บทที่ 23 มหาอำนาจแห่งปีศาจ

บทที่ 23 มหาอำนาจแห่งปีศาจ

พวกเขาต่างคิดว่าเหรินเจี๋ยเป็นเพียงเด็กใหม่ที่ไม่มีความสามารถในการป้องกันตัวเอง แต่ไม่ว่าจะเป็นการรับกระสุนด้วยมือเปล่าก่อนหน้านี้ หรือดาบอันน่าทึ่งเมื่อครู่นี้

มันทำให้พวกเขาตาค้างไปเลยจริงๆ

เขาถึงกับทำร้ายหลี่จั่นได้?

นี่คือคนที่สามารถยื้อยุดกับหัวหน้าหน่วยเยี่ยเยว่ได้เชียวนะ?

ได้ยินเสียง “ตูม” โลงศพทมิฬถูกหนามโลหิตนับไม่ถ้วนแทงทะลุจนระเบิดออก ผู้สร้างอาคมหน้าซีดเผือด

ในขณะนี้ ผมดำสลวยของเยี่ยเยว่ปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง

“แปลงร่างเทพ: จันทร์โลหิตลอยเด่น!”

ด้านหลังปรากฏดวงจันทร์กลมโตที่วาดขึ้นจากเลือดลอยเด่นอยู่ ใต้จันทร์โลหิตมีแม่น้ำสายเลือดไหลริน ลวดลายโลหิตบนร่างเปล่งประกาย ส่องแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีใครเทียบได้

ในเวลาเดียวกัน เล็บมือสามนิ้วของเธอก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างเงียบเชียบ...

นี่คือค่าตอบแทนของ 'ผู้ได้รับพรจากเทพ'!

ต้องแลกด้วยการสูญเสียเนื้อเยื่อบางส่วนของร่างกาย เพื่อเปิดใช้งานการแปลงร่างเทพ

เหรินเจี๋ยตาโต ยัยเยี่ยเยว่คนนี้ เธอเป็นผู้ได้รับพรจากเทพงั้นเหรอ?

ว่าแต่ทำไมบนหัวเธอถึงมีหลอดเลือดลอยอยู่ด้วยวะ!

เส้นเลือดที่หน้าผากของเยี่ยเยว่เต้นตุบๆ

“คู่ต่อสู้ของแก คือฉัน!”

“หอกเทพโลหิต!”

เธอคว้ามือเปล่า หอกโลหิตขนาดยักษ์พลันก่อตัวขึ้น แล้วขว้างใส่ตำแหน่งที่หลี่จั่นอยู่อย่างรุนแรง

วงแหวนอากาศสามวงปรากฏขึ้น เสียงโซนิคบูมดังสนั่นหวั่นไหว หลี่จั่นถูกหอกเทพโลหิตแทงทะลุท้อง ร่างกระเด็นไปกระแทกเข้ากับกำแพงเขตอาคม

เขตอาคมสี่เหลี่ยมทั้งมวลสั่นสะเทือนเพราะหอกเล่มนี้ ผู้สร้างอาคมถึงกับกระอักเลือดออกมา

หลี่จั่นกระอักเลือดคำโต หมอกปีศาจบนร่างแตกซ่าน จ้องมองเยี่ยเยว่ด้วยสายตาบ้าคลั่ง

“สมกับเป็นผู้ได้รับพรจากเทพ การโจมตีตอนนี้ค่อยถึงใจหน่อย!”

“เดิมทีนึกว่าไม่ต้องแปลงร่างปีศาจก็จัดการพวกแกได้ แต่ดูท่าคงจะไม่ได้แล้วสินะ!”

“การโจมตีที่ฆ่าฉันไม่ได้ มีแต่จะทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!”

เยี่ยเยว่สีหน้าเย็นชา: “หุบปากเน่าๆ ของแกซะ!”

เธอแทงหอกเทพโลหิตออกไปอีกสองเล่ม

หลี่จั่นยิ้มแสยะ หมอกปีศาจบนร่างม้วนตลบ

“แปลงร่างปีศาจ: ปีศาจพันคมดาบ!”

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ร่างกายของหลี่จั่นแปลงร่างปีศาจอย่างบ้าคลั่ง ผิวหนังกลายเป็นสีโลหะเย็นเยียบ ทั้งมือและเท้า ข้อศอก หัวเข่า หัวไหล่ ล้วนมีใบมีดงอกออกมา

กระดูกสันหลังมีคมดาบเรียงรายแทงทะลุออกมา แม้แต่บนหัวก็ยังมีดาบยักษ์เด้งออกมาด้วย

“ภูตดาบ!”

