บทที่ 1 เทพธิดาน้ำแข็งผู้สูงศักดิ์ หวังเสี่ยวฮวา?

บทที่ 1 เทพธิดาน้ำแข็งผู้สูงศักดิ์ หวังเสี่ยวฮวา?

งานเลี้ยงรับน้องใหม่ของมหาวิทยาลัยเซินชื่อ

อากาศยามค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงนั้นสดชื่น ลมเย็นพัดโชยมาเป็นระลอก

ภายในโรงยิมบาสเกตบอลขนาดใหญ่นั้นสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ฝูงชนเนืองแน่นเบียดเสียด บรรยากาศคึกคักและมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

บนเวที เหล่ารุ่นพี่กำลังแสดงความสามารถกันอย่างเต็มที่ ขณะที่เหล่านักศึกษาใหม่ชั้นปีหนึ่งด้านล่างต่างจับจ้องด้วยความสนใจ

แน่นอนว่ายังมีคนจำนวนไม่น้อยที่แอบหลบมุมเล่นเกม Honor of Kings กันอยู่

"แม่งเอ๊ย ฉู่เหิง ไอ้ยอดมนุษย์ มึงได้ Penta Kill อีกแล้วเหรอ! แบ่งกูสักตัวไม่ได้รึไง มึงฆ่าไป 28 ตัวแล้วนะเว้ย!"

"ฮ่าๆ ก็พวกมันโผล่หัวออกมาให้ยิงเองนี่หว่า ช่วยไม่ได้!"

ในเกม ฐานทัพของศัตรูระเบิดกระจุย

จบเกม

ฉู่เหิงวางโทรศัพท์มือถือลง หมุนข้อมือคลายความเมื่อยล้า พลางเงยหน้ามองไปยังเวที

บนนั้น เหล่ารุ่นพี่สาวสวยกำลังโชว์สเต็ปแดนซ์สุดเร่าร้อน เรียกเสียงโห่ร้องฮือฮาจากผู้ชมด้านล่างได้เป็นอย่างดี

ทว่าฉู่เหิงกลับไม่ได้สนใจรุ่นพี่สาวสวยเหล่านั้นเลย เขาเปิดหน้ารายชื่อเพื่อนขึ้นมา ในหมวด 'ที่รัก' มีเพียงชื่อไอดีเดียวที่ปรากฏอยู่... 'กระต่ายน้อยไร้เดียงสา'

เมื่อเห็นว่ารูปโปรไฟล์ของเธอยังคงเป็นสีเทา ฉู่เหิงก็อดรู้สึกเหงาขึ้นมาไม่ได้

เพราะเธอคือแฟนสาวในโลกออนไลน์ที่ฉู่เหิงคบหามาได้หนึ่งปีแล้วหลังจากที่เขาได้กลับมาเกิดใหม่

ในชีวิตก่อน ฉู่เหิงจบจากวิทยาลัยอาชีวะเกรดต่ำ แล้วต้องระเห็จไปทำงานในโรงงานนรก ถูกเจ้านายหน้าเลือดกดขี่ข่มเหงทุกวัน ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายราวกับซากศพเดินดิน

อุบัติเหตุทางรถยนต์ได้นำเขาย้อนเวลากลับมาในช่วงมัธยมปลาย นับแต่นั้นมา เขาตั้งใจเรียนอย่างหนักเพื่อเปลี่ยนชะตาชีวิตอันน่าเศร้าของตนเอง

ในช่วงพักจากการเรียนอันเคร่งเครียด ฉู่เหิงชอบเล่นเกมเพื่อคลายเครียด

เขาและ 'กระต่ายน้อย' รู้จักกันผ่านเกม Honor of Kings ฉู่เหิงมีฝีมือการเล่นที่ยอดเยี่ยม สามารถไต่ขึ้นแรงค์ King ได้ในเวลาไม่ถึงเดือน กระต่ายน้อยจึงมักจะขอให้เขาช่วยพาลงแรงค์เก็บแต้มอยู่บ่อยครั้ง นานวันเข้าความรู้สึกดีๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้น

ทั้งสองแลกเปลี่ยน QQ กัน พูดคุยเรื่องราวในชีวิตประจำวัน แบ่งปันความสุขให้แก่กันและกัน ราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แม้จะมีอินเทอร์เน็ตขวางกั้น แต่จิตวิญญาณของพวกเขากลับแนบชิดกัน

