บทที่ 450 - ลมพัดทรัพย์ (ฟรี)

บทที่ 450 - ลมพัดทรัพย์

เช้าวันต่อมา จ้าวซานเหอยังไม่รีบร้อนออกตามหาคลังทอง แต่พาพี่น้องช่วยกันซ่อมแซมค่ายพักแรมที่โดนพายุถล่ม

ที่นี่คือบ้านของพวกเขาในอีกหลายวันข้างหน้า ต้องจัดการให้เรียบร้อย

โชคดีที่ตามหาเต็นท์สองหลังที่ปลิวหายไปจนเจอ แม้จะมีรอยฉีกขาดเสียหายบ้าง

แต่โครงสร้างหลักยังดีอยู่ ซ่อมแซมแล้วยังใช้ได้

งานนี้ต้องยกความดีความชอบให้ลุงซุนที่พกสกิลงานฝีมือติดตัวมาด้วย

ลุงซุนนำทีมลูกน้องอีกสองคนช่วยกันเย็บปะชุน จนเต็นท์กลับมาสมบูรณ์ กางใหม่ได้แข็งแรงกว่าเดิม

เสบียงที่ปลิวหายไป ทุกคนก็ช่วยกันตามเก็บกลับมาได้เกือบหมด

ผลไม้ที่หล่นช้ำเสียหาย ก็ไม่มีใครรังเกียจ หยิบขึ้นมาเช็ดๆ แล้วกินกันตรงนั้นเลย

ในที่กันดารแบบนี้ ของกินมีค่าดั่งทอง จะทิ้งขว้างไม่ได้เด็ดขาด

วุ่นวายกันอยู่ทั้งวัน ในที่สุดที่พักและเสบียงก็ถูกจัดการจนเข้าที่เข้าทาง

พอมืดค่ำ อากาศในหุบเขาก็เริ่มเย็นลงอีกครั้ง แต่ท้องฟ้าโปร่งใส มองเห็นดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า

บรรยากาศแบบนี้ หาไม่ได้ในเมืองใหญ่ มันเงียบสงบและสวยงามจับใจ

จ้าวซานเหอยกแก้วเหล้าขึ้น แล้วกล่าวกับพี่น้องทุกคน

"การเริ่มต้นมักยากเสมอ! พี่น้องครับ! มาถึงวันแรกก็เจอรับน้องโหดเลย แต่ตามหลักฮวงจุ้ยแล้ว นี่ถือเป็นฤกษ์งามยามดีสุดๆ!"

"จริงเหรอน้องรอง? มีตำราว่าไว้งั้นเหรอ?" จ้าวซานเฟิงมองน้องชายด้วยสายตาเลื่อมใส

"แน่นอนสิพี่! พี่จำตอนอยู่เหมืองหัวจินได้ไหม ที่ผมบอกเรื่อง 'น้ำผ่านทรัพย์' น่ะ?"

จ้าวซานเฟิงพยักหน้าหงึกหงัก

"จำได้แม่นเลย! ชาตินี้พี่ไม่มีวันลืม! กลิ่นหอมๆ ของทองคำวันนั้นยังติดจมูกอยู่เลย!" พูดจบแกก็ทำจมูกฟุดฟิดสูดอากาศ ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม

ท่าทางของพี่ชายทำเอาจ้าวซานเหอเกือบหลุดขำ แต่ก็เก็กขรึมพูดต่อ

"ลมเมื่อคืน ในทางไสยเวทย์เขาเรียกว่า 'ลมพัดทรัพย์'! ลมยิ่งแรง ยิ่งดุ แปลว่าต่อจากนี้ไป เราจะได้เจอของมีค่ามหาศาล! นี่คือลางดีแน่นอน!"

"ถ้าน้องรองบอกว่าดี ก็ต้องดีชัวร์!" พี่เป่าเสริมด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"พี่น้อง! ดื่มเพื่อความเป็นสิริมงคล! หมดแก้ว!" ซานเลิ่งจื่อยกแก้วขึ้นอย่างตื่นเต้น

"เอ้า ชน! ดื่มๆ! ผู้กองเฉาก็ดื่มด้วยกันสิ! ที่นี่ไม่มีกฎระเบียบ มีแต่พี่น้อง!"

