บทที่ 9 ฉู่เหิง... ฉันคิดถึงนายจริงๆ นะ

บทที่ 9 ฉู่เหิง... ฉันคิดถึงนายจริงๆ นะ

"กลับไปรอแจ้งเริ่มงานได้เลยครับ"

"ได้เลยครับ เจ้านาย!"

ช่วงบ่าย ฉู่เหิงส่งพนักงานคนสุดท้ายที่เขาเพิ่งสัมภาษณ์เสร็จ

วันนี้ฉู่เหิงจ้างพนักงานได้ทั้งหมด 6 คน ทุกคนล้วนมีคะแนนความสามารถเกิน 65 คะแนน ถือว่าทำภารกิจสำเร็จลุล่วง

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสุ่มเช็กอินสำเร็จ!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัล: ทักษะบาสเกตบอลขั้นเทพ!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัล: เสน่ห์ +5!"

ดูค่าสถานะตัวละคร

"โฮสต์: ฉู่เหิง

สมรรถภาพทางกาย: 10 (คนปกติอยู่ที่ 10 ยิ่งค่าสูง ร่างกายยิ่งแข็งแรง)

เสน่ห์: 20 คะแนน (คนปกติอยู่ที่ 10 คะแนน ยิ่งค่าเสน่ห์สูง ยิ่งมีแรงดึงดูดส่วนตัวมาก)

ทักษะที่มี: ทักษะการเต้นขั้นเทพ, ทักษะบาสเกตบอลขั้นเทพ

......"

ได้ทักษะใหม่มาอีกแล้ว เจ๋งไปเลย!

เมื่อก่อนฉู่เหิงก็ชอบเล่นบาสเกตบอล แต่ฝีมือเขาแค่ดาดๆ เป็นได้แค่ตัวสำรองของห้องตลอด แต่ตอนนี้มีทักษะขั้นเทพแล้ว เขาต้องไปโชว์ฝีมือในสนามสักหน่อยแล้วล่ะ

ค่าเสน่ห์พุ่งไปถึง 20 คะแนน มากกว่าคนปกติถึงสองเท่า ตามคำอธิบายของระบบ นี่ถือว่าเป็นระดับที่มีเสน่ห์โดดเด่นแล้ว

เสน่ห์เป็นคุณลักษณะเฉพาะตัวของแต่ละคน ยิ่งค่าเสน่ห์สูง ก็ยิ่งได้รับความเอ็นดูจากผู้อื่นได้ง่ายขึ้น

เหมือนกับคนที่ประสบความสำเร็จบางคน พวกเขามักจะมีเสน่ห์ของความเป็นผู้นำที่ทำให้ตัวเองกลายเป็นศูนย์กลางของทีมได้

หลังจากเสร็จสิ้นการรับสมัครคน ฉู่เหิงก็เริ่มสั่งซื้อวัตถุดิบสำหรับทำชานมผ่านทางออนไลน์ ตอนนี้เหลือแค่รอให้บริษัทตกแต่งภายในปรับปรุงร้านเสร็จ ก็พร้อมเปิดร้านอย่างเป็นทางการแล้ว!

...

กว่าฉู่เหิงจะกลับถึงหอพักก็ปาเข้าไปห้าโมงเย็นแล้ว

"พี่ฉู่ สองสามวันนี้หายไปไหนมา ทำตัวลับๆ ล่อๆ เชียว?" หลิวต้าจ้วงถามอย่างสงสัยขณะถอดเสื้อ

"ไม่มีอะไรหรอก แค่เริ่มทำธุรกิจเล็กๆ น่ะ" ฉู่เหิงตอบกลั้วหัวเราะ

"ธุรกิจอะไรวะ? ขายคลิปเหรอ? ฮ่าๆ!" เจ้าอ้วนชะโงกหน้าเข้ามาทำหน้าตาทะลึ่งตึงตัง

"ไปไกลๆ เลย มึงไม่ไลฟ์สดรึไง?" ฉู่เหิงมองบนใส่

เจ้าอ้วนเป็นสตรีมเมอร์พาร์ตไทม์ ปกติจะไลฟ์เล่นเกมกับชีวิตประจำวัน แต่เพราะฝีมือเล่นเกมห่วยแตกแถมหน้าตาก็ไม่ได้หล่อเหลา แฟนคลับเลยมีแค่หยิบมือเดียว ประมาณร้อยกว่าคน

