บทที่ 51 จะทำตัวแปลกแยกไม่ได้

บทที่ 51 จะทำตัวแปลกแยกไม่ได้

ลิฟต์เคลื่อนที่ลงด้านล่าง ในใจของเหรินเจี๋ยกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง สำนักงานใหญ่ของหน่วยปราบปีศาจจะเป็นสถานที่แบบไหนกันนะ?

ถ้าเป็นอย่างที่เยี่ยเยว่ว่ามา การมาทำงานที่นี่ก็ดูไม่เลวเหมือนกัน เพราะมันช่างเจริญหูเจริญตาเหลือเกินไม่ใช่เหรอ?

ไม่ๆๆ เธอต้องหลอกฉันแน่ๆ

หน่วยปราบปีศาจที่ดูเคร่งขรึมและเป็นทางการขนาดนี้ จะเป็นไปได้ยังไง ที่จะ...

ลิฟต์มาถึงจุดหมาย ประตูอัตโนมัติเปิดออก

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเหรินเจี๋ย คือโถงใต้ดินที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ภายในโถงเต็มไปด้วยอุปกรณ์ล้ำสมัยเรียงรายเป็นตับ ทั้งรถกันระเบิด ชุดเกราะจักรกลสำหรับปฏิบัติการเดี่ยว หรือแม้แต่เครื่องบินขับไล่แมลงปอแบบปีกกระพือก็ยังมีจอดอยู่

มันทำให้เหรินเจี๋ยเปิดหูเปิดตาจริงๆ

แต่สิ่งที่ทำให้เหรินเจี๋ยเปิดหูเปิดตามากกว่านั้นอยู่ข้างหลังนู่นเลยโว้ย!

บัดซบ! ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาในโถง ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง แต่ที่เหมือนกันหมดคือ ทุกคนสวมเพียง "ชุดชั้นใน" ชุดเดียว แล้วก็นั่งทำงานกันอย่างหน้าตาเฉย

อย่าว่าแต่พวกพี่สาวเลย แม้แต่พวกผู้ชายก็ถอดเสื้อโชว์กล้าม ใส่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น

นี่มันหน่วยปราบปีศาจจริงๆ เหรอ? ตอนฉันไปรับจ้างเป็นเด็กเอนฯ ใน KTV ฉันยังใส่เยอะกว่าพวกนี้เลยนะ

โลกทัศน์ของเหรินเจี๋ยพังทลายลงทันควัน เลือดกำเดาสองสายไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ สายตาเริ่มกวาดมองจนเลือกไม่ถูก

ทั้งแบบผ้าไอซ์ซิลค์ ลายการ์ตูน ลายทาง ลายตาข่าย หรือแบบสายเดี่ยวเส้นเล็กๆ สารพัดรูปแบบ มีแต่แบบที่เหรินเจี๋ยไม่เคยเห็น ไม่มีแบบไหนที่พวกเธอไม่กล้าใส่!

(?????)???? “เอ๊ะ? ทำไมเลือดกำเดานายไหลอีกแล้วล่ะ?”

(??ˇ???ˇ??) “ไม่มีอะไร~ แค่ธาตุไฟเข้าแทรก! คุณไม่ได้หลอกผมจริงๆ ด้วย!”

ที่นี่มันสวรรค์ชัดๆ หรือว่าวันนี้จะเป็น 'วันชุดชั้นใน' ของหน่วยปราบปีศาจ แล้วกำลังจัดปาร์ตี้ชุดชั้นในกันอยู่?

เยี่ยเยว่เกาหัวอย่างงุนงง:

“ไปเถอะ~ เดี๋ยวพาไปพบท่านหัวหน้าหน่วย~”

ตลอดทาง ตาของเหรินเจี๋ยแทบจะใช้งานไม่ทัน เขามองไปทั่วอย่างไม่ลดละ ส่วนคนอื่นๆ ก็หันมามองเหรินเจี๋ยพร้อมกับส่งยิ้มให้

เยี่ยเยว่แอบนึกขำในใจ ก่อนเหรินเจี๋ยจะมา ท่านหัวหน้าหน่วยกำชับไว้แล้วว่า ต้องยิ้มแย้มเป็นมิตรกับเหรินเจี๋ย ให้เขารู้สึกเหมือนอยู่บ้าน

แต่เหรินเจี๋ยกลับเริ่มรู้สึกอึดอัด ทำไมพวกนี้เอาแต่ยิ้มให้ฉันล่ะ?

