนาย? แถมยังต้องให้ฉันเซ็นชื่อลงไปอีก?

พอเซ็นเสร็จกำลังจะไป เหรินเจี๋ยกลับยื่นมือไปคว้าขวับ ถลกขอบกางเกงในของหลู่เชียนฟานออกมาบ้าง แล้วเอาปากกาเขียนลงไปทันที

"คนอย่างผมไม่เคยติดค้างบุญคุณใคร ไว้ในอนาคตผมดังขึ้นมา กางเกงในพร้อมลายเซ็นพิเศษนี่จะมีค่ามากเลยนะ!"

หลู่เชียนฟานรู้สึกเสียววาบที่ช่วงล่าง หน้าดำปิ๊ดปี๋ จะเซ็นก็เซ็นไปสิ แต่อย่าถลกออกมาเยอะขนาดนี้ได้ไหม!

(???益???)? "ไปละ!"

พอเหรินเจี๋ยเซ็นเสร็จ หลู่เชียนฟานก็หายวับไปทันที!

เหรินเจี๋ยถือปากกาพลางถอนหายใจอย่างซาบซึ้ง:

(??? ? ??) "ใส่กางเกงในลายดอกซะด้วย รสนิยมดีจริงๆ~"

พูดจบเขาก็กระโดดลงจากหอคอยไม้ขีดไฟ...

……

"ติ๊ง~"

เช้าตรู่ นั่วเหยียนที่ยังงัวเงียถูกปลุกด้วยเสียงข้อความในมือถือ!

พอเปิดดู ก็เห็นว่าเป็นข้อความจากเหรินเจี๋ย!

เจี๋ยเกอ: [รูปถ่ายคู่] .jpg

ตอนแรกนั่วเหยียนยังงงๆ อยู่ แต่พริบตาเดียวเธอก็ตาสว่างทันที!

(*???) "เวรๆๆๆๆ!"

เหล่าซือจี: ตัดต่อใช่ไหม? นายตัดต่อชัวร์ๆ! นายเจอหลู่เชียนฟานแล้วเหรอ?

เหล่าซือจี: [ข้อความเสียง 60 วินาที]

เจี๋ยเกอ: เปิดประตู!

นั่วเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง กระโดดลงจากเตียง วิ่งไปเปิดประตูทั้งที่เสื้อผ้ายังไม่เรียบร้อย

เขาคงไม่ได้พาหลู่เชียนฟานมาหาเธอหรอกนะ?

แต่พอเปิดประตูออกมา หน้าห้องกลับว่างเปล่า มีเพียงกางเกงในสีชมพูตัวหนึ่งวางอยู่หน้าห้อง แถมยังมีริบบิ้นผูกเป็นโบว์ไว้ด้วย

ที่สำคัญที่สุดคือ บนนั้นมีลายเซ็นคำว่าหลู่เชียนฟานตัวเบ้อเริ่ม

นั่วเหยียน: ???

"นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย?"

เจี๋ยเกอ: (?ˉ??ˉ?) ลายเซ็นสดจากมือหลู่เชียนฟาน ผมขอมาให้คุณเอง มอบให้เป็นของขวัญ ที่ผ่านมาขอบคุณที่คอยดูแลนะ ขอบใจจ้า~"

เหล่าซือจี: ถุย! ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกนี่แหละว่ามีคนส่งกางเกงในตัวเองให้เป็นของขวัญ เมื่อคืนนายใส่ตัวนี้อยู่ใช่ไหม?

เจี๋ยเกอ: กางเกงในน่ะของผมจริง แต่ลายเซ็นน่ะของหลู่เชียนฟานชัวร์ มีวิดีโอเป็นหลักฐาน~

[วิดีโอ] .mp4

นั่วเหยียนที่ไม่เชื่อสายตา รีบกดเปิดวิดีโอดูทันที แล้วเธอก็แข็งทื่อเป็นหินอยู่ตรงนั้น!

( ° △ °|||) บัดซบ!!!

หลู่เชียนฟานตัวจริงเสียงจริงนี่หว่า ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเผ่ามนุษย์!

นี่มันบนหอคอยไม้ขีดไฟเหรอ?

ไอ้บ้าเอ๊ย อะไรคือแฟนเก่าฉันอยากได้วะ!

เหล่าซือจี: "นายเจอหลู่เชียนฟาน? แล้วให้นายเซ็นชื่อลงบนกางเกงในนายเนี่ยนะ? นาย... นาย... ไม่แปลกใจเลยที่เขาบอกว่านายมันวิปริต!"

เจี๋ยเกอ: เขาไม่ขาดทุนหรอก ฉันก็เซ็นลงบนกางเกงในเขาเหมือนกัน~"

[วิดีโอ] .mp4

นั่วเหยียน: ???

พอกดเปิดดู มันใช่จริงๆ ด้วยว่ะ ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเผ่ามนุษย์ใส่กางเกงในลายดอก!!!

นายถึงขั้นถลกกางเกงในเขามาเซ็นเลยเรอะ?

นั่วเหยียนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เหล่าซือจี: (′-﹏-`；) ขอบ... ขอบใจนะ นายมีน้ำใจจริงๆ... "

"เดี๋ยว... นายใส่ตัวนี้อยู่ แล้วถอดมาส่งให้ฉัน? งั้น... นายก็โนแพนตี้กลับบ้านน่ะสิ?"

เจี๋ยเกอ: (??????????? ?)?…

"นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ!"