ในวันเทศกาลชีซีปีที่แล้ว ฉู่เหิงสารภาพรักกับเธอ และทั้งสองก็ตกลงเป็นแฟนกันในโลกออนไลน์อย่างเป็นทางการ

เมื่อรู้ว่ากระต่ายน้อยเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเซินชื่อ ฉู่เหิงจึงไม่ลังเลที่จะเลือกสอบเข้าที่นี่

ด้วยความหวังว่าจะได้พบเธอในรั้วมหาวิทยาลัย

แม้จะเคยแลกรูปถ่ายกัน แต่กระต่ายน้อยส่งมาเพียงรูปถ่ายด้านหลังครึ่งตัวเท่านั้น การจะตามหาคนจากรูปถ่ายเพียงใบเดียวในมหาวิทยาลัยที่มีนักศึกษานับแสนคน ก็เปรียบเสมือนการงมเข็มในมหาสมุทร

ปกติเธอจะออนไลน์ทุกคืน แต่วันนี้กระต่ายน้อยกลับไม่ออนไลน์ รูปโปรไฟล์ QQ ที่เป็นสีเทานั้นทำให้ฉู่เหิงคิดถึงเธอจับใจ

"ลูกพี่ อย่าเพิ่งเหม่อสิ! แบกน้องชายคนนี้อีกสักตาเถอะนะ" หลิวต้าจ้วงชะโงกหน้าเข้ามาอ้อนวอน ใบหน้าเหลี่ยมๆ ของเขาดูซื่อบื้อและตลกขบขัน

เขาคือหนึ่งในเพื่อนร่วมห้องของฉู่เหิง

"เปลี่ยนมาเรียกนายว่าลูกพี่แทนดีไหม? เราเล่นกันมาเป็นสิบตาแล้วนะ ขอฉันพักหน่อยเถอะ ขนาดลายังไม่ใช้งานหนักขนาดนี้เลย!" ฉู่เหิงยิ้มอย่างอ่อนใจ

หลิวต้าจ้วงรีบลุกขึ้นมานวดไหล่ให้ฉู่เหิงทันที พลางหัวเราะแหะๆ "ก็แฟนฉันอยากเล่นเกมนี้นี่นา ถ้าเธอรู้ว่าฉันอยู่แรงค์ Bronze คงขายหน้าแย่! เพราะงั้นต้องรีบปั๊มแรงค์ด่วนๆ! ไม่ต้องห่วงนะพี่ฉู่ ชานมไข่มุก มื้อดึก เดี๋ยวจัดให้ชุดใหญ่!"

ทันใดนั้น ดนตรีก็เปลี่ยนเป็นจังหวะลีลาศ แสงสปอตไลต์สาดส่องลงไปยังฟลอร์เต้นรำหน้าเวที

มาถึงช่วงสุดท้ายของงานรับน้องแล้ว... ช่วงเวลาแห่งการเต้นรำ

"เอาล่ะค่ะ ตอนนี้ทุกคนสามารถเชิญคู่เต้นรำแล้วออกมาที่กลางฟลอร์เพื่อสนุกด้วยกัน สานสัมพันธ์ฉันมิตรให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นได้เลยนะคะ!" พิธีกรสาวบนเวทีประกาศเสียงดังฟังชัด

เหล่านักศึกษาใหม่ด้านล่างตอบรับกันอย่างเกรียวกราว ต่างตั้งตารอรุ่นพี่หนุ่มหล่อสาวสวย

โดยเฉพาะพวกผู้ชาย แต่ละคนดูตื่นเต้นแต่ก็เขินอายเกินกว่าจะกล้าเข้าไปเชิญรุ่นพี่สาวสวยก่อน

พวกเขาเพิ่งเข้าเรียนได้ไม่นาน ยังรู้จักคนไม่มาก แถมส่วนใหญ่ยังหน้าบาง ใครจะกล้าบุ่มบ่ามเข้าไปชวนกันล่ะ?