หัวเราะเยาะที่ฉันใส่เสื้อผ้าเยอะเหรอ? หรือจะสื่อว่าฉันหุ่นไม่ดีเลยไม่กล้าถอดหรือไง?

เหรินเจี๋ยหยุดกึกทันที เยี่ยเยว่สงสัย: “มีอะไรเหรอ?”

เห็นเพียงเหรินเจี๋ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืนตระหง่านอยู่กลางโถง แล้วถอดเสื้อท่อนบนออกทันที!

เยี่ยเยว่: =????(?口? ????) ???

ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เหรินเจี๋ยก็ปลดกระดุม แล้วถอดกางเกงออกตามไปอีก!

เผยให้เห็นกางเกงบ็อกเซอร์ลายดอกสีชมพูหวานแหวว จากนั้นเขาก็เหวี่ยงกางเกงไปข้างๆ เท้าสะเอวยิ้มร่า กวาดสายตามองไปทั่วทั้งโถง!

และในตอนนั้นเอง สายตาทุกคู่ในโถงก็มารวมอยู่ที่ตัวเหรินเจี๋ย เสียงอุทานดังระงม สายตาที่มองมาดูประหลาดพิกลยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่ทุกคนจะรีบเบือนหน้าหนี พยายามบังคับตัวเองไม่ให้มอง

เหรินเจี๋ยแสยะยิ้มมุมปาก ฮ่าๆ อายกันล่ะสิ?

ทีนี้ใครจะกล้ามาดูถูกหุ่นของป๋าอีก?

เยี่ยเยว่อ้าปากค้าง มองเหรินเจี๋ยด้วยความสยดสยอง:

"(o 口 o*) “นะ... นาย... นายทำบ้าอะไรเนี่ย?”

เหรินเจี๋ยยักไหล่: ╮( ??ω?? )╭

“ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ? ใส่เสื้อผ้าเดินในหน่วยปราบปีศาจแล้วมันรู้สึกแปลกแยกยังไงไม่รู้ เข้ากับคนอื่นไม่ได้เลย”

“แม่สอนผมมาตั้งแต่เด็กว่า เกิดเป็นคนอย่าทำตัวแปลกแยก! ทำไมเหรอครับ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

เยี่ยเยว่มึนตึ้บ อะไรวะเนี่ย? นี่คือวิธีเข้าสังคมของนายเหรอ? มันจะเปิดเผยเกินไปหน่อยไหม?

(⌒?⌒;) “มะ... ไม่เป็นไร ถ้านายชอบแบบนี้ก็ตามใจ!”

พูดจบเธอก็รีบหันหลังกลับ หน้าแดงก่ำ แล้วเยี่ยเยว่ก็ต้องพาเหรินเจี๋ยที่ใส่เพียงกางเกงในตัวเดียวเดินทะลุโถงกลางต่อไป!

อ๊ากกกก น่าอายชะมัด~

ทุกคนที่เห็นเหรินเจี๋ยต่างก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี รีบหลบสายตากันจ้าละหวั่น พี่สาวบางคนถึงกับหน้าแดงซ่าน

ส่วนเหรินเจี๋ยกลับยืดอกภูมิใจสุดๆ

(?ˉ??ˉ?) หึๆ~

อิจฉาหุ่นป๋าล่ะสิพวกแก

หยุนเสี่ยว, เยี่ยหวาย และอู๋หยุนชิง ทั้งสามคนยืนรออยู่ที่หัวมุมทางเดิน พอเห็นเยี่ยเยว่พาคนมา กำลังจะทักทาย ทั้งสามก็ตาค้างแข็งทื่อไปตามๆ กัน

หยุนเสี่ยวมุมปากกระตุก:

(￢﹏￢?) “เอ่อ... ขอถามหน่อยนะ นาย... นายไม่หนาวเหรอ?”

