บทที่ 46 กองทัพแมวเหมียวเคลื่อนพล, นกยวนยางเล่นน้ำ

บทที่ 46 กองทัพแมวเหมียวเคลื่อนพล, นกยวนยางเล่นน้ำ

ณ คฤหาสน์ร้างตระกูลหลี่ ฐานบัญชาการค่ายแมวเหมียว

แม่ทัพหลีกำลังกล่าวปลุกใจเหล่าทหารกล้าก่อนออกศึก

อาณาจักรต้าโจวมีสถานีม้าเร็วตั้งอยู่ทุกๆ 70 ลี้ จากทงโจวถึงเมืองหลวงเทียนจิงมีทั้งหมด 67 สถานี แต่ละสถานีจะส่งแมวไปประจำการ 2 ตัว

ในช่วงที่เป้ยเส้าชิงเก็บตัวฝึกวิชา แม่ทัพหลีได้รวบรวมแมวบ้านและแมวจรจัดทั่วเมืองมาฝึกฝนอย่างเข้มข้น และคัดเลือกตัวระดับหัวกะทิออกมาได้ 136 ตัว

วันนี้คือวันดีเดย์ที่พวกมันจะได้ออกปฏิบัติภารกิจ

แมว 136 ตัว หลากหลายสายพันธุ์และสีสัน นั่งเรียงแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบในลานบ้าน แต่ละตัวสะพายห่อผ้าเล็กๆ ใส่ปลาแห้งและหนูแห้งไว้เป็นเสบียง สีหน้าจริงจังขึงขัง

แม่ทัพหลีผู้มีรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์กว่าแมวทั่วไป ยืนสง่าผ่าเผยอยู่บนแท่นหินโม่แป้ง มองลงมายังเหล่าทหารกล้า แล้วส่งเสียง "เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว" ปลุกใจไม่หยุด

ใจความประมาณว่า:

"กินข้าวแดงแกงร้อนของเจ้านาย ย่อมต้องจงรักภักดีต่อเจ้านาย ช่วงที่ผ่านมานายท่านเลี้ยงดูพวกเจ้าด้วยปลาแห้งอย่างดี วันนี้ถึงเวลาตอบแทนบุญคุณแล้ว... นายท่านสัญญาว่า เมื่อใดที่ท่านครองแผ่นดิน พวกเราเหล่าแมวเหมียวจะได้รับการยกย่องเป็นสัตว์มงคลคู่บ้านคู่เมือง

มนุษย์สองขาจะต้องกราบไหว้บูชาพวกเราสัตว์สี่ขา ปลาแห้งจะมีให้กินไม่ขาดปาก! อยากจะมีลูกกี่ครอกก็มีได้ ลูกหลานของเราจะไม่ถูกพรากจากอกหรือถูกจับโยนลงส้วมให้จมน้ำตายอีกต่อไป เพราะวันนี้พวกเราได้เสียสละเลือดเนื้อและสร้างความดีความชอบให้นายท่าน!"

เสียงร้องของแม่ทัพหลีแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ พอพูดจบประโยคสุดท้าย มันก็เงยหน้าคำรามก้อง

"เมี๊ยว~"

"เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว! เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว!"

เหล่าแมวส่งเสียงขานรับกึกก้อง ร้องระงมไปทั่ว

ในสายตาของแมวเหล่านี้ แม่ทัพหลีที่เป็นปีศาจแมวเปรียบเสมือนเทพเจ้า คำพูดของมันจึงศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีแมวตัวไหนไม่เชื่อ คำสัญญาสวยหรูที่มันวาดฝันไว้ ไม่มีแมวตัวไหนไม่หลงใหล

แม่ทัพหลีหันไปมองแมวสามสีที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างกาย "สนมรัก นำทัพออกเดินทางเถิด จำไว้ เดินทางเฉพาะตอนกลางคืน ลัดเลาะไปตามชายป่าข้างทางหลวง ห้ามเดินบนถนนใหญ่เด็ดขาด"