ถ้าโดนปฏิเสธขึ้นมา คงขายหน้าแย่

ในจังหวะนั้นเอง หญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีขาวก็เยื้องย่างเข้ามาทางฝั่งนักศึกษาใหม่ด้านซ้าย ซึ่งเป็นโซนของคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์

"ว้าว รุ่นพี่คนนั้นสวยจัง!"

"ใครจะเป็นผู้โชคดีได้เป็นคู่เต้นรำของรุ่นพี่สาวสวยคนนั้นกันนะ!"

"จะเป็นฉันรึเปล่านะ?"

"ตื่นเถอะเพื่อน นายยังไม่มีแฟนนะ!"

เหล่านักศึกษาใหม่กระซิบกระซาบกันอย่างตื่นเต้น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

สมมตินะ... สมมติว่ารุ่นพี่สาวสวยคนนั้นหันมามองพวกเขา?

คงมีความสุขจนตัวลอยแน่ๆ!

ท่ามกลางสายตาของทุกคน รุ่นพี่สาวสวยในชุดเดรสสีขาวเดินตรงเข้ามาในกลุ่มนักศึกษาใหม่

ทุกคนต่างรอลุ้นว่าเธอจะเชิญเฟรชชี่คนไหนออกไปเต้นรำ

ทันใดนั้น ชายหนุ่มสวมแว่นตาใส่เสื้อเชิ้ตลายสกอต ที่ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นเด็กสายโปรแกรมเมอร์ ก็ลุกขึ้นยืน

เขาเกาหัวแก้เก้อแล้วพูดอย่างขัดเขินว่า "แหะๆ เธอเป็นแฟนผมเองครับ"

โถ่เอ๊ย!

ไม่จริงน่า รุ่นพี่สาวสวยขนาดนี้ดันมีแฟนเป็นเด็กคอมฯ เนี่ยนะ?

ภายใต้สายตาอึ้งๆ ของทุกคน ทั้งสองจูงมือกันเดินเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำอย่างหวานชื่น

"เชี่ยเอ๊ย! หวานจนเลี่ยนเลย เล่นเอาตั้งตัวไม่ทัน!"

"อิจฉาโว้ย! พี่ชายเฟรชชี่คนนั้นไปจีบรุ่นพี่สาวสวยติดได้ยังไงเนี่ย ฉันอยากไปฝากตัวเป็นศิษย์บ้าง!"

"รุ่นพี่สาวสวยจะมาสนใจคนอย่างแกได้ไง ต้องฉันสิ! ฮ่าๆ!"

เด็กปีหนึ่งคณะคอมฯ ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส ทุกสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาที่พุ่งตรงไปยังพี่ชายคนนั้น

รุ่นพี่สาวสวยถือเป็นของล้ำค่า ใครๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น!

หลิวต้าจ้วงเองก็เดาะลิ้นด้วยความอิจฉา "รุ่นพี่สาวสวยนี่ดีจริงๆ อ่อนโยนเอาใจเก่ง น่ารักมีเสน่ห์ จะเปรี้ยวก็ได้ จะหวานก็ดี เห็นแล้วอิจฉาชะมัด!"

เขาก้มลงมองเห็นฉู่เหิงกำลังพิมพ์ตอบข้อความ QQ ดูเหมือนจะไม่สนใจรุ่นพี่สาวสวยคนนั้นเลยสักนิด

"พี่ฉู่ นายไม่สนสาวสวยบ้างเลยเหรอ?" หลิวต้าจ้วงถามด้วยความแปลกใจ

"ใครบ้างไม่ชอบคนสวย? แต่เธอไม่ใช่สเปกฉัน" ฉู่เหิงตอบยิ้มๆ ในใจเขามีเพียง 'กระต่ายน้อยไร้เดียงสา' เท่านั้น

หลิวต้าจ้วงคิดว่าเขาคงไม่ชอบสาวสวยสไตล์นี้ จึงหัวเราะคิกคัก "งั้นฉันสนใจมากเลยล่ะ!"

"อะไรนะ? สนใจอะไรยะ?"

เสียงเหี้ยมเกรียมดังขึ้นจากด้านหลังของหลิวต้าจ้วง

หลิวต้าจ้วงหันขวับ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก หญิงสาวหน้าตาน่ารักที่มีกระบนใบหน้าเล็กน้อยยืนอยู่ตรงหน้า เธอคือ 'สวีหลาน' แฟนสาวของเขานั่นเอง

"หลานหลาน ฟังคำแก้ตัวของเค้าก่อน! เอ้ย ไม่ใช่ ฟังคำอธิบายก่อน!"