"อย่าพูดถึงเลย วันนี้แฟนคลับในกลุ่มหายไปครึ่งนึง บอกมีธุระกันหมด แล้วกูจะไลฟ์ให้ใครดูวะ!" เจ้าอ้วนบ่นอย่างหดหู่

หลิวต้าจ้วงสวมชุดบาสเกตบอล ชูแขนขึ้นแล้วพูดว่า "งั้นก็ดีเลย ไปเล่นบาสกัน! ไม่ได้ขยับตัวมาสักพักแล้ว กระดูกกระเดี้ยจะขึ้นสนิมหมดแล้วเนี่ย!"

"พี่ฉู่ ไอ้เม้ง (เจ้าอ้วน) สามคนเราไปกวาดล้างสนามกัน!"

ฉู่เหิงยิ้ม "เอาสิ!"

มีสกิลเทพติดตัวแล้ว ได้เวลาโชว์ของ!

เจ้าอ้วนก็ตอบรับอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

"ไอ้แว่น มึงไปป่าว?" หลิวต้าจ้วงถาม

"พวกมึงไปเถอะ กูไม่ไป วันนี้กูนัดเล่นเกมกับน้องชาชา! อิอิ!" เจ้าสี่ตาขยับแว่น ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข

หลิวต้าจ้วงเดินเข้าไปตบไหล่เพื่อนแล้วเตือนด้วยความหวังดี "ไอ้แว่น กูจะบอกมึงให้นะ รักออนไลน์มันไว้ใจไม่ได้ มึงระวังตัวหน่อยเถอะ!"

"มึงลืมตอนที่มึงต้องกินมาม่าอาทิตย์นึงเพื่อซื้อสกินให้เขาแล้วรึไง?"

"เออน่า กูรู้หรอกน่า มึงไม่ต้องห่วง!" เจ้าสี่ตาไม่ฟังคำเตือนเลยสักนิด ตอบรับแบบขอไปที

หลิวต้าจ้วงส่ายหัวแล้วคว้าลูกบาสเกตบอลขึ้นมา

"ไปกันเถอะ เป้าหมาย: สนามบาส!"

ฉู่เหิงเปลี่ยนชุดบาสเกตบอลเสร็จพอดี เสียงข้อความ QQ ก็ดังขึ้น

กระต่ายน้อยไร้เดียงสา: "เหิงเหิง เค้าคิดถึงเตงจัง~ กินข้าวยัง? (สติ๊กเกอร์จุ๊บ)"

เหิง: "กินแล้วครับ เดี๋ยวจะไปเล่นบาสกับรูมเมต ออกกำลังกายหน่อย!"

กระต่ายน้อยไร้เดียงสา: "เหิงเหิงจะไปเล่นที่สนามบาสเหรอ?"

เหิง: "อื้ม... เธอ... อยากมาดูไหม?"

จริงๆ แล้วฉู่เหิงอยากจะชวนกระต่ายน้อยออกมาเจอกัน

เขาไม่ได้บังคับนะ แค่อยากให้ทางเลือกกับเธอ รอจนกว่าเธอจะพร้อม แล้วค่อยมาเจอกันแบบธรรมชาติๆ

กระต่ายน้อยไร้เดียงสา: "แง! บังเอิญจัง เค้ามีธุระพอดีเลย! (สติ๊กเกอร์ขอโทษ)"

เหิง: "ไม่เป็นไร ไว้ครั้งหน้าก็ได้"

กระต่ายน้อยไร้เดียงสา: "โอเคๆ เล่นระวังๆ ด้วยนะ! (จุ๊บ)"

ขณะเดียวกัน ที่หอพักหญิงอีกฝั่งหนึ่ง

หวังปิงปิงนอนอยู่บนเตียง รอยยิ้มเปี่ยมสุขประดับบนริมฝีปาก

'ฉู่เหิง ฉันจะไปดูนาย!'

'เพราะว่า... ฉันคิดถึงนายจริงๆ นะ!'

'รอฉันก่อนนะ!'

เธอดีดตัวลุกจากเตียง รีบแต่งตัวใส่รองเท้าอย่างรวดเร็ว

หลินเสี่ยวเว่ยเห็นดังนั้นจึงถามอย่างสงสัย "ปิงปิง จะไปไหนเหรอ?"

