บทที่ 31 กินเผือกจนโดนกับตัวเอง?

บทที่ 31 กินเผือกจนโดนกับตัวเอง?

เมื่อครู่นี้ เหรินเจี๋ยเห็นกับตาว่ามันทะลุหน้าต่างเข้ามา ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่สัตว์ธรรมดาจะทำได้

สิ่งมีชีวิตที่มีพลังเหนือธรรมชาตินี้ ต้องเป็นอสูรแน่นอน

เนื่องจากการฟื้นคืนของพลังวิญญาณ สัตว์ต่างๆ บนโลกจึงเริ่มวิวัฒนาการทางพันธุกรรมและตื่นรู้ทางสติปัญญาก่อนมนุษย์

สองร้อยปีผ่านไป พวกมันวิวัฒนาการจนกลายเป็นเผ่าพันธุ์อสูรที่มีจำนวนมหาศาล จนถึงขั้นสร้างระบบสังคม อารยธรรม วัฒนธรรม และเมืองของตัวเองขึ้นมา

ในประวัติศาสตร์ มนุษย์ใช้เวลาไม่ถึงสองร้อยปีในการพัฒนาจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมไปสู่ยุคเทคโนโลยีเฟื่องฟู และการฟื้นคืนของพลังวิญญาณก็ผ่านมาสองร้อยกว่าปีแล้ว ย่อมเพียงพอที่จะทำให้เผ่าอสูรพัฒนามาถึงจุดนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสังคมมนุษย์ให้พวกมันเรียนรู้และเลียนแบบอีกด้วย

พวกมันยึดครองผืนดิน มหาสมุทร ท้องฟ้า หรือแม้กระทั่งดวงจันทร์

ซ้ำยังครอบครองน้ำพุวิญญาณสามแห่ง พูดง่ายๆว่า ความแข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์นั้น ช่างน่าเกรงขามอย่างแท้จริง

ถ้ามนุษย์ไม่ได้คิดค้นยาพันธุกรรม และเริ่มเส้นทางการวิวัฒนาการทางพันธุกรรม บางทีวันนี้ผู้ที่ถูกขังอยู่ในสวนสัตว์ให้พวกนักท่องเที่ยวดู อาจจะเป็นมนุษย์ก็ได้

แต่ก็ไม่ใช่ว่าสัตว์อสูรทุกตัวจะเปิดสติปัญญาได้อย่างราบรื่นในช่วงแรก

เจ้าตัวมาร์เทนล่าสมบัตินี่ดูฉลาดก็จริง แต่ระดับสติปัญญายังเทียบกับมนุษย์ไม่ได้แน่นอน

สัตว์เลี้ยงอสูรบางชนิดได้รับความนิยมในต้าเซี่ยไม่น้อย เพียงแต่ราคามันแพงหูฉี่

เหรินเจี๋ยคิดไม่ถึงเลยว่า เฉินฮว่าตายไปแล้ว แต่เจ้าตัวมาร์เทนล่าสมบัตินี่กลับมาตกอยู่ในมือเขา

ของที่ตกมาถึงมือฉันแล้ว งั้นก็ต้องเป็นของฉันสิ!

จะให้ปล่อยไปก็คงเป็นไปไม่ได้ ถ้ามันไปตกอยู่ในมือกรงเล็บปีศาจอีก นั่นไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเหรอ?

เหรินเจี๋ยอุ้มตัวมาร์เทนล่าสมบัติขึ้นมา ยิ้มตาหยี:

(?￣? ? ￣?) “โอ๊ะโอ? ตัวเมียซะด้วย? ตั้งแต่วันนี้ไป แกต้องมาอยู่กับฉัน ถ้าไม่เชื่อฟัง ฉันจะเอาไปขายตลาดมืดแลกเงินมาใช้”

“หรือไม่ก็… ถลกหนังทำผ้าพันคอขนมาร์เทน แล้วเอาเนื้อแกมาเสียบไม้ โรยผงยี่หร่าพริกป่นย่างกิน ย่างให้เหลืองกรอบ โอ้แม่จ้าว! น่าจะหอมจนเหยาเหยาร่ำร้องเพราะความหิวแน่ๆ~”

ตัวมาร์เทนล่าสมบัติกลัวจนเกือบร้องไห้ ตัวสั่นงันงก ผงกหัวรัวๆ ขาหน้าสองข้างประกบกันไหว้เหรินเจี๋ยอย่างบ้าคลั่ง ทำหน้าประจบประแจงสุดชีวิต

เหรินเจี๋ยแปลกใจนิดหน่อย เจ้าตัวเล็กนี่เชื่อฟังขนาดนี้เลยเหรอ?

“ไปสิ~ ไปเล่นกับน้องสาวฉันนู่น”

ตัวมาร์เทนล่าสมบัติเอียงคอมองเถาเหยาเหยา แล้วกระโจนเข้าใส่ทันที เอาตัวถูไถไปตามตัวเธอไม่หยุด

???(??? ? ??)??? “ฮ่าๆๆ~ อย่าถูสิ จั๊กจี้อะ~ ขอบคุณนะพี่!”