เหรินเจี๋ยขมวดคิ้ว มองหยุนเสี่ยวที่สวมเพียงชุดชั้นในลายทางสีเหลืองที่มีรูปดอกทานตะวันยิ้มแฉ่ง

“ผมหนาว? พวกคุณยังไม่หนาวเลย แล้วผมจะหนาวได้ยังไง?”

หยุนเสี่ยวอยากจะพูดอะไรต่อ แต่โดนเยี่ยเยว่ถลึงตาใส่ ฉันอุตส่าห์ลงทุนลงแรงตั้งเยอะกว่าจะเชิญเขามาได้

ต่อให้เขาจะแก้ผ้าเดินในหน่วยปราบปีศาจ พวกนายก็ห้ามว่าเขาเด็ดขาด

หยุนเสี่ยวหดคอ: “อะ... เอาที่นายสบายใจแล้วกัน~”

เหรินเจี๋ยขมวดคิ้ว แปลกแฮะ...

เขาถูกเยี่ยเยว่พาเดินตรงไปยังห้องทำงานของหัวหน้าหน่วย

มองตามหลังเหรินเจี๋ยที่เดินจากไป หยุนเสี่ยวก็อดรำพึงออกมาไม่ได้:

“หมอนี่... แม่งโคตร 'ดุ้น' เลยว่ะ~” (หมายถึงเป้าตุง/กล้าบ้าบิ่น)

เยี่ยหวายมุมปากกระตุก: “เอ่อ~ คำนั้นคงไม่ใช่คำอุทาน แต่เป็นคำคุณศัพท์สินะ?”

หยุนเสี่ยว: ???

ณ ห้องทำงานหัวหน้าหน่วย เยี่ยเยว่เปิดประตูพาเหรินเจี๋ยเข้ามาทันที!

เสิ่นฉือกำลังคิดว่าจะใช้คำพูดแบบไหนดี แต่วินาทีถัดมา เขาก็ถึงกับอึ้ง...

(???ー??) “ทะ... ทำไมเขาถึงใส่กางเกงในตัวเดียวเข้ามาล่ะ?”

พวกเธอไปตรวจค้นร่างกายเขามาเหรอ? แล้วที่ฉันกำชับไว้ก่อนหน้านี้ล่ะ?

ทว่าในตอนนี้ เหรินเจี๋ยมองดูเสิ่นฉือที่สวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์สีแดงที่มีกระเป๋าติดซิปอยู่ข้างหน้า นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงาน เขาจึงเลิกคิ้วถาม:

(??д??) “ท่านยังมีหน้ามาว่าผมอีกเหรอ?”

เยี่ยเยว่กุมขมับ นายกล้าพูดกับหัวหน้าหน่วยแบบนี้เลยเหรอเนี่ย

เขาก็ถอดของเขาเอง บอกว่าถ้าไม่ถอดจะเข้ากับคนอื่นไม่ได้ จะมาโทษฉันไม่ได้นะคะ?

เสิ่นฉือโดนสวนกลับจนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงคำสั่งของท่านหัวหน้าใหญ่ขึ้นมาได้ จะทำให้เขาเสียความรู้สึกกับหน่วยปราบปีศาจไม่ได้เด็ดขาด

“อ่าฮะ... อ่าฮะฮะ... มาๆ นั่งก่อน เป็นฉันเองที่เสียมารยาท ยุคสมัยนี้มันยุคเสรีภาพในการแต่งกาย อยากใส่อะไรก็ใส่ หน่วยปราบปีศาจของฉันไม่มีกฎระเบียบจุกจิกพวกนั้นหรอก~”

“เยี่ยเยว่ เธอออกไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเหรินเจี๋ยเป็นการส่วนตัว...”