เหรินเจี๋ยรู้สึกเพียงแค่ตาลาย คมดาบอันหนาวเหน็บก็สว่างวาบ หอกเทพโลหิตสามเล่มถูกฟันจนแตกละเอียด พื้นดินเต็มไปด้วยรอยดาบ

แผลที่ท้องของเขาค่อยๆ สมานตัว แล้วพุ่งเข้าใส่เยี่ยเยว่อย่างบ้าคลั่ง

“นังตัวแสบ วันนี้ฉันจะสับแกให้เละ!”

ทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง ผลัดกันรุกรับอย่างบ้าคลั่ง การเคลื่อนไหวเร็วเสียจนเหรินเจี๋ยมองตามไม่ทัน

บนร่างของเยี่ยเยว่มีบาดแผลเกิดขึ้นไม่หยุด ในพริบตาเดียว เล็บทั้งสิบของเธอก็หายไปจนหมด และสิ่งที่กำลังหายไปต่อจากนั้นคือผิวหนังที่แขนของเธอ...

หลี่จั่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง: “การแปลงร่างเทพของแกจะคงอยู่ได้นานแค่ไหน? แกยังมีเลือดให้ใช้อีกเท่าไหร่?”

“แกจะต้องตายภายใต้คมดาบของฉัน มีเพียงชีวิตของแกเท่านั้นที่จะดับความโกรธในอกฉันได้! ฮ่าๆๆ~”

หลี่จั่นแทงดาบยักษ์สองเล่มเสียบเข้าไประหว่างซี่โครงตัวเอง กระอักเลือดไปพลางโจมตีอย่างบ้าคลั่งไปพลาง ราวกับคนเสียสติ

เห็นฉากนี้แล้ว เหรินเจี๋ยถึงกับมุมปากกระตุก

ค่าตอบแทนของพี่ชายคนนี้ คงไม่ใช่ “แอ่นอกรับคมหอกคมดาบแทนเพื่อน” หรอกนะ? เสียบจริงเหรอวะ?

(สำนวน 两肋插刀 liǎng lèi chā dāo หมายถึง แอ่นอกรับคมหอกคมดาบแทนเพื่อน อุปมาถึงการกระทำที่กล้าเสี่ยงอันตรายต่างๆ จนถึงขนาดยอมสละชีวิตตนเองเพื่อเพื่อนได้)

เห็นได้ชัดว่า บาปกำเนิดของปีศาจที่ส่งผลต่อหลี่จั่น คือบาปแห่งความโกรธเกรี้ยว

หยุนเสี่ยวพยายามฟื้นฟูให้เยี่ยเยว่อย่างต่อเนื่อง แต่ก็ยังตกเป็นรองอยู่ดี

อีกด้านหนึ่ง เสียงหัวเราะแหลมสูงของเฉินฮว่าดังแว่วมา:

“น้องชาย แกต้องเป็นของฉัน แกหนีไม่พ้นหรอก!”

เวลานี้เธอเผยร่างจริงออกมา เป็นหญิงสาวหน้าตกกระใบหน้าทั่วไป แต่ในตอนนี้ เธอกลับใช้กริชกรีดแก้มตัวเอง แล้วถลกหนังหน้าตัวเองออกมาทั้งเป็น โยนทิ้งลงพื้น

ตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด แต่กลับแสยะยิ้มด้วยใบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด:

“แปลงร่างปีศาจ: ปีศาจหนังมนุษย์!”

หนังมนุษย์นับร้อยแผ่นรวมตัวกัน พุ่งเข้าไปในร่างของเฉินฮว่า ร่างกายของเธอราวกับหายไป กลายเป็นเพียงถุงหนังที่อ่อนปวกเปียก

ใบหน้าบนถุงหนังนั้นเปลี่ยนไปเรื่อยๆ แต่ไม่มีหน้าของเฉินฮว่าเองเลย

“โทษทัณฑ์ถลกหนัง!”

ระยางใบมีดนับไม่ถ้วนงอกออกมา กวาดฟันไปทั่วบริเวณอย่างบ้าคลั่ง

อู๋หยุนชิงต้านรับการโจมตีแบบนี้ไม่ไหว พอโดนใบมีดสัมผัส หนังบนตัวก็ถูกถลกออกไปเป็นแถบๆ

หยุนเสี่ยวเป็นสายซัพพอร์ตเน้นฟื้นฟู การต่อสู้ยิ่งไม่ใช่ทางถนัด แค่ปกป้องตัวเองก็แทบจะเต็มกลืนแล้ว

ยิ่งหวังพึ่งเยี่ยหวายไม่ได้ อย่าลืมว่ายังมีผู้สร้างอาคมอยู่อีกคน

งเฉินฮว่าที่แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย บุกโจมตีหยุนเสี่ยวอย่างหนัก

“ทำไม! ทำไมพวกแกเกิดมาหน้าตาดี มีผู้ชายตามจีบเป็นขบวน หน้าตาสวยหล่อคือทุกสิ่งทุกอย่างงั้นเหรอ? ฉันเกลียด!”