แผนที่เส้นทางเพียงฉบับเดียวอยู่ในห่อผ้าของแมวสามสี เพราะแมวตัวอื่นดูแผนที่ไม่เป็น แต่ขอแค่ได้เดินผ่านสักรอบ พวกมันก็จะจำทางกลับได้แม่นยำ

ภารกิจของแมวสามสีคือการแฝงตัวเข้าไปเป็นสายลับข้างกายหวานกุ้ยเฟยในเมืองหลวง และระหว่างทางก็ต้องคอยส่งลูกน้องแมวลงประจำการตามสถานีม้าเร็วต่างๆ โดยจะมีแมวอีกสองตัวติดตามนางไปเมืองหลวงเพื่อช่วยส่งข่าวกลับมา

"เมี๊ยว~" แมวสามสีที่ฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องแต่พูดไม่ได้ ร้องตอบรับ แล้วเข้ามาคลอเคลียถูไถตัวแม่ทัพหลีอย่างอาลัยอาวรณ์

แม้แม่ทัพหลีจะปากแข็งบอกว่าไม่สนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แต่ในยามจากลาก็อดใจหายไม่ได้

"สนมรักจงล่วงหน้าไปก่อน รอวันที่ข้านำทัพติดตามนายท่านบุกเข้าเมืองหลวง วันนั้นแหละเราจะได้กลับมาครองคู่กัน"

แมวสามสีร้องรับคำ กระโดดลงจากแท่น เดินนำขบวนออกไป แต่ก็ยังหันกลับมามองแม่ทัพหลีเป็นระยะๆ แมวตัวอื่นๆ ทยอยเดินตามไปเป็นแถว

โชคดีที่เป็นเวลากลางคืน ขืนมีคนมาเห็นภาพนี้ตอนกลางวันคงวิ่งป่าราบกันหมด

แม่ทัพหลียืนนิ่งอยู่บนแท่นหิน มองส่งสนมรักและกองทัพแมวเดินจากไปจนลับสายตา ความเศร้าสร้อยในใจค่อยๆ จางหายไปเมื่อมีแมวส้ม แมวลายวัว และแมวดำ กระโดดขึ้นมารุมล้อมคลอเคลียมัน

แม้สนมรักตัวหนึ่งจะจากไป

แต่มันก็ยังมีเหลืออีกตั้งสามตัวนี่นา!

แม่ทัพหลีเป็นแมวรักเดียวใจเดียว

การจากไปของแมวตัวเมียตัวหนึ่ง มันทำได้เพียงกล้ำกลืนน้ำตา และใช้การร่วมรักกับแมวตัวเมียตัวอื่นๆ ให้มากขึ้น เพื่อให้ความสุขทางกายเพียงชั่วครู่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทางใจ

น่าเสียดายที่ยาเปิดปัญญามีน้อย ไม่งั้นมันคงจะสร้างฮาเร็ม... เอ้ย สร้างกองทัพแมวอัจฉริยะเพื่อช่วยสานฝันนายท่านได้มากกว่านี้

"สนมรักทั้งหลาย ปรนนิบัติข้าเข้านอนเถิด"

นายท่านไม่อยู่ ขอแอบอ้างอำนาจสักหน่อยเถอะ

…………………………

ในห้องนอน หลังฉากกั้น

ไอน้ำร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาจากถังอาบน้ำที่โรยด้วยกลีบดอกไม้

"ถอดเสื้อผ้าสิ" แม้ความสัมพันธ์จะลึกซึ้งถึงขั้น 'มือถึงเท้าถึง' แล้ว แต่เซี่ยชิงอู๋ก็ยังอดใจสั่นไม่ได้เมื่อต้องพูดคำนี้ออกมา นางพยายามตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความเขินอาย

เป้ยเส้าชิงถอดเสื้อผ้าอย่างไม่อิดออด แถมยังยิ้มถาม "แล้วฮูหยินไม่ถอดเหรอ?"

