บทที่ 446 - ชิงผลงาน (ฟรี)

บทที่ 446 - ชิงผลงาน

หลังจากยืนยันตัวตนว่าคือเจียงไท่ จ้าวซานเหอก็เริ่มซักไซ้ไล่เลียง

ถามหาพรรคพวกว่าอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า?

หนีคดีมาซ่อนตัว หรือว่ามาเพราะเจอเบาะแสสมบัติอะไร?

แต่เจียงไท่ทำตัวเป็นหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน ปิดปากเงียบไม่ยอมพูดสักคำ

เจอไม้นี้เข้าไป เฉาจวินเลยรายงานเบื้องบนทันที แจ้งว่าพบตัวเจียงไท่ อาชญากรระดับ A ในป่า และสงสัยว่าพรรคพวกที่เหลืออาจจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ด้วย ขอกำลังเสริมด่วน!

พอข่าวแพร่ออกไป หน่วยงานความมั่นคงชายแดนทุกภาคส่วนก็เต้นผาง!

นี่มันข่าวใหญ่คับฟ้า!

ทางการเจ็บแค้นกับแก๊งโจรสลัดบก 6 คนนี้มานานแล้ว อยากจับใจจะขาด แต่พวกมันลื่นเป็นปลาไหล จับไม่ได้ไล่ไม่ทันสักที!

เบื้องบนประกาศชัดเจน ใครจับได้ ถือเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่!

พอมีเบาะแสเนื้อๆ เน้นๆ แบบนี้ ใครบ้างจะไม่อยากได้หน้า?

นี่มันผลงานชิ้นโบแดงวางอยู่ตรงหน้า ใครคว้าได้ อนาคตหน้าที่การงานรุ่งโรจน์แน่นอน!

ดังนั้นหน่วยงานท้องถิ่นจึงไม่รอช้า ระดมสรรพกำลังเต็มสูบ เพื่อตัวเองและเพื่อหน่วยงาน งานนี้ต้องทุ่มสุดตัว!

ส่วนพวกจ้าวซานเหอก็ไปไหนไม่ได้แล้ว

เสบียงที่ติดตัวมาก็เหลือไม่มาก ของในมิติเก็บของก็เอาออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

เลยต้องโทรหาลุงซุน คนขับรถ ให้ช่วยดูแลลูกทีมที่เฝ้ารถ และให้ไปซื้อเสบียงในเมือง จ้างคนท้องถิ่นขนเข้ามาส่งให้หน่อย

จ่ายไม่อั้น เท่าไหร่ก็ยอม

ลุงซุนรับคำสั่ง "รับทราบ!" แล้วก็หันไป... ลุ้นไพ่ในวงต่อ

ในขณะที่เจียงไท่ (เจ้าสี่) โดนจับ เพื่อนร่วมแก๊งอีก 5 คนที่เหลือก็ขวัญหนีดีฝ่อ

"ลูกพี่! เจ้าสี่โดนจับไปแล้ว เอาไงดี? ทีนี้จะทำยังไง? ฉันบอกแล้วไงว่าให้หลบไปก่อน ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ พี่ก็ไม่ฟัง ห่วงแต่คลังทองที่ยังหาไม่เจอ เป็นไงล่ะทีนี้ โดนเจอตัวจนได้ ชิบหายกันหมด!"

"เจ้าสาม! หุบปากเน่าๆ ของแกซะ! ตอนฉันบอกให้อยู่ต่อ พวกแกก็เห็นดีเห็นงามด้วยหมด ตอนนี้มาโทษฉันเหรอ? แล้วเรื่องไอ้สี่มันจะไปเสี่ยง ฉันก็ห้ามแล้ว แต่แกนั่นแหละที่บอกว่า 'เจ้าสี่มันนิ่ง มันไปมาไร้ร่องรอย ไม่มีใครจับได้หรอก ให้มันไปดูต้นทางก็ดีแล้ว!' ตอนนี้เกิดเรื่องแล้วแกมาโยนขี้ให้ฉันคนเดียวเนี่ยนะ?"

