บทที่ 1 เกิดมาเป็นฮีโร่

บทที่ 1 เกิดมาเป็นฮีโร่

ต้าเซี่ย เมืองจินเฉิง

ภาพมุมสูงของเมืองจินเฉิง

รถลำเลียงพลหุ้มเกราะของหน่วยซือเหยา(หน่วยรุ่งโรจน์) กำลังคำรามลั่นด้วยเสียงเครื่องยนต์ พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่พื้นที่เกิดภัยพิบัติปีศาจ

ภายในตู้โดยสาร เหรินเจี๋ยสวมชุดป้องกันไฟสีส้ม แบกอุปกรณ์น้ำหนักกว่า 20 กิโลกรัม นั่งอยู่ที่ท้ายรถ

ใบหน้าละอ่อนของเหล่าเจ้าหน้าที่ซือเหยาฝึกหัดภายในรถ ทั้งหมดเต็มไปด้วยความตึงเครียดและหนักอึ้ง!

"ที่รักทำไรอยู่~ ม๊วฟ~ อยู่ไหมจ๊ะ~ หลับหรือยัง~ ที่รักทำไรอยู่~ ทำไมไม่ตอบแชตเค้า~"

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำลายบรรยากาศอันหนักอึ้งภายในรถจนหมดสิ้น

เห็นเพียงเหรินเจี๋ยที่ดวงตาเป็นประกาย รีบควักโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกละเอียดเป็นลายใยแมงมุมออกมา

( ‾́ ◡ ‾́ ) "เหวย? มีเรื่องเดือดร้อนเรียกหาเหรินเจี๋ย รับรองแก้ปัญหาได้ชัวร์ มีอะไรให้รับใช้ครับคุณลูกค้า?"

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เหรินเจี๋ยเป็นตาเดียว หางตาของพวกเขากระตุกยิกๆ...

เสียงเรียกเข้าบ้าบออะไรของมันวะนั่น?

"ให้ไปเป็นติวเตอร์ให้ลูกเหรอ? ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้ ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยของผมเพิ่งออก คะแนนเต็ม 750 ผมได้ 745 ปีนี้ที่หนึ่งของเมืองจินเฉิงก็คือผมเอง ไม่เชื่อคุณไปเช็กดูได้เลย!"

คราวนี้คนในรถเริ่มนั่งไม่ติดที่กันแล้ว!

ล้อกันเล่นหรือไงฟะ?

สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนรวม 745 แต่แกดันไม่ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย กลับมาเสี่ยงตายในทีมเยาวชนของกรมซือเหยาเนี่ยนะ?

บ้าไปแล้วเรอะ?

หลินไหวเหรินเบะปาก (￢︵￢) "ขี้โม้หรือเปล่า?"

เถียนอวี่มุมปากกระตุกพลางก้มดูข้อมูลในแอปฯ สารานุกรมโต่วเหนียง:

"บัดซบ! แม่งเป็นพี่น้องเจี๋ยจริงๆ ด้วย... ซู้ดดด~"

หลินไหวเหรินทำหน้าไม่สบอารมณ์: "ในเขต 69 ใครบ้างจะไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของเหรินเจี๋ย? เจ้าชายแห่งพาร์ตไทม์ที่แกร่งที่สุด ขอแค่จ่ายเงิน จ้างให้ทำอะไรแม่งก็ทำหมด ยกเว้นเรื่องผิดกฎหมาย!"

"สถิติสูงสุดคือทำงานพาร์ตไทม์พร้อมกัน 27 งาน ฉันเคยเจอเขาในทีมหนุ่มบาร์โฮสต์ที่เรดโรแมนติกเคทีวีด้วยซ้ำ แถมไอ้หมอนนี่ยังเป็นตัวท็อปนำเต้นอีกต่างหาก!"

ทุกคนที่ได้ฟังต่างมุมปากกระตุกไปตามๆ กัน สวรรค์ช่วย! นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย ทำงานพร้อมกัน 27 งานในวันเดียว?

เขาเอาเวลามาจากไหนเยอะแยะ?

ยอดนักบริหารเวลาหรือไง?

ทว่าเหรินเจี๋ยไม่สนใจสายตาของทุกคนที่จ้องมองมา พอวางสายนี้ อีกสายก็โทรเข้ามาทันที

เหรินเจี๋ยดูมีความสุขยิ่งกว่าเดิม รีบกดรับสาย!

( ✧ ∀ ✧) "เจ๊จาง? อะไรนะครับ? ลูกคนที่สองไม่มีนมกินอีกแล้วเหรอ? ได้ครับได้ครับ คืนนี้ผมว่าง เดี๋ยวจะรีบเข้าไปหาเลยครับ!"

คราวนี้ทุกคนฟังแล้วถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก!

เถียนอวี่ทำหน้าไม่เข้าใจสุดขีด:

(・_・ヾ "เด็กไม่มีนมกิน แล้วนายไปมันจะมีประโยชน์อะไรฟะ?"

เหรินเจี๋ยผายมือ "ฉันเป็นนักกระตุ้นน้ำนมไง? สอบใบประกอบวิชาชีพผ่านแล้วด้วย การนวดด้วยเทคนิคพิเศษ มันช่วยให้เด็กมีข้าวกินได้เลยนะ"

สิ้นเสียงนี้ เถียนอวี่ก็ทรุดฮวบลงไปคุกเข่าดังตุ้บ จับมือใหญ่ของเหรินเจี๋ยไว้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

▄█▀█● "ท่านเทพโปรดชี้แนะด้วย! ฉันไม่ได้สนใจเรื่องเงินหรอกนะ หลักๆ คืออยากเรียนรู้วิชาชีพนี้!"

"ฉันจะปล่อยให้ใครหิวก็ได้ แต่จะปล่อยให้เด็กหิวไม่ได้เด็ดขาด!"

"ตุ้บ ตุ้บ~"

ชั่วพริบตาเดียว คนในรถก็พากันลงไปคุกเข่ากันเกลื่อนพื้น

เว่ยผิงเซิงที่นั่งอยู่ตำแหน่งหัวหน้าชุดทนดูต่อไปไม่ไหว กระแอมไอเบาๆ สองที เหล่าลูกทีมในรถจึงรีบกลับมานั่งตัวตรงแหน่ว!

สายตาที่เว่ยผิงเซิงมองไปทางเหรินเจี๋ย เต็มไปด้วยความระอาใจ!

สถานการณ์ทางบ้านของหมอนี่ เว่ยผิงเซิงพอจะรู้อยู่บ้าง... ชีวิตลำบากน่าดูสำหรับเด็กคนนี้

"เอาล่ะ! ใกล้ถึงพื้นที่เกิดภัยพิบัติปีศาจแล้ว จัดแถว ตรวจสอบอุปกรณ์!"

ดวงตาจักรกลข้างซ้ายของเว่ยผิงเซิงเปล่งแสงสีแดงกวาดมองไปรอบๆ!

"ทบทวนภารกิจ!"

"ปิดล้อมพื้นที่ อพยพประชาชน ช่วยเหลือและเคลื่อนย้ายผู้ที่ติดอยู่ และประสานงานกับหน่วยปราบปีศาจเพื่อสะกดข่มปีศาจ ลดความสูญเสียให้เหลือน้อยที่สุด!" ทุกคนตอบอย่างพร้อมเพรียง!

เว่ยผิงเซิงหรี่ตาลง "ดีมาก! ทุกคนเป็นแค่เจ้าหน้าที่ฝึกหัด ฉันรู้ดีว่าส่วนใหญ่ที่มาสมัครก็เพื่อหวังว่าถ้าได้บรรจุเป็นตัวจริง จะได้รับโอกาสฉีด 'ยาพันธุกรรมปลุกพลัง' กันทั้งนั้น!"

"ผลงานในภารกิจภาคสนามจะถูกบันทึกไว้ในคะแนนการประเมิน ยิ่งช่วยคนออกมาได้มากเท่าไหร่ โอกาสได้บรรจุก็ยิ่งมากเท่านั้น!"

"แต่จำใส่สมองเอาไว้ด้วย! เงื่อนไขของการช่วยคน คือต้องรักษาชีวิตตัวเองให้ได้ก่อน คนที่แม้แต่ตัวเองยังปกป้องไม่ได้ ย่อมไม่มีปัญญาไปปกป้องใครทั้งนั้น!"

"อีกอย่าง! อย่าไปปะทะกับปีศาจตรงๆ ยกเว้นว่าอยากตาย การล่าสังหารปีศาจเป็นหน้าที่ของหน่วยปราบปีศาจ อย่าแส่หาเรื่อง!"

"จำสิ่งที่ฉันสอนพวกนายไว้ให้ดี!"

เสียงขานรับดังกึกก้องไปทั่วรถ!

"รับทราบครับ! ครูฝึก!"

รถลำเลียงพลเบรกกะทันหันจนตัวรถไถลเข้าจอด เหล่าลูกทีมพากันกระโจนลงจากรถ!

แต่ทว่าทันทีที่ลงจากรถ พวกเขาก็ต้องตะลึงงันกับภาพตรงหน้า!

หมู่บ้านฮั่นไห่หลงเฉิงทั้งโครงการกำลังลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิง เจ้าหน้าที่ซือเหยาในชุดสีส้มจำนวนนับไม่ถ้วนวิ่งวุ่นกันขวักไขว่ ขึงเส้นกั้นเขตปิดล้อมพื้นที่และช่วยเหลือประชาชน

ผู้คนถูกหามออกมาจากพื้นที่ภัยพิบัติอย่างต่อเนื่อง บางคนถูกไฟคลอกสาหัส แขนขาขาด เลือดท่วมตัว...

แว่วเสียงคำรามของปีศาจและเสียงปะทะของอาวุธดังสนั่นหวั่นไหว!

ท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกย้อมด้วยแสงไฟ พระจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่เหนือหัว แต่กลับไร้ซึ่งแสงจันทร์!

ดาวเคราะห์สีน้ำเงินมีการฟื้นตัวของพลังวิญญาณมาสองร้อยปีแล้ว ผ่านพ้นมหันตภัย การสงครามเผ่าพันธุ์ อารยธรรมมนุษย์เคยถูกทำลายย่อยยับ แต่ก็เคยลุกขึ้นยืนหยัดได้ใหม่จากซากปรักหักพัง!

แต่มนุษยชาติกลับต้องสูญเสียมหาสมุทร ท้องนภา... หรือแม้กระทั่งดวงจันทร์ไป!

จนถึงปัจจุบัน ภัยพิบัติปีศาจยังคงเป็นหายนะอันดับหนึ่งที่คุกคามความปลอดภัยของประชาชน!

เว่ยผิงเซิงเห็นภาพนี้แล้วถึงกับตาถลน!

"หน่วยปราบปีศาจมัวทำซากอะไรอยู่วะ? แค่ปีศาจยักษ์ลาวาระดับสามตัวเดียว แม่งยังจัดการไม่ได้อีกรึไง?"

การที่เขาพาพวกเด็กฝึกหัดกลุ่มนี้มา เจตนาเดิมคือแค่จะมาเก็บกวาดงาน ใครจะไปรู้ว่าภัยพิบัติปีศาจจะลุกลามจนรับมือยากขนาดนี้

ทันใดนั้นมีคนรายงานว่า "หัวหน้าเว่ย กำลังคนของหน่วยปราบปีศาจไม่พอครับ ส่วนใหญ่ออกไปทำภารกิจกวาดล้างปีศาจนอกเมืองจนหมด เวลารี้ผมขอกำลังเสริมไปแล้วต้องรอสักพักถึงจะมาถึงครับ"

"ชิ~ ทำไมต้องมาเป็นเอาเวลานี้ด้วยวะ? แล้วนั่นใครกำลังสู้กับปีศาจอยู่?"

"ดูเหมือนจะเป็นเด็กผู้หญิงจากสถาบันล่าปีศาจครับ เธอเป็นผู้ได้รับพรจากเทพ!"

เว่ยผิงเซิงกัดฟัน หวังว่าเธอจะยื้อไว้ได้ จากนั้นหันกลับไปมองเหล่าเจ้าหน้าที่ฝึกหัด

"ยืนบื้ออะไรกันอยู่? ตามฉันเข้าไปช่วยคนในกองเพลิงสิวะ!"

ทว่าเหล่าเด็กฝึกหัดในตอนนี้ขาอ่อนกันหมดแล้ว พวกเขาอายุแค่อายุสิบกว่ายี่สิบปี เคยเจอเรื่องแบบนี้ที่ไหนกัน?

แค่ยืนอยู่นอกเส้นกั้นเขต คลื่นความร้อนที่ปะทะเข้ามาก็ลวกผิวหน้าจนแสบไปหมดแล้ว!

ต้องบุกเข้าไปจริงๆ เหรอ?

ถ้าตายขึ้นมาจะทำยังไง?

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่ซือเหยาคนหนึ่งที่ตัวดำเมี่ยมจากการถูกควันรม ก็แบกผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งพุ่งออกมาจากตึกที่กำลังลุกไหม้!

ผู้หญิงคนนั้นเลือดท่วมตัว แต่กลับไม่สนใจบาดแผลของตัวเอง พยายามดิ้นรนขัดขืนไม่หยุด!

"ขอร้องล่ะ! ช่วยลูกของฉันด้วย ลูกฉันยังอยู่ในตึก ยังไม่ออกมา เขายังเด็กอยู่เลยนะ!"

ทว่าใบหน้าของเจ้าหน้าที่ซือเหยาที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกลับเต็มไปด้วยความลำบากใจ

"ขอโทษครับคุณแม่ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี แต่ไฟที่ตึก 27 มันควบคุมไม่ได้แล้ว โครงสร้างอาคารไม่มั่นคง ไม่สามารถเข้าไปกู้ภัยได้แล้วครับ!"

ผู้เป็นแม่ร้องไห้คร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง จ้องมองตึกที่กำลังลุกไหม้เขม็ง พยายามจะวิ่งฝ่ากลับเข้าไป

"ปล่อยฉัน! ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันนะ ฉันจะกลับไปช่วยลูก! นั่นลูกของฉันนะ!"

แต่สิ่งที่เจ้าหน้าที่ซือเหยาทำได้ ก็มีเพียงแค่ดึงรั้งคุณแม่ท่านนั้นไว้อย่างสุดชีวิต...

ฉากเหตุการณ์เช่นนี้ มีให้เห็นอยู่ทั่วไปในสถานที่เกิดภัยพิบัติปีศาจ!

เหรินเจี๋ยละสายตาจากคุณแม่คนนี้ แล้วสวมหน้ากากช่วยหายใจอย่างเงียบๆ ดึงขวานดับเพลิงและชะแลงออกมาถือไว้ในมือ!

ก่อนจะก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังตึกหมายเลข 27 ที่กำลังลุกไหม้!

เถียนอวี่เบิกตากว้าง "พี่น้องเจี๋ย? นายจะไปไหนน่ะ? ไม่กลัวตายรึไง? พวกเราเป็นแค่เด็กฝึกงานนะเว้ย!"

เหรินเจี๋ยไม่หันหลังกลับมา ชูขวานดับเพลิงในมือขึ้น จากนั้นกล่าวอย่างหึกเหิม:

"ฉันรู้ว่ามันอันตราย แต่บางเรื่อง มันต้องมีคนทำ พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ซือเหยา คือผู้แบกรับภาระและก้าวเดินไปข้างหน้า!"

"เกิดมาเป็นเหรินเจี๋ย ตายไปก็ยังเป็นวีรชน!"

"โลกใบนี้... ต้องการฮีโร่!"

เมื่อมองแผ่นหลังของเหรินเจี๋ยที่มุ่งหน้าเข้าสู่ทะเลเพลิง เถียนอวี่และคนอื่นๆ ต่างรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ซาบซึ้งใจจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่!

หลินไหวเหรินถึงกับรู้สึกละอายใจจนแทบอยากจะมุดดินหนี!

แต่ทว่าเดินไปได้แค่สองก้าว เหรินเจี๋ยพลันชะงักกึก หันกลับมามองเว่ยผิงเซิง!

"ลุงเว่ย เพื่อความชัวร์ผมขอถามหน่อย ตามระเบียบการกรมซือเหยา หมวดที่ 2 ข้อที่ 13 การช่วยเหลือประชาชนจากภัยพิบัติปีศาจสำเร็จ ช่วยหนึ่งคน ได้รางวัลสองร้อย เงินรางวัลสะสมได้ และไม่มีเพดานจำกัด ข้อนี้บังคับใช้กับเจ้าหน้าที่ฝึกหัดด้วยใช่ไหมครับ?"

เว่ยผิงเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง "มันก็ใช่อยู่นะ..."

เหรินเจี๋ยดวงตาเป็นประกายวูบ หันกลับไปวิ่งพุ่งตรงไปยังตึก 27 พร้อมคำรามลั่น

"ฉันมาแล้ว~"

"ฮีโร่คนนี้ ฉันจองเว้ย!"

ว่าแล้วก็พุ่งหัวมุดเข้ากองไฟไปทันที!

เถียนอวี่และพรรคพวกหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที!

ฮีโร่บ้าบออะไรกันวะ? นี่เอ็งแค่อยากได้เงินสองร้อยนั่นใช่ไหม? ต้องแสดงออกชัดเจนขนาดนี้เลยเหรอ?

ช่วยคนหนึ่งคนได้สองร้อย? ถึงกับต้องเอาชีวิตไปแลกเนี่ยนะ?