"เอ่อ คือ... ฉันกินเยอะไปหน่อย จะไปเดินย่อยน่ะ!" หวังปิงปิงตอบมั่วๆ ไป

"ดีเลย ฉันเองก็กำลังคิดจะไปเดินย่อยอยู่พอดี ไปด้วยกันสิ!" หลินเสี่ยวเว่ยลูบท้องป่องๆ ของตัวเองแล้วเรอออกมา

"เอ่อ..."

"อะฮ้า พวกเราไปด้วย!" รูมเมตอีกสองคนประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน

หวังปิงปิง: "..."

"ทำไม? หรือว่าเธอมีธุระอื่น? ไม่สะดวกเหรอ?" สายตาของหลินเสี่ยวเว่ยเต็มไปด้วยความจับผิด

"เปล่าๆ งั้น... ไปด้วยกันก็ได้!" หวังปิงปิงยิ้มเจื่อน

สนามบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยเซินชื่อมีขนาดใหญ่ มีทั้งหมด 8 สนาม ตอนนี้มีคนเล่นอยู่ค่อนข้างเยอะทีเดียว

ทั้งสามคนหาสนามว่างเจอสนามหนึ่งแล้วเริ่มวอร์มอัพร่างกาย

"โอ้โห ฉู่เหิงก็เล่นบาสเป็นด้วยเหรอเนี่ย!"

ทันใดนั้น เสียงยียวนกวนประสาทก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉู่เหิงหันกลับไปมอง ก็เห็น 'ฟางเหวินไป่' เพื่อนร่วมคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์

หมอนี่ชอบอวดเก่ง ตั้งแต่ฉู่เหิงเต้นรำกับหวังปิงปิง มันก็คอยพูดจาเหน็บแนมแดกดันเขาอยู่ตลอดเวลา

"อืม มาออกกำลังกายน่ะ" ฉู่เหิงยิ้มตอบเรียบๆ

"ดีเลย งั้นมาแข่ง 3 ต่อ 3 กัน เล่นด้วยกันนี่แหละ!" ฟางเหวินไป่หัวเราะ

เจ้าอ้วนส่ายหัว "เล่นกับมึงเนี่ยนะ? มึงเป็นตัวจริงชมรมบาส ฝีมือห่างชั้นกันเกินไป เล่นไปก็ไม่สนุกหรอก!"

จริงอย่างที่ว่า ถ้าฝีมือต่างกันเกินไปในการแข่งบาส มันก็เหมือนการ 'ตบเด็ก' ฝ่ายที่โดนยำเละจะไม่ได้สนุกกับเกมเลยสักนิด

เจ้าอ้วนไม่อยากหาเรื่องเจ็บตัว

"เฮ้ย อย่าพูดงั้นสิ เล่นขำๆ ไม่กี่เกมเอง สนุกๆ น่า หรือว่ามึงปอดแหก?" ฟางเหวินไป่พูดจายั่วยุ

พอเจ้าอ้วนจะอ้าปากเถียง หลิวต้าจ้วงก็สวนกลับไปอย่างเดือดดาล "เล่นก็เล่นสิวะ! ใครปอดแหกเป็นลูกหมา!"

หลิวต้าจ้วงเป็นคนยุขึ้นง่ายที่สุด เห็นท่าทางกวนประสาทของฟางเหวินไป่แล้วมันของขึ้น

"ฮ่าๆ งั้นตกลงตามนี้ วอร์มก่อน เดี๋ยววอร์มเสร็จค่อยเริ่ม!" ฟางเหวินไป่พูดอย่างลำพองใจ

พูดจบ เขาก็ไปยืนที่เส้นสามแต้มแล้วชู้ตลูก set shot

"สวบ!"

สามแต้มลงห่วงสวยงาม!

"ฮ่าๆ พี่เหวินสุดยอด!"

"สามแต้มแม่นมาก!"

"อิอิ เดี๋ยวได้สนุกแน่!"