"ท่านถอดของท่านไปเถอะ" เซี่ยชิงอู๋ค้อนขวับ

เป้ยเส้าชิงหัวเราะร่า ถอดจนล่อนจ้อนต่อหน้าต่อตาเซี่ยชิงอู๋ ความเป็นชายตื่นตัวเต็มที่

"ทุเรศ" เซี่ยชิงอู๋ถ่มน้ำลาย มองบน "รีบๆ ลงไปในถังสิ"

เป้ยเส้าชิงก้าวลงบันไดเตี้ยๆ ลงไปในถังน้ำ ปล่อยให้สายน้ำอุ่นโอบล้อมร่างกาย ผ่อนลมหายใจยาวอย่างสบายตัว จ้องมองเซี่ยชิงอู๋ไม่วางตา "ฮูหยิน?"

เซี่ยชิงอู๋เม้มปาก หน้าแดงระเรื่อ ค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวนอกออก จนเหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาวและถุงน่องไหมยาวถึงต้นขา เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวเย้ายวน

เป้ยเส้าชิงไม่เคยเห็นนางในสภาพกึ่งเปลือยแบบนี้มาก่อน กำลังลุ้นตัวโก่งให้นางถอดต่อจนหมด แต่เซี่ยชิงอู๋กลับเดินตรงมาที่ถังน้ำทั้งอย่างนั้น

เขาต้องรีบทักท้วง "ฮูหยินจะอาบน้ำให้สามีทั้งชุดอย่างนี้ได้ไง? เสื้อผ้าเปียกหมดนะ ถอดเถอะน่า"

"หุบปากไปเลย อย่าได้คืบจะเอาศอก ไม่งั้นก็อาบเอง" เซี่ยชิงอู๋เชิดหน้า ใช้ปลายเท้าแตะผิวน้ำวัดอุณหภูมิ ปลายถุงน่องไหมบางเบาเปียกชุ่มจนสีเข้มขึ้น

เมื่อนางก้าวลงมาในน้ำ ถุงน่องและเสื้อตัวในก็เปียกแนบเนื้อจนโปร่งแสง มองเห็นลวดลายเอี๊ยมบังทรงข้างในชัดเจน

เซี่ยชิงอู๋รู้ตัว หน้าแดงจัด รีบเตะเป้ยเส้าชิงใต้น้ำ ร้องด้วยความอับอาย "หันหลังไปเดี๋ยวนี้ ห้ามหันกลับมานะ"

เป้ยเส้าชิงหันหลังไปอย่างเสียดาย

สัมผัสได้ถึงร่างนุ่มนิ่มของเซี่ยชิงอู๋ที่แนบชิดแผ่นหลัง มือเล็กๆ นุ่มเนียนถูหลังให้เขาเบาๆ เรียวขายาวในถุงน่องไหมเสียดสีกับขาเขาเป็นระยะๆ

ฟิน... ฟินสุดๆ!

ไม่นานเขาก็เริ่มไม่พอใจแค่ข้างหลัง "ฮูหยิน น้ำเริ่มเย็นแล้วนะ เมื่อไหร่จะล้างข้างหน้าล่ะ?"

เซี่ยชิงอู๋ตอบเสียงอู้อี้ "หันกลับมาสิ"

เป้ยเส้าชิงรีบหันกลับไปเผชิญหน้าทันที

ใบหน้าของเซี่ยชิงอู๋แดงระเรื่อด้วยไอน้ำร้อน ดูน่าทะนุถนอมยิ่งนัก

"มองอะไร แค่อาบน้ำ อย่าคิดลึกนะ" เซี่ยชิงอู๋ถลึงตาขู่ฟ่อ แต่ในใจเต้นโครมคราม

แม้จะชินกับความใกล้ชิดบ้างแล้ว แต่สัมผัสร้อนผ่าวที่ต้นขาก็ทำให้นางใจสั่น

เป้ยเส้าชิงพูดขึ้น "สามีเป็นคนรู้คุณคน เดี๋ยวสามีช่วยอาบให้ฮูหยินบ้างนะ"

พูดจบก็โถมตัวเข้าใส่นางทันที

"อย่านะ! เป้ยเส้าชิง ปล่อยข้า!" เซี่ยชิงอู๋ดิ้นหนีด้วยความตกใจ น้ำแตกกระจาย ร้องโวยวายทั้งอายทั้งโกรธ "ไอ้คนเลว! ข้าจะฆ่าเจ้า!"

"ฮูหยิน โบราณว่ารู้ธรรมยามเช้า ตายตอนเย็นก็ไม่เสียดาย!"

"ไม่! ขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้ ให้เวลาข้าหน่อย" เซี่ยชิงอู๋สู้แรงไม่ไหว จากขู่ฟ่อเปลี่ยนเป็นอ้อนวอน น้ำตาคลอเบ้า

แต่พอนางรู้ตัวว่าเป้ยเส้าชิงแค่ต้องการ 'ถูไถภายนอก' นางก็โล่งใจ และเริ่มให้ความร่วมมือ

"ข้าอาจจะเจ้าชู้ แต่ข้าไม่ชอบบังคับจิตใจใคร" หลังเสร็จกิจ เป้ยเส้าชิงกอดนางไว้ ปลอบโยน

นางคือสหายร่วมรบคนสำคัญ กว่าจะสร้างความสัมพันธ์มาถึงจุดนี้ได้ เขาจะไม่ยอมทำลายมันด้วยตัณหาชั่ววูบเด็ดขาด

ต้องให้นางยอมมอบกายให้ด้วยความเต็มใจเท่านั้น ทั้งสองถึงจะผูกพันกันได้อย่างแท้จริง

การคลอเคลียแบบนี้ เป็นเพียงวิธีเร่งปฏิกิริยา พร้อมกับสนองความต้องการส่วนตัวไปด้วย

เซี่ยชิงอู๋ที่ยังหอบหายใจ ใบหน้าแดงซ่าน แววตาฉ่ำเยิ้ม หยิกแขนเขาแก้แค้น "เมื่อกี้ท่านทำข้าตกใจแทบตาย"

หลังจากเห็นความสามารถของเป้ยเส้าชิงและตระหนักถึงสถานการณ์ปัจจุบัน นางก็ไม่ได้รังเกียจที่จะเป็นสามีภรรยากับเขาจริงๆ

ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมลงมาอาบน้ำด้วยหรอก

แต่สามีเก่าของนางตายด้วยน้ำมือเขา ต่อให้นางไม่คิดแค้น แต่นางกลัวว่าเป้ยเส้าชิงจะยังระแวงและไม่ยอมรับนางจากใจจริง

ดังนั้นนางต้องรักษาระยะห่างไว้บ้าง ให้รางวัลเล็กๆ น้อยๆ พอเป็นกระษัย เพื่อไม่ให้เป้ยเส้าชิงมองว่านางเป็นหญิงใจง่ายที่ทรยศผัวเก่ามาเอาผัวใหม่ได้หน้าตาเฉย ซึ่งจะทำให้เขาดูถูกและระแวงนางมากขึ้น

ถ้าอยากได้ความสัมพันธ์สามีภรรยาในอุดมคติ

ต้องรอจังหวะที่เหมาะสม

ทั้งคู่ต่างระมัดระวังในการก้าวเข้าหากัน

ส่วนเรื่องความรัก... ตอนนี้คงยังไม่มี มีแต่ผลประโยชน์ร่วมกันที่ทำให้ต่างฝ่ายต่างอยากจะเล่นละครฉากนี้ให้สมจริง

เพราะรักแท้ต้องอาศัยเวลา... และลีลา

(จบตอน)