เถาเหยาเหยาหัวเราะเสียงใสราวกับระฆังเงิน ดูมีความสุขมาก ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่ค่อยมีเพื่อนเล่น ย่อมอดจะรู้สึกเหงาบ้างเป็นธรรมดา

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ดูเหมือนชีวิตกำลังค่อยๆ ดีขึ้นทีละนิด

แต่เหรินเจี๋ยก็ไม่ได้ลดความระมัดระวัง เขาต้องแน่ใจก่อนว่าเจ้าตัวมาร์เทนล่าสมบัตินี่ไม่มีพิษภัยจริงๆ ถึงมันจะดูน่ารักน่าชัง แต่ยังไงก็เป็นอสูรที่มีพลังเหนือมนุษย์

ไม่นานนัก เหรินเจี๋ยเริ่มปล่อยวางและนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงอย่างสบายใจ แต่ก็เริ่มกลุ้มใจนิดหน่อย...

หมอกอารมณ์ในพื้นที่ทะเลสาบกระจกเหลือไม่มาก การใช้อำนาจปีศาจกินพลังงานไปเยอะ จนคลังเกลี้ยง

โชคดีที่หลังจากนั้นเหรินเจี๋ยเก็บรวบรวมมาได้อีกหน่อย ถึงรอดพ้นจากการถูกครอบงำด้วยบาปกำเนิดของปีศาจ

แต่ไอ้ที่เหลืออยู่นิดหน่อยนี่ มันจะพอใช้ถึงคืนนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ แล้วดึกป่านนี้ เขาจะไปหาหมอกอารมณ์จากที่ไหนกัน?

คงไม่ถึงขั้นต้องไปเคาะประตูบ้านทีละหลัง ปลุกให้คนลุกมาฉี่หรอกนะ?

ในกลุ่มแชตเฟยซิ่นของทีมซือเหยาแจ้งเตือนมาว่า พรุ่งนี้ต้องไปรวมพลที่หน่วย เพื่อทำการทดสอบบรรจุเป็นพนักงานประจำรอบสุดท้าย แถมยังมีนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์มาทำข่าวอีกด้วย เว่ยผิงเซิงกำชับให้เด็กฝึกงานเตรียมตัวให้พร้อม

ในกลุ่มแชต สมาชิกทีมกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับหัวข้อการทดสอบในวันพรุ่งนี้ มีแค่หลินไหวเหรินที่กำลังด่ากราด บอกว่าวันนี้พาแฟนไปเดทที่ลานอิสรภาพ แล้วโดนอึนกถล่มเละเทะ

เหล่าซือจียังคงส่งข้อความถล่มเหรินเจี๋ยไม่เลิก

“รถรอบดึก~ ปู๊นๆ~ ขอวาร์ปหน่อยสิตะเอง~ เดี๋ยวเอาคัมภีร์แสงศักดิ์สิทธิ์แลก~”

เหรินเจี๋ยกุมขมับ ยัยบ้านี่เกินเยียวยาแล้วจริงๆ

เจี๋ยเกอ: jk886ak ไปหาเอาเองสิ

สามนาทีต่อมา นั่วเหยียนตอบกลับมา

“ทำไมหาทะเบียนรถนี้ไม่เจออะ?”

เจี๋ยเกอ: รถจอดผิดกฎหมาย ไปแจ้งในแอปตำรวจจราจรเอาเอง ได้รางวัล 30 วันนี้โควตาแจ้งจับของผมเต็มแล้ว ยกให้คุณแล้วกัน จะเอาอีกไหม? ถ้าจะเอายังมีอีกเพียบ...

[รูปภาพ] ×10

เหล่าซือจี: ???

[ฉันจะบ้าตาย] ?gif

รถจอดผิดกฎหมายบ้านแกสิ แม่นางอย่างฉันอยากได้ไอ้นั่นต่างหากโว้ย!

ไม่น่าไปขอมันเลยจริงๆ ให้ตายสิ!

เหรินเจี๋ยกลั้นขำแทบแย่ เสียดายที่อยู่ไกลกันเกินไป เลยเก็บหมอกอารมณ์จากเหล่าซือจีไม่ได้

จากนั้นเหรินเจี๋ยก็ไถดูหน้าฟีดเพื่อน พอเปิดเข้าไปก็เจอโพสต์ใหม่พอดี

[รูปโปรไฟล์] พี่หลี่ (รับซ่อมแอร์แย่งงาน)

ตื่นเต้นชะมัด คืนนี้มาหากิ๊ก ผัวมันดันกลับมาพอดี ฉันแอบอยู่ในตู้เสื้อผ้ามาสามชั่วโมงแล้ว ยังไม่โดนจับได้เลย ว่ะฮ่าๆๆ~ ความรู้สึกนี้มันช่างมหัศจรรย์จริงๆ หัวใจเต้นรัวเลยแฮะ~