รูมเมตสามคนที่ยืนอยู่ข้างหลังฟางเหวินไป่ต่างพากันยกยอปอปั้น

ตัดภาพมาที่เจ้าอ้วน หน้าถอดสีทันที เขารีบลากหลิวต้าจ้วงและฉู่เหิงไปปรึกษากันวงใน

"เฮ้ยต้าจวง มึงไปรับคำท้ามันทำไมวะ? มันเป็นตัวจริงชมรมบาสนะเว้ย ให้เราไปแข่งกับมันก็เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงชัดๆ" เจ้าอ้วนพูดอย่างกังวล

หลิวต้าจ้วงฮึดฮัด "แพ้แล้วไงวะ? ใช่ว่าเราไม่เคยแพ้สักหน่อย ถึงแพ้ก็ห้ามปอดแหก ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้เว้ย?"

"อีกอย่าง... กูหมั่นไส้มัน!"

ฉู่เหิงยิ้ม "ไม่เป็นไรหรอก เล่นเถอะ เราจะไม่ยอมปอดแหกให้มันเห็น"

หลิวต้าจ้วงยกนิ้วโป้งให้ฉู่เหิง "เห็นไหม พี่ฉู่พูดถูก เราต้องไม่ปอดแหก!"

"พี่ฉู่ ถ้าพี่เล่นไม่ค่อยแข็ง เดี๋ยวพี่เน้นช่วยตั้งรับนะ ให้ผมกับเจ้าอ้วนเป็นตัวบุกเอง!"

"โอเค ฉัน..." ฉู่เหิงกำลังจะพูด แต่ก็โดนหลิวต้าจ้วงขัดขึ้นมาก่อน

"ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ทั้งคนนะพี่ฉู่ ถึงแพ้ก็ไม่แพ้ขาดลอยหรอก เชื่อมือได้เลย!" หลิวต้าจ้วงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ฉู่เหิง: "(=′ー`)..."

กูไม่อยากแพ้เว้ย มีสกิลเทพติดตัวขนาดนี้จะแพ้ได้ไง?

วิญญาณนักสู้ของเจ้าอ้วนก็ลุกโชนขึ้นมาเช่นกัน "เออ ลุยเป็นลุย!"

วอร์มอัพเสร็จ การแข่ง 3 ต่อ 3 กำลังจะเริ่มขึ้น

"ให้พวกนายได้บอลก่อนเลย อิอิ" ฟางเหวินไป่พูดด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

ในสายตาของเขา การแข่งกับฉู่เหิงและเพื่อนอีกสองคนก็เหมือนเล่นขายของ

ต่อให้ต่อให้สองแต้มก็ไม่สะเทือน

'ฉู่เหิง เดี๋ยวแกจะได้ขายหน้าแน่ ฮ่าๆ!'

ในขณะเดียวกัน ที่นอกสนามบาสเกตบอล หวังปิงปิง หลินเสี่ยวเว่ย และรูมเมตอีกสองคนกำลังเดินดูดชานมไข่มุกเดินเล่นรอบมหาลัย

ที่บอกว่าจะมาเดินย่อย แต่กลายเป็นว่าออกมากินเยอะกว่าเดิมซะอีก

"ปิงปิง ทำไมเธอต้องลากพวกเรามาเดินแถวสนามบาสด้วยเนี่ย? มันไกลจากหอพักจะตาย!" หลินเสี่ยวเว่ยบ่นอุบพร้อมกลอกตา

"อะแฮ่ม ก็... แค่เดินเล่นไง เดินไกลหน่อยจะได้ช่วยย่อยดีๆ!" หวังปิงปิงตอบเลี่ยงสายตา

"จริงเหรอ? เมื่อกี้ฉันเห็นเธอทำท่าเหมือนมีอะไรในใจ ปิดบังอะไรพวกเราอยู่รึเปล่า?" หลินเสี่ยวเว่ยจ้องเขม็ง ถามด้วยความสงสัย

"เปล่าจริงๆ นะ!" หวังปิงปิงตอบเสียงแข็งหน้าตาย

ขณะที่พูด สายตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองไปทางสนามบาส ราวกับกำลังมองหาใครบางคน

"เฮ้ย นั่นมันฉู่เหิงไม่ใช่เหรอ?" จู่ๆ หลินเสี่ยวเว่ยก็ตะโกนขึ้นมา

"ไหน? ไหน? เขาอยู่ไหน?!" หวังปิงปิงรีบถามสวนทันควัน

ทันใดนั้น อีกสามคนก็เงียบกริบ จ้องมองมาที่เธอเป็นตาเดียว

บรรยากาศมาคุเริ่มปกคลุมไปทั่วบริเวณ