แม้พี่เป่าจะคะยั้นคะยอ แต่เฉาจวินไม่กล้าดื่มเหล้า ในฐานะทหาร วินัยต้องมาก่อน เลยขอใช้ชาแทนเหล้าชนแก้วกับทุกคน

หลังจากกินดื่มและคุยสัพเพเหระกันจนดึกดื่น ทุกคนก็แยกย้ายกันไปนอน

คืนนั้น ลมสงบ ไร้ฝน เป็นค่ำคืนที่แสนดี!

เช้าวันรุ่งขึ้น อาทิตย์สาดแสงหลังมื้อเช้า จ้าวซานเหอก็เริ่มแจกแจงงาน

"พี่เป่า! พี่พาพี่น้องไปส่วนหนึ่ง พร้อมทหารคุ้มกัน 2 นาย เอาเครื่องตรวจจับไปสแกนทางทิศตะวันตก!"

"พี่ซุนโป พี่รับผิดชอบทิศตะวันออก!"

"พี่ซานเฟิง กับพี่เขย (หานเจียง) พวกพี่ไปทางทิศเหนือ! พี่เขยช่วยดูพี่ผมหน่อยนะ แกชอบทำอะไรบุ่มบ่าม ที่นี่ไม่คุ้นเคย อย่าให้แกไปทำอะไรเสี่ยงๆ ล่ะ!"

"ส่วนผม จะพาผู้กองเฉากับพี่น้องอีกกลุ่ม ไปทางทิศใต้!"

"พี่เลิ่งจื่อ กับคนที่เหลือ คอยลาดตระเวนรอบๆ ค่าย มีอะไรคืบหน้า วอหากันทันที!"

"รับทราบ!" ทุกคนรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง

แล้วแยกย้ายกันไปปฏิบัติภารกิจ

ทิศใต้ที่จ้าวซานเหอรับผิดชอบ เป็นหุบเขายาวเหยียด

ปลายทางจะไปโผล่ที่ไหน จ้าวซานเหอก็ไม่รู้

แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า ปลายสุดของหุบเขานี้... ต้องมีอะไรบางอย่าง

พวกเขามุ่งหน้าไปตามหุบเขา

ทีมของจ้าวซานเหอประกอบด้วย เฉาจวิน ทหารคุ้มกันอีก 1 นาย

และยังมี หม่าเหว่ย (เจ้าติดอ่าง), เจี๋ยปา (เจ้าปากหมา), และ ตู๋เสอ (เจ้าลิ้นพิษ)

สามคนหลังนี้ทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของจ้าวซานเหอ ตราบใดที่อยู่กับลูกพี่ จะไม่ยอมห่างกายแม้แต่ก้าวเดียว

ยกเว้นตอนที่ "ซ้อ" มาหา ถึงจะยอมเปิดทางให้ลูกพี่ได้สวีท...

คนทั้งหกเดินคุยหยอกล้อกันไปตลอดทาง

ดูไม่เหมือนคนมาทำงานหาของเลยสักนิด เหมือนมาเดินเล่นชมวิวซะมากกว่า

จ้าวซานเหอเดินเอามือไพล่หลังทอดน่องสบายใจเฉิบ ไม่หยิบเครื่องมืออะไรออกมาใช้เลย

เดินไปได้สักพัก เฉาจวินก็ทนไม่ไหว

"เถ้าแก่จ้าว เราจะเดินคุยกันไปเรื่อยๆ แบบนี้เหรอครับ? ไม่ทำอะไรเลยเหรอ? ไม่เอาเครื่องตรวจจับมาสแกนดูหน่อยเหรอ? เดินดุ่มๆ แบบนี้มันจะไปเจออะไรครับ? เสียเวลาเปล่าชัดๆ!"