แต่สวีหลานไม่รอช้า บิดหูเขาจนร้องเสียงหลง

อย่างไรก็ตาม หลังจากหลิวต้าจ้วงอ้อนวอน สวีหลานก็ยอมปล่อยมือ และทั้งคู่ก็จูงมือกันอย่างหวานชื่นอีกครั้ง

หลิวต้าจ้วงเห็นฉู่เหิงแอบหัวเราะเมื่อครู่ จึงแสร้งทำท่าอวดเบ่งว่ามีแฟน

ฉู่เหิงหัวเราะ เจ้าต้าจวงนี่มันซื่อบื้อจริงๆ

ทันใดนั้น ก็เกิดความโกลาหลขึ้นในงาน

"เชี่ย! นั่นมันเทพธิดาปิงปิงนี่นา!" ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้น และแทบทุกสายตาก็หันขวับไปมองพร้อมกัน

หญิงสาวร่างระหงในกระโปรงยีนส์ปรากฏตัวขึ้นใต้แสงสปอตไลต์ริมฟลอร์เต้นรำ

เธอมีผมสีดำขลับยาวสลวยทิ้งตัวลงมาถึงเอว ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยกเนื้อดี

เครื่องหน้าของเธอวิจิตรบรรจง ราวกับพระเจ้าทรงปั้นแต่งมาอย่างประณีต ทุกรายละเอียดสมบูรณ์แบบจนไม่อาจละสายตา!

ภายใต้แสงไฟ เธอเปรียบเสมือนนางฟ้าที่จุติลงมายังโลกมนุษย์ งดงามหยาดเยิ้มจนดาราในทีวียังต้องชิดซ้าย

ทว่ากลิ่นอายความเย็นชาและสูงส่งที่แผ่ออกมา ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงระยะห่างที่ไม่อาจเอื้อมถึง ได้แต่เฝ้ามองดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น

หลายคนลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ส่งเสียงฮือฮาไม่หยุด

"นั่นมัน หวังปิงปิง ดาวมหาวิทยาลัยตัวจริง! ดาวอันดับหนึ่งของ ม.เซินชื่อ!"

"เชี่ย! เทพธิดาปิงปิงจริงๆ ด้วย!"

"สวยโคตร! ฮือออ! นางในฝันของฉัน!"

"ปิงปิง ฉันรักเธอ! ฉันรักเธอ!"

"ถ้าได้ใจเทพธิดาปิงปิง ยอมแลกด้วยอายุขัยห้าสิบปีก็ยอม!"

ทันทีที่เธอปรากฏตัว ก็กลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตา ดึงดูดความสนใจของชายหนุ่มทุกคนในงาน!

เธอคือดาวมหาวิทยาลัยเซินชื่อ... หวังปิงปิง

มีข่าวลือว่าเธอคือเทพธิดาน้ำแข็งผู้เย็นชา มีคนตามจีบนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นหัวกะทิเรียนเก่ง หรือลูกเศรษฐีไฮโซ ต่างก็ถูกปฏิเสธจนหน้าหงาย ทำให้เธอดูเข้าถึงยากสุดๆ!

เธอได้รับการยอมรับจากคนทั้งมหาวิทยาลัยว่าเป็นเทพธิดาที่จีบยากที่สุด และเป็นผู้หญิงที่ผู้ชายเข้าใกล้ได้ยากที่สุด!

ท่ามกลางสายตาของทุกคน หวังปิงปิงเดินผ่านโซนฟลอร์เต้นรำ มุ่งหน้ามาทางฝั่งคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์

ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำกวาดมองไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาใครบางคน

วินาทีนี้ หัวใจของเด็กหนุ่มทุกคนเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก!

ไม่จริงน่า! หรือดาวคณะหวังกำลังจะมาเชิญเฟรชชี่ไปเต้นรำ?!

เป็นไปไม่ได้!

แม้จะยากที่จะจินตนาการ แต่ผู้ชายทุกคนในที่นั้นต่างก็หวังลึกๆ ว่าตนเองจะเป็นคนโชคดีคนนั้น!