“ฉันจะถลกหนังหน้าแกออกมา ทำเป็นของสะสมของฉัน สวยแต่เกิดแล้วไง? สุดท้ายก็ต้องกลายมาเป็นชุดแต่งงานให้ฉันเฉินฮว่าคนนี้ คึๆๆ~”

หยุนเสี่ยวกลัวจนเกือบจะร้องไห้แล้ว ถลกหนังหน้าอะไรกัน น่ากลัวเกินไปแล้วไหม?

?(#??????﹏???????) “มะ... ไม่เอานะ? ฉันไม่มีคนจีบจริงๆ นะ ไม่มีคนจีบจริงๆ โสดสนิทเลยเนี่ย? ฉันหน้าตาไม่ดีสักนิดเลย ฉัน...”

เฉินฮว่า: !!!

“ตอแหล! แกมันนังตอแหลชัดๆ! เดี๋ยวแม่จะถลกหนังแกเดี๋ยวนี้แหละ!”

หยุนเสี่ยวดูท่าจะต้านไม่ไหวแล้ว

เหรินเจี๋ยที่มองดูอยู่ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา:

( ?° ?? ?°) “เอาจริงๆ นะ นังตัวประหลาด หน้าตาเธอก็ขี้เหร่จริงๆ นั่นแหละ~”

“หน้าตาขี้เหร่ก็ช่างเถอะ แต่เธอยังหน้าไม่อาย ทิ้งหน้าตัวเองลงพื้น กลายเป็นผีไม่มีหน้าไม่มีตาแบบนี้ จะไปโทษคนอื่นก็ไม่ได้ ถูกไหม?”

เฉินฮว่า: ???

“แกบอกว่าใครหน้าไม่อาย?”

เหรินเจี๋ยไม่ตอบ แต่ยักไหล่ชี้ไปที่หนังหน้าที่ถูกทิ้งอยู่ไกลๆ บนพื้น

ดวงตาของเฉินฮว่าลุกเป็นไฟด้วยความโกรธ:

“อ๊ากกกก! ฉันจะเฉือนลิ้นแกออกมา ให้แกหุบปากไปตลอดกาล!”

พูดจบเธอก็หันกลับมาพุ่งเข้าใส่เหรินเจี๋ยอย่างบ้าคลั่ง

เหรินเจี๋ยหน้าซีด ดึงค่าความเกลียดชังมาได้แล้ว หยุนเสี่ยวรอดแล้ว แต่ใครจะมาช่วยฉันล่ะวะ?

หลี่จั่นที่กำลังสู้กับเยี่ยเยว่เห็นฉากนี้ ก็พุ่งเข้าหาเหรินเจี๋ยอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน

“มันเป็นของข้า แกอย่าหวังจะมาแตะต้อง!”

ในตอนนี้ หลี่จั่นถูกบาปแห่งความโกรธเกรี้ยวครอบงำจนเกือบจะตกสู่ด้านมืด สติสัมปชัญญะแทบไม่เหลือ

แทบจะในพริบตาเดียว เฉินฮว่ากับหลี่จั่นก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเหรินเจี๋ย

คนหนึ่งกวัดแกว่งระยางใบมีด อีกคนฟันดาบเหล็กยักษ์เข้ามา

รูม่านตาของเหรินเจี๋ยหดเกร็ง ความรู้สึกถึงความตายผุดขึ้นในใจ

ฉันคงไม่ตายสองวันติดกันหรอกนะ?

ทันใดนั้น เยี่ยเยว่ที่เห็นเหตุการณ์นี้ดวงตาแดงฉาน

“พริบตาโลหิต!”

ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที แต่ร่างของเธอกลับกลายเป็นสายฟ้าสีเลือด พุ่งเฉียงเข้ามาแทรกกลาง

เธอกอดเหรินเจี๋ยไว้แน่น หันหลังให้กับการโจมตี ปกป้องเขาไว้ในอ้อมอก

“เกราะเทพโลหิต!”

เลือดจำนวนมากพุ่งออกมาจากบาดแผลของเยี่ยเยว่ รวมตัวกันเป็นเกราะเลือดที่เหมือนทับทิม!

เพียงแต่เกราะเลือดชุดนี้ ห่อหุ้มอยู่บนตัวของเหรินเจี๋ย ไม่ใช่บนตัวของเยี่ยเยว่

เหรินเจี๋ยรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ห่อหุ้มไปทั่วร่าง นั่นคืออุณหภูมิของเลือด อุณหภูมิจากร่างกายของเยี่ยเยว่

“ฉันจะทำลายเขตอาคม กำลังเสริมจะมาถึงเร็วๆ นี้!”

“มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ...”

เหรินเจี๋ยตะลึงงัน มองดูเยี่ยเยว่ที่หน้าซีดเผือดและสะบักสะบอมอย่างเหม่อลอย

มีชีวิตอยู่ต่อไปงั้นเหรอ? เมื่อสิบปีก่อน ก็มีคนเคยพูดประโยคนี้กับฉันเหมือนกัน...

นั่นคือเถาหราน

จนถึงวันนี้ ใบหน้าของเถาหรานที่เต็มไปด้วยเลือดยังคงสลักลึกอยู่ในความทรงจำของเหรินเจี๋ย ราวกับซ้อนทับกับภาพของเยี่ยเยว่ตรงหน้า

ทำไม...

ทำไมทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแท้ๆ เธอถึงยอมแลกชีวิตเพื่อช่วยฉัน...

เถาหรานก็คนหนึ่ง... เธอก็อีกคนหนึ่ง...

ชีวิตนี้ของฉันเก็บกลับมาได้เพราะเถาหรานแลกด้วยชีวิต ตอนนี้ยังจะต้องให้ใคร... มาเสียสละชีวิตเพื่อฉันอีกงั้นเหรอ?

ความรู้สึกผิดในใจมันมากพอแล้ว เหรินเจี๋ยไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก...

ในวินาทีนี้ ความรู้สึกผิดที่สะสมมานาน ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำ ความคับแค้นที่ถูกทับตาย ความโกรธที่ถูกดึงเข้ามาพัวพันกับเรื่องยุ่งยาก

ทุกสิ่งทุกอย่าง ระเบิดออกมาในวินาทีนี้!

อารมณ์ของเหรินเจี๋ยแปรปรวนอย่างรุนแรง ในพื้นที่ทะเลสาบกระจก ต้นไม้ปีศาจดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงเจตจำนงของเหรินเจี๋ย

มันดูดกลืนหมอกอารมณ์ทั้งหมดจนเกลี้ยงในพริบตา ต้นไม้ทั้งต้นเปล่งแสงสีดำ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ถาโถมในทะเลสาบกระจก

เหรินเจี๋ยในตอนนี้ เปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่บนร่างพลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ดวงตาดำมืดดุจค่ำคืนที่ไร้ดวงดาว

มหาอำนาจแห่งปีศาจระเบิดออกมาจากตัวเหรินเจี๋ยเป็นศูนย์กลาง ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ!

บางทีเยี่ยเยว่หรือหยุนเสี่ยวอาจไม่รู้สึกอะไร แต่ในตอนนี้ เฉินฮว่าและหลี่จั่น สองผู้ทำสัญญาปีศาจ ราวกับถูกสาปให้เป็นหิน การโจมตีหยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อไปในทันที

นี่คือแรงกดดันจากผู้เหนือกว่า เป็นความหวาดกลัวที่ฝังลึกในจิตวิญญาณ ทำให้พวกเขาแทบจะสูญเสียการควบคุมร่างกายไปโดยสิ้นเชิง

ทั้งสองมองไปที่เหรินเจี๋ยด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

เหรินเจี๋ยมองลงมาที่ทั้งสองด้วยสายตาที่เย็นชาและน่ากลัว ใบหน้าราวกับน้ำแข็ง

“พวกเศษสวะ บังอาจจ้องตาฉัน?”

“หัวของพวกแก... มันเชิดสูงเกินไปแล้ว! คุกเข่าลงซะ!”

อำนาจปีศาจรุนแรงสุดขีด ทั้งสองรู้สึกเหมือนมีแรงกดดันมหาศาลทุบลงมาที่ร่าง ราวกับแบกภูเขายักษ์ไว้บนบ่า

เสียง “ตุบ” ดังขึ้นสองครั้ง ทั้งสองคนที่เมื่อกี้ยังบ้าคลั่งอวดดี ถูกอำนาจแห่งจอมปีศาจกดจนต้องคุกเข่าลงกับพื้น ศีรษะก้มลงกระแทกพื้นอย่างควบคุมไม่ได้

ต่อให้พวกเขาพยายามขัดขืน แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานสัญชาตญาณและความหวาดกลัวทางจิตวิญญาณได้

ในวินาทีนี้ ทั้งสนามรบ... เงียบกริบราวกับป่าช้า!