บทที่ 434 - หัวเราะเสียงดัง (ฟรี)

บทที่ 434 - หัวเราะเสียงดัง

เมื่อหาพื้นที่โล่งได้แล้ว ทุกคนก็เริ่มวุ่นวายกับการจัดเตรียมที่พัก

การเข้ามาในป่าลึก แถมยังเป็นชายแดนแบบนี้ สภาพอากาศเลวร้าย ยิ่งกว่ารายการเซอร์ไวเวอร์หลายเท่า ดังนั้นต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ทุกคนต้องสามัคคีทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี

พวกพี่น้องที่จ้าวซานเหอพามา ล้วนแต่ไว้ใจได้ ทำงานแข็งขัน ไม่มีใครอู้งาน

ในขณะที่ทุกคนกำลังยุ่ง จ้าวซานเหอกลับเดินปลีกตัวไปยังจุดหนึ่ง

พอไปถึงจุดนั้น เขาเจอหลุมขนาดใหญ่ จิตสัมผัสกระตุกวูบหนึ่ง

ทันใดนั้น เขาก็ตะโกนเรียกให้ลูกน้องมาช่วยกัน

แล้วตรงจุดนั้นเอง ทุกคนก็พบกับเต็นท์ทหารสองหลัง!

เป็นเต็นท์แบบประกอบง่าย แต่ดูแล้วไม่น่าจะใช่อะไรที่แรงคนจะแบกเข้ามาถึงตรงนี้ได้

พอกางเต็นท์ออก มันก็กลายเป็นบ้านขนาดย่อมๆ

เต็นท์ทหารหนึ่งหลังกว้างขวางมาก จุคนนอนได้เป็นสิบ สองหลังก็เพียงพอสำหรับทุกคนในทีมจ้าวซานเหอ

แถมเต็นท์ทหารนี้ ยังมีอุปกรณ์ปรับอุณหภูมิในตัว

พูดง่ายๆ คือเป็นอุปกรณ์มาตรฐานของกองทัพยุคใหม่!

แน่นอนว่าของพวกนี้ จ้าวซานเหอหาซื้อมาผ่านช่องทางพิเศษ แล้วเก็บไว้ในมิติเก็บของ

ตอนนี้แค่เอาออกมาใช้

จ้าวซานเหอไม่รบในสงครามที่ไม่มีทางชนะ

มีมิติเก็บของอยู่กับตัว ก็ต้องใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เอาที่สบายที่สุด!

"เชี่ย! ไอ้รอง นี่มันเต็นท์ทหารไฮเทคเลยนี่หว่า! ดีขนาดนี้เลยเหรอ? ไปเอามาจากไหนเนี่ย?"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน! เดินมาก็เจอวางอยู่ตรงนี้แล้ว!"

พี่เป่าหัวไว จริงๆ เขารู้ความลับบางอย่างของจ้าวซานเหออยู่แล้ว จึงรีบพูดแทรกขึ้นทันที

"ฉันรู้แล้ว เป็นไปได้ว่าระดับสูงของกองทัพแอบเอาเสบียงทหารมาซ่อนไว้ตามเส้นทางนี้ตั้งนานแล้ว พวกทีมโบราณคดีบ้านนอกพวกนั้นไม่รู้ แต่พวกเราดันมาเจอเข้าก่อน!"

หันกลับมา พี่เป่ากำชับพี่น้องทุกคน

"นี่เป็นความลับ เผลอๆ เป็นความลับทางยุทธศาสตร์ระดับชาติ! บอกพวกเอ็งไว้เลยนะ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด! โดยเฉพาะกับพวกทีมโบราณคดี ห้ามหลุดปากแม้แต่คำเดียว! ถ้าใครถาม ให้บอกว่าเราหามาเอง!"

พี่เป่าพูดไม่กี่คำ ก็โยนความรับผิดชอบไปให้เบื้องบน แถมยังช่วยปกปิดความลับให้จ้าวซานเหอได้อีก พูดเก่งจริงๆ

การแก้ต่างของพี่เป่ารอบนี้ ทำให้จ้าวซานเหอประทับใจมาก

ในเวลาสำคัญ เพื่อนรักที่สุดก็คือคนที่พึ่งพาได้ที่สุด

และลูกน้องข้างล่าง ก็ไม่มีใครสงสัยเลยสักคน!

พอจัดการเต็นท์ทหารสองหลังเสร็จ กางออกเต็มที่ ทุกคนดีใจกันยกใหญ่

พี่น้องหลายคนลองเข้าไปนอนกลิ้งดู รู้สึกว่าสภาพการนอนที่นี่ สบายกว่านอนที่บ้านตัวเองซะอีก!

"ซานเหอ คืนนี้พวกเรากินหม้อไฟกันเถอะ! อากาศในป่ามันเย็น โดยเฉพาะตอนกลางคืน หนาวเข้ากระดูก กินหม้อไฟร้อนๆ น่าจะฟิน!" ซุนโปเสนอ

"จัดไป เชื่อพี่โป คืนนี้เราล้อมวงกินหม้อไฟ!"

...

ในขณะที่ทีมจ้าวซานเหอกำลังตั้งค่ายพักแรม พวกตาแก่นักโบราณคดีก็เลือกที่จะตั้งค่ายเหมือนกัน

พวกเขาหาที่หลบลม กางเต็นท์ส่วนตัว แล้วมารวมกลุ่มกัน ใส่เสื้อกันหนาวตัวหนาเตอะ นั่งกอดเข่ากินอาหารสำเร็จรูป (MRE)

กินไปพลาง ก็วิพากษ์วิจารณ์อย่างสนุกปาก

"ศาสตราจารย์เจิ้ง คุณว่าพวกจ้าวซานเหอป่านนี้คงลำบากน่าดูใช่ไหม? คงไม่สบายเหมือนพวกเราแน่ๆ"

พอคนนั้นถามจบ ศาสตราจารย์เจิ้งก็ทำหน้าสะใจ

ยัดขนมปังเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ ส่งเสียง 'อืม' ลากยาวอย่างน่าเกลียด

แล้วพูดด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น

"ในป่าลึกอากาศหนาวยิ่งกว่า ยิ่งดึกยิ่งทรