บทที่ 11 ดาวคณะหวัง ช่วยรักษาภาพลักษณ์เย็นชาหน่อยครับ!

บทที่ 11 ดาวคณะหวัง ช่วยรักษาภาพลักษณ์เย็นชาหน่อยครับ!

หวังปิงปิงจ้องมองฉู่เหิงด้วยดวงตาคู่สวยที่เปล่งประกายระยิบระยับ เต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม

"ฉู่เหิง สู้เขานะ!" เธอตะโกนส่งเสียงเชียร์ไปยังชายหนุ่มในสนาม

ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างได้ยินเสียงหวานใสของหวังปิงปิงที่ตะโกนเชียร์ฉู่เหิงอย่างชัดเจน ความอิจฉาริษยาพลันพวยพุ่งขึ้นในอกของชายหนุ่มทุกคนอย่างห้ามไม่อยู่

เจ้าเด็กปีหนึ่งนี่มันทำบุญด้วยอะไรมา!

ถึงได้รับความสนใจจากดาวคณะหวังขนาดนี้!

"ไอ้หมอนั่นชื่อฉู่เหิงไม่ใช่เหรอ คนที่เป็นเฟรชชี่ที่เต้นรำกับดาวคณะหวังคราวก่อนนี่นา!" ใครคนหนึ่งในฝูงชนร้องทักขึ้นมาอย่างนึกขึ้นได้

"เชี่ย! จริงด้วย!"

"จำได้แล้ว ไอเด็กนี่เอง!"

"มันเป็นอะไรกับดาวคณะหวังวะเนี่ย?!"

"หรือว่าจะเป็นแฟนกันจริงๆ? โอ๊ย พระเจ้า! ปิงปิงของผม!"

หวังปิงปิงคือนางฟ้าอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยเซินซื่อ เป็นสาวในฝันของชายหนุ่มนับไม่ถ้วน หากข่าวเรื่องดาวคณะหวังมีแฟนเป็นเรื่องจริง คงมีเสียงหัวใจแตกสลายดังระงมไปทั่วแน่ๆ!

ฉู่เหิงที่อยู่ในสนามก็ได้ยินเสียงของหวังปิงปิงเช่นกัน เขาหันไปมองพร้อมส่งยิ้มบางๆ ให้

ความรู้สึกที่มีคนคอยเชียร์นี่มันดีจริงๆ

แต่ถ้า... ถ้าคนคนนั้นเป็น 'กระต่ายน้อย' ก็คงจะดียิ่งกว่านี้

"ฉู่เหิง เอาใหม่ เมื่อกี้ฉันแค่พลาด นายคงไม่โชคดีแบบนั้นอีกแน่!" ฟางเหวินไป่กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ

ฉู่เหิงยิ้มมุมปากก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ ได้... เดี๋ยวฉันจะจัดให้สมใจอยาก"

"ต้าจ้วง ส่งบอลมา"

หลิวต้าจ้วงได้สติ รีบขานรับตะกุกตะกัก "เอ่อ... อ่า... ได้เลย!"

เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าฉู่เหิงจะเป็นยอดฝีมือตัวจริงเสียงจริง!

ถ้ามีฉู่เหิงอยู่ บางทีพวกเขาอาจจะชนะก็ได้!

หลิวต้าจ้วงส่งบอลให้ฉู่เหิงทันที

ฉู่เหิงเลี้ยงลูกเข้าหาอีกฝ่ายด้วยท่วงท่าสบายๆ ไม่รีบร้อน

"ฉู่เหิง นายไม่มีทางผ่านฉันไปได้หรอก!" ฟางเหวินไป่กางแขนออกกว้างพร้อมแสยะยิ้มเยาะเย้ย

ฉู่เหิงหัวเราะในลำคอ ร่างกายของเขาโยกไหวซ้ายขวาอย่างพลิ้วไหวราวกับสายน้ำไหล

เพื่อที่จะตามความเร็วของเขาให้ทัน ฟางเหวินไป่ต้องขยับเท้าเปลี่ยนทิศทางไม่หยุด

ทันใดนั้นเอง!

ฉู่เหิงกระชากตัวออกไปทางขวาอย่างรวดเร็ว!

ฟางเหวินไป่พยายามจะตามไปขวาง แต่ขากลับพันกันเองจนเสียหลักล้มหน้าคะมำกระแทกพื้นอย่างแรง!

เขาโดนฉู่เหิงหลอกจนหัวทิ่ม!

ท่ามกลางเสียงสูดหายใจด้วยความตกตะลึงของผู้ชม หลังจากฉู่เหิงผ่านฟางเหวินไป่มาได้ เขาก็กระโดดลอยตัวขึ้นสูง!

อีกสองคนที่เหลือพยายามกระโดดขึ้นบล็อก!

วินาทีนี้ ฉู่เหิงกลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาของคนทั้งสนาม!

ทุกคนเห็นฉู่เหิงถือลูกบาสด้วยมือข้างเดียว ราวกับราชสีห์ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ!

เชี่ย!

บ้าไปแล้ว!

หมอนั่นจะดังก์งั้นเหรอ?!

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง!

หลิวต้าจ้วงและเจ้าอ้วนต่างยืนอ้าปากค้าง!

หวังปิงปิงและหลินเสี่ยวเว่ยเองก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก!

ภายใต้สายตานับร้อยคู่ ฉู่เหิงระเบิดพลังอันไร้ขีดจำกัด ยัดลูกบาสลงห่วงอย่างดุดัน!

"ตู้ม!"

แป้นบาสสั่นสะเทือน ลูกบาสเกตบอลถูกกระแทกลงห่วงอย่างรุนแรง!

ผู้เล่นสองคนที่พยายามจะบล็อกถูกแรงปะทะจากฉู่เหิงจนกระเด็นล้มกลิ้งไปกับพื้น!

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงัน!

ทุกคนต่างยืนนิ่งราวกับถูกสาป!

พวกเขาถูกลูกดังก์ของฉู่เหิงสะกดจนโงหัวไม่ขึ้น!

"เชี่ย! โคตรโหด!"

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เสียงฮือฮาก็ดังระเบิดขึ้นทั่วสนาม

"กระโดดสูงขนาดนั้นได้ไง?! แรงเยอะชิบหาย!"

"สองคนยังเอาไม่อยู่!"

"แม่เจ้า! นี่มันแรงช้างสารชัดๆ น่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"นี่เด็กปีหนึ่งจริงดิ?! แน่ใจนะว่าไม่ได้มาจากทีมมืออาชีพ?"

เสียงอุทานดังเซ็งแซ่ ทุกคนมองฉู่เหิงด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

ผู้ชายตรงหน้าสูงประมาณร้อยแปดสิบเซนติเมตร รูปร่างดูสมส่วนไม่ได้ดูกล้ามโตเหมือนนักกีฬาอาชีพ แต่ทำไมถึงมีพละกำลังมหาศาลขนาดนี้?

ฟางเหวินไป่หันขวับไปมองฉู่เหิงด้วยความตระหนก ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา

ทำไมฉู่เหิงถึงเก่งขนาดนี้?

แถมเมื่อกี้เขายังโดนหลอกจนหัวทิ่ม น่าขายหน้าชะมัด!

"วู้ฮู! ฉู่เหิง นายสุดยอดไปเลย!" หวังปิงปิงตะโกนอย่างตื่นเต้น

เธอเองก็ตกตะลึงกับภาพเมื่อครู่ไม่แพ้กัน

ภาพฉู่เหิงกระโดดดังก์ยังคงติดตราตรึงใจ

ภายใต้แสงอาทิตย์สีทองยามเย็น ร่างของฉู่เหิงที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ตัดกับแสงแดดที่ขับเน้นความแข็งแกร่งสมบูรณ์แบบ!

เขาเท่จนใจเจ็บจริงๆ!

หลินเสี่ยวเว่ยได้สติ รีบดึงแขนเสื้อหวังปิงปิงแล้วกระซิบเตือน "ปิงปิง คนมองเต็มเลย รักษาภาพพจน์หน่อย!"

"โอ๊ย ภาพพจน์อะไรช่างมันเถอะ คนมันมีความสุขนี่!" หวังปิงปิงหัวเราะร่าอย่างไม่ถือสา

ต่อหน้าฉู่เหิง เธอไม่สนหรอกว่าใครจะมองยังไง

เหตุผลที่เธอไม่รีบไปเจอฉู่เหิงในทันที ก็เพราะหวังปิงปิงอยากจะทำความรู้จักตัวตนของฉู่เหิงให้มากขึ้นในอีกมุมมองหนึ่ง

ยิ่งได้สัมผัสฉู่เหิงในโลกความเป็นจริง หวังปิงปิงก็ยิ่งค้นพบว่าเขาเป็นเหมือน 'ขุมทรัพย์' จริงๆ!

ไม่ใช่แค่เล่นเกมเก่ง แต่ยังเต้นเก่ง แถมเล่นบาสเกตบอลได้เทพขนาดนี้!

มันเกินความคาดหมายของเธอไปไกลมาก

เธอยิ่งรู้สึกได้ถึงเสน่ห์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขามากขึ้นไปอีก!

ยืนยัน นอนยัน เฮิงเฮิงคือหนุ่มแรร์ไอเทมที่มักจะมีเซอร์ไพรส์มาให้เสมอ!

ในสนาม ฉู่เหิงมองไปที่ฟางเหวินไป่แล้วยิ้มเยือกเย็น "หลังจากนี้ นายจะไม่ได้แต้มแม้แต่แต้มเดียว และจะต้องโดนบดขยี้จนยับเยิน"

ได้ยินดังนั้น หัวใจของฟางเหวินไป่ก็กระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่น!

เกมดำเนินต่อไป ผู้ชนะยังคงได้ครองบอล

หลิวต้าจ้วงส่งบอลให้ฉู่เหิง

ฉู่เหิงใช้ท่าครอสโอเวอร์ที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ฉีกหลบผ่านสามคนรวดในพริบตา!

จากนั้นก็ดีดตัวขึ้นจากพื้น โชว์ท่าดังก์ลอดหว่างขาหมุนตัวกลางอากาศ (Windmill)!

นี่มันทักษะระดับสูงที่พวกสตาร์ NBA เท่านั้นจะทำได้อย่างเชี่ยวชาญ!

"ปัง!"

ลูกบาสถูกฉู่เหิงยัดลงห่วงไปอีกครั้ง!

เสียงสูดปากด้วยความทึ่งดังไปทั่วสนาม!

การที่ใช้ท่านี้ได้ แสดงว่าเด็กปีหนึ่งคนนี้เชี่ยวชาญการดังก์เข้าขั้นเซียน!

แถมท่าสับขาหลอกเมื่อกี้ก็สมบูรณ์แบบ ลื่นไหลยิ่งกว่าผู้เล่น NBA บางคนเสียอีก!

ทักษะบาสเกตบอลของเขามันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

"ลูกที่สอง เหลืออีกแปด" ฉู่เหิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มขณะเท้าแตะพื้น

ฟางเหวินไป่และเพื่อนร่วมทีมหน้าถอดสี ส่วนอีกสองคนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องโดนยำเละอีกแปดรอบ!

หลังจากนั้นคือโชว์เดี่ยวของฉู่เหิงล้วนๆ!

ดึงข้อดังก์!

ดังก์กระดอนแป้น!

หมุนตัว 720 องศารีเวิร์สดังก์!

...

ฉู่เหิงชนะเกม 3 ต่อ 3 ด้วยท่าดังก์ไม่ซ้ำกันถึงแปดท่า!

10 ต่อ 0!

ฟางเหวินไป่ ตัวหลักชมรมบาสเกตบอล พ่ายแพ้อย่างหมดรูป!

ต่อหน้าฉู่เหิง ฟางเหวินไป่ก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กหัดเดิน

แม้จะรุมกันสามคน แต่ก็หยุดเขาไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว

ใบหน้าของฟางเหวินไป่เวลานี้ซีดจนเหมือนศพ!

ฝูงชนที่มุงดูรอบสนามบาสเกตบอลหนาแน่นจนแทบไม่มีที่ยืน ชั้นแล้วชั้นเล่า

สนามอื่นไม่มีใครเล่นบาสกันแล้ว ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉู่เหิงเป็นจุดเดียว

พวกเขาถูกฉู่เหิงช็อคด้วยท่าดังก์ลูกแล้วลูกเล่า

ถ้านี่เป็น NBA ก็คงเป็นระดับการประกวดสแลมดังก์ออลสตาร์ไปแล้ว!

ฉู่เหิงบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย การดังก์เมื่อกี้เหมือนแค่การวอร์มอัพ หน้าไม่แดง ไม่หอบเลยสักนิด

ตอนนี้ฉู่เหิงสัมผัสได้ถึงประโยชน์ของร่างกายที่เหนือกว่าคนทั่วไปอย่างชัดเจน ความอึดของเขามันคนละชั้นกับคนปกติ

ใช่แล้ว ทั้งตัวของเขา 'อึด' ขึ้นทุกส่วน!

"เชี่ย! พี่ฉู่โคตรเจ๋ง!" หลิวต้าจ้วงวิ่งเข้ามากอดฉู่เหิงด้วยความตื่นเต้น

เจ้าอ้วนเองก็วิ่งเข้ามากอดขาฉู่เหิงพลางร้องว่า "พี่ฉู่ จากนี้ไปพี่คือลูกพี่ใหญ่ของผมคนเดียว!"

หลิวต้าจ้วงหัวเราะร่า "ไอ้อ้วน มาก่อนได้ก่อนโว้ย!"

จากนั้นเขาก็หันไปมองฟางเหวินไป่แล้วพูดว่า "ฟางเหวินไป่ ไว้คราวหน้ามาเล่นกันใหม่นะ วันนี้สนุกมาก!"

"เอ่อ... ไม่ ไม่เอาแล้ว!" ฟางเหวินไป่หน้าซีด รีบปฏิเสธทันควัน

เล่นใหม่งั้นเหรอ?

เขาไม่อยากโดนยำเละเป็นโจ๊กอีกรอบหรอกนะ!

เมื่อเห็นสายตาล้อเลียนจากฝูงชน เขาก็แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี!

มันน่าขายหน้าเกินไปจริงๆ!

ทันใดนั้น หวังปิงปิงก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาฉู่เหิง

"ฉู่เหิง เหนื่อยไหม? ฉันซื้อเครื่องดื่มเกลือแร่มาให้ บลูอ็อกซ์ไง ดื่มเร็ว!" หวังปิงปิงยิ้มหวานพร้อมยื่นขวดบลูอ็อกซ์ให้

วินาทีนั้น ผู้ชายทั้งสนามถึงกับอ้าปากค้าง!

เชี่ย! ดาวคณะหวังซื้อน้ำให้ผู้ชายก่อนเนี่ยนะ?!

แล้วไหนล่ะภาพลักษณ์นางฟ้าหน้านิ่งแสนเย็นชาที่เขาร่ำลือกัน?!

นี่ใช่ดาวคณะหวังตัวจริงหรือเปล่า?

โว้ย! อิจฉาเว้ย!

ไม่สิ มันคือความริษยาตาร้อน!

ฉู่เหิงสะดุ้งเล็กน้อย เขามองหวังปิงปิง สลับกับมองขวดบลูอ็อกซ์ในมือเธอ ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตนับพันสายตาที่พุ่งตรงมาที่เขาเหมือนเข็มพิษ!

กลายเป็นเป้าโจมตีของคนทั้งบางในพริบตา

ฉู่เหิงยิ้มแห้งๆ เขาไม่คิดว่าดาวคณะหวังจะใส่ใจเขาขนาดนี้

แต่นี่มันการกระทำที่เรียกตีนชัดๆ!

ทว่าเมื่อสบตากับดวงตากลมโตใสกระจ่างดุจน้ำในฤดูใบไม้ร่วงของหวังปิงปิง ฉู่เหิงก็จำต้องรับเครื่องดื่มมา

"ขอบคุณครับ รุ่นพี่ปิงปิง" ฉู่เหิงพยักหน้าขอบคุณ

"ฮิฮิ ไม่เป็นไรจ้ะ เป็นรุ่นพี่ดูแลรุ่นน้องก็เรื่องปกติ!" หวังปิงปิงพูดด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย

เจ้าอ้วนที่อยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นอย่างตื่นเต้น "อ้าว จริงเหรอครับ? รุ่นพี่ปิงปิง งั้นขอน้ำให้ผมสักขวดได้ไหมครับ?"

หวังปิงปิงโบกมือไล่ "ร้านสะดวกซื้ออยู่ตรงโน้น ไปซื้อเองสิ!"

เจ้าอ้วน: "..."

คนดู: "..."

เชี่ย! ทำไมดาวคณะหวังถึงลำเอียงขนาดนี้?

สองมาตรฐาน สองมาตรฐานชัดๆ!

เมื่อกี้ยังซื้อให้ฉู่เหิงหน้าบานแฉ่ง บอกว่าดูแลรุ่นน้อง พอเป็นรุ่นน้องอีกคน กลับไล่ไปซื้อเองเฉย?

นาทีนี้ ทุกคนได้กลิ่น 'อาหารหมา' ลอยคลุ้ง...

"วู้ฮู! แจ๋วไปเลย! พี่ฉู่!" หลิวต้าจ้วงตะโกนแซวเสียงดังอย่างมีเลศนัย

เขาเองก็รู้สึกว่าหวังปิงปิงดูจะให้ความสนใจฉู่เหิงเป็นพิเศษ

หรือว่าจะมีซัมติงกันนะ?!

หวังปิงปิงก้าวเข้ามาใกล้อีกสองก้าว มาหยุดอยู่ตรงหน้าฉู่เหิง เงยหน้ามองใบหน้าของชายหนุ่ม

เธอทำท่าเหมือนกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง

"รุ่นพี่ หน้าผมเป็นอะไรหรือเปล่าครับ? มีอะไรติดเหรอ?" ฉู่เหิงใช้ท่อนแขนเช็ดหน้าตัวเอง

"อย่าขยับสิ มีฝุ่นติดอยู่นิดหน่อย เดี๋ยวฉันเช็ดให้!"

พูดจบ หวังปิงปิงก็หยิบทิชชู่ออกมาจากกระเป๋าอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วบรรจงเช็ดใบหน้าให้ฉู่เหิงอย่างเบามือ

ทุกการกระทำของเธอลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ไร้ซึ่งความเคอะเขินหรือจงใจ

ราวกับว่าเธอเกิดมาเพื่อเช็ดหน้าให้ฉู่เหิงโดยเฉพาะ!

ฉู่เหิง: "(°ー°〃)..."

วินาทีที่สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลบนใบหน้า ร่างกายของฉู่เหิงก็แข็งทื่อไปทันที

คนอื่นๆ ยิ่งช็อคหนักกว่าเดิม!

ตะลึงตาค้าง!

อะไรนะ!!!

ดาวคณะหวังถึงกับเช็ดหน้าให้ผู้ชายด้วยตัวเอง!

พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง?!

บ้าเอ๊ย! ไอฉู่เหิงนี่มันโชคดีเกินไปแล้ว!

ผู้ชายทุกคนในที่นั้นแทบอยากจะสิงร่างฉู่เหิงแทนเดี๋ยวนี้

ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ฉู่เหิงคงโดนฉีกร่างจนกระเด็นออกนอกโลกไปแล้ว

ฉู่เหิงทำตัวไม่ถูก สัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตจากรอบทิศ เขาได้แต่กรีดร้องในใจ

ดาวคณะหวัง ช่วยรักษาภาพลักษณ์เย็นชาหน่อยเถอะครับ!

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เดินกลับบ้านตอนกลางคืนคงอันตรายพิลึก!