ถึงจะสงสัยแต่เยี่ยเยว่ก็ต้องถอยออกไป ส่วนเหรินเจี๋ยก็ไม่เกรงใจ นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานฝั่งตรงข้ามทันที

เห็นเพียงเสิ่นฉือลุกขึ้น ทำท่าเหมือนถอดเสื้อผ้า แล้วเอาไปพาดไว้บนเก้าอี้

“เดิมทีฉันไม่ได้อยากเจอคุณด้วยวิธีนี้ อยากจะไปหาด้วยตัวเองมากกว่า แต่ก็นะ หน้าตาฉันมันเป็นที่รู้จักเกินไป ถ้าไปหาเองเดี๋ยวจะเป็นจุดสนใจเอา...”

“เรื่องที่ควรพูด เยี่ยเยว่คงบอกนายหมดแล้วใช่ไหม?”

พูดไป เขาก็เดินไปหยิบกล่องใบหนึ่งมาจากข้างๆ...

แต่ในตอนนี้เหรินเจี๋ยกลับงง เสิ่นฉือทำบ้าอะไรของเขา?

เห็นชัดๆ ว่าเขาถอดเสื้อโชว์กล้ามอยู่ แล้วจะมาทำท่าถอดเสื้อผ้ากลางอากาศทำไม? เขาไปใส่เสื้อผ้าตอนไหน?

บนเก้าอี้ทำงานก็ไม่มีอะไรเลยสักนิด...

ทว่าวินาทีถัดมา เหรินเจี๋ยพลันแข็งทื่อ เห็นเพียงบนเก้าอี้ที่เคยว่างเปล่า จู่ๆ ก็มีเสื้อสูทสีดำปรากฏขึ้นมาตัวหนึ่ง...

เหรินเจี๋ย: ???

เขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง เลยขยี้ตารัวๆ แล้วถลึงตามองเสิ่นฉือ

เหตุการณ์มหัศจรรย์เกิดขึ้นแล้ว

เห็นเพียงกางเกงบ็อกเซอร์สีแดงตัวเดียวบนร่างเสิ่นฉือค่อยๆ โปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเหรินเจี๋ยเริ่มรู้สึกแสบๆ คันๆ

ในวินาทีนี้ เสิ่นฉือที่อยู่ตรงหน้าเหรินเจี๋ย เรียกได้ว่าล่อนจ่อนไร้สิ่งปิดบัง

เหรินเจี๋ย: (?口?|||) !!!

นี่ฉันต้องมาเห็นอะไรที่มันอุจาดตาขนาดนี้ด้วยวะเนี่ย!

เสิ่นฉือถามอย่างสงสัย: “นายจ้องฉันทำไมขนาดนั้น? ของอยู่ในกล่องนี่ไง~”

เหรินเจี๋ยเหงื่อแตกพลั่ก: “ปะ... เปล่าครับ ลูกไม้ที่ขอบมัน... สวยดีนะครับ...”

เสิ่นฉือยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ลูกไม้อะไรของมันวะ?

ตอนนี้สภาพจิตใจของเหรินเจี๋ยพังทลายไปแล้ว

บัดซบ!

ไม่ใช่ว่าพวกนั้นใส่แค่ชุดชั้นใน?

แต่เป็นตาของฉันที่มีปัญหาเองเหรอวะเนี่ย?

มันดันไป 'มองทะลุ' เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมอยู่โดยอัตโนมัติงั้นเหรอ?

เวรเอ๊ย!

จิตสำนึกของเหรินเจี๋ยรีบดิ่งลงสู่พื้นที่ทะเลสาบกระจก ไปหยุดอยู่ที่ใต้ต้นไม้เนตรทลายมายาทันที

เป็นอย่างที่คิด! กิ่งที่สองของต้นไม้เนตรทลายมายาสว่างขึ้นแล้ว และมีใบไม้งอกออกมาใบนึง

พอเอามือแตะเบาๆ ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับสกิลก็หลั่งไหลเข้ามา

สกิลพรสวรรค์ของเนตรทลายมายา:

มองทะลุ!