"ที่ฉันไม่ด่าแกเรื่องยุส่งเจ้าสี่ก็บุญหัวแล้ว! ถ้าไม่ใช่เพราะแกให้ท้ายมัน มันจะโดนจับเหรอ? พวกเราจะตกอยู่ในสภาพรอความตายแบบนี้เหรอ?"

หัวหน้าทีมโกรธจนหนวดกระดิก แทบจะกินหัวเจ้าสามเข้าไป

"พอได้แล้ว! เลิกกัดกันสักที เถียงไปจะมีประโยชน์อะไร? เจ้าสี่มันเป็นคนรักพวกพ้อง มันไม่คายความลับเร็วๆ นี้หรอก มันรู้ดีว่าถ้าพวกเรารอด ครอบครัวมันถึงจะสบาย ต่อให้ไม่ทำเพื่อตัวเอง เพื่อครอบครัวมันก็ต้องปกป้องพวกเรา!"

"รีบหนีกันเถอะตอนที่ยังมีเวลา! ขืนช้าเดี๋ยวตำรวจล้อมเขาไว้หมด พวกเราเสร็จแน่!"

"เรายังมีโอกาสเหรอ?" น้องห้าหน้าซีดถามเสียงสั่น

"มีสิ! ต่อให้เป็นตาข่ายฟ้าดินเราก็ต้องมีทางรอด! ที่นี่หนาวนรกแตก พวกตำรวจก็ทนสภาพแวดล้อมโหดๆ แบบนี้ได้ไม่นานหรอก เราออกจากถ้ำนี้ก่อน หาที่ซ่อนดีๆ รอจนตกดึกตอนที่หนาวที่สุด ค่อยๆ ลัดเลาะหนีออกไป ขอแค่พ้นเขตป่าลึกได้ เราก็รอด!"

หัวหน้าสั่งการ ที่เหลือก็ยอมทำตาม

ทั้งห้าคนทิ้งถ้ำที่ใช้ซ่อนตัว ออกไปหาที่ซ่อนแห่งใหม่

แต่ระหว่างทาง เจ้าสามก็หาข้ออ้างปลีกตัวออกมา

เขาไม่อยากไปเสี่ยงตายกับพวกหัวหน้าแล้ว

เขาตัดสินใจจะหนีเอาตัวรอดคนเดียว!

ไปคนเดียว เป้าเล็กกว่า ปลอดภัยกว่า!

ขืนเกาะกลุ่มกับหัวหน้า คนเยอะแยะ แถมมีผู้หญิงอีกสองคน เกิดเรื่องขึ้นมาคงหนีไม่พ้นกันหมด!

ตัวใครตัวมัน นาทีนี้ไม่มีใครห่วงใครแล้ว!

นี่แหละสันดานโจร มีสุขร่วมเสพได้ แต่มีทุกข์อย่าหวังจะร่วมต้าน!

แต่เจ้าโง่นี่อวดฉลาดเกินไป หารู้ไม่ว่าโดนหัวหน้าซ้อนแผนเข้าให้แล้ว!

หัวหน้ารู้อยู่แล้วว่าไอ้หมอนี่ไม่อยากไปด้วย เลยแกล้งบอกแผนว่าจะหนีไปทาง "ทิศเหนือ"

พอเจ้าสามแยกตัวออกมา มันก็รีบมุ่งหน้าไปทาง "ทิศใต้" ทันที

ทางทิศใต้ถ้าจะหนีออกไปต้องอ้อมโลกไกลมาก เสียแรงเปล่า

ส่วนหัวหน้าเลือกเส้นทางที่ลำบากที่สุด เพราะเชื่อว่าที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด มีโอกาสฝ่าวงล้อมได้มากกว่า!

ผลก็คือ... เจ้าสามเพิ่งโผล่หัวออกมาไม่ทันไร ก็โดนรวบตัวกดลงพื้นทันที!