? ตี๋ฮวาจือซิ่ว(ชื่อคน)? ลั่วถัวเสียงจื่อ(ชื่อคน)? ชื่อเท่เกินแสดงผลไม่ได้ และคนอื่นๆ อีก 21 คน กดถูกใจ

เหล่าหวัง: เจ๋งเป้งไปเลยเพื่อน~

เหรินเจี๋ยเห็นโพสต์นี้ก็นั่งไม่ติดที่แล้ว กดไปที่รูปโปรไฟล์พี่หลี่ แล้วโทรหาทันที

แต่ทว่าพอดังได้สามวินาที ปลายสายก็รีบกดวาง

……

ในขณะเดียวกัน ที่บ้านเหล่าหวัง พี่หวังกำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงกับภรรยา

“ฮ่าๆๆ ไอ้แซ่หลี่นี่มันแน่จริงๆ ชอบเล่นอะไรเสียวๆ แอบในตู้เสื้อผ้าด้วย? จุ๊ๆๆ~”

พูดจบก็ยื่นให้ภรรยาดู

ภรรยาหลบสายตาเลิ่กลั่ก:

(?﹏???) “อ่าฮะ... อ่าฮะฮะ~ นั่นสินะ เหล่าหวัง รีบนอนเถอะ ดึกแล้วอย่าเล่นโทรศัพท์เลย พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีก...”

เหล่าหวังกลอกตา: “นี่เพิ่งกี่โมงเอง? ฉัน...”

ยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกเข้าดังออกมาจากตู้เสื้อผ้าในห้อง

“ความรักของเธอเหมือนเปลวไฟ เผาใจฉัน~”

สามวินาทีต่อมา เสียงก็ตัดไป

สีหน้าของเหล่าหวังแข็งทื่อ ก้มมองโพสต์ในมือถือ แล้วเงยหน้ามองตู้เสื้อผ้าตัวเอง...

เขาพุ่งไปกระชากประตูตู้เสื้อผ้าเปิดออกทันที

เห็นเพียงเหล่าหลี่ที่ใส่กางเกงในตัวเดียวนั่งยองๆ อยู่ในตู้เสื้อผ้า เหงื่อแตกพลั่ก หน้าเจื่อนสุดขีด

(??益?? ?) “พี่... พี่หวัง? ฟังผมอธิบายก่อน ผมมาซ่อมแอร์ กลัวพี่เข้าใจผิด เลย... เลย...”

เหล่าหวัง: !!!

กำลังป่วยใกล้ตายลุกขึ้นมานั่ง กินเผือกอยู่ดีๆ ดันมาโดนกับตัวเองซะงั้น?

“ไอ้สารเลวแซ่หลี่! ฉันจะ~%?…;# *’☆\u0026℃$︿★!”

มหาสงครามครั้งยิ่งใหญ่จึงอุบัติขึ้นอย่างดุเดือด

เหรินเจี๋ยที่นอนอยู่บนเตียง มองดูหมอกอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นบนผิวน้ำทะเลสาบกระจกตาปริบๆ

เสียงด่าทอดังลั่นไปสองตึก

เขาอดยิ้มมุมปากไม่ได้ ดูท่าหมอกอารมณ์คืนนี้จะพอใช้แล้วล่ะ

ระยะการเก็บรวบรวมของเขา น่าจะครอบคลุมรัศมีไม่ต่ำกว่าห้าร้อยเมตรแล้วมั้ง?

หันไปมองทางเถาเหยาเหยา เธอยังเล่นกับเจ้าตัวมาร์เทนล่าสมบัติอย่างสนุกสนาน

รื้อของในห้องกระจายไปทั่ว เสื้อกล้ามกางเกงในกระเด็นเกลื่อนพื้น

เหรินเจี๋ยลุกขึ้นมาอย่างจนใจ เก็บกางเกงในพับให้เรียบร้อย แล้วยัดกลับเข้าไปในลิ้นชัก

“เหยาเหยา~ นอนได้แล้ว เชื่อฟังหน่อย!”

“ฮิๆ~ โอเคค่าพี่~ ฝันดีนะ~ เป็นอีกวันที่รักพี่นะ~”

ส่วนตัวมาร์เทนล่าสมบัติมองเหรินเจี๋ยเก็บของไม่หยุด ตาโตสีม่วงจ้องเขม็ง เหมือนพยายามทำความเข้าใจพฤติกรรมนี้

ปิดไฟแล้ว ทั้งเหรินเจี๋ยและเถาเหยาเหยาก็เข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน

ส่วนตัวมาร์เทนล่าสมบัติเอียงคอมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วหันมามองเหรินเจี๋ย แววตาเต็มไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้

ผ่านไปหนึ่งคืน...

เช้าวันรุ่งขึ้น เขตที่พักอาศัยเก่าแก่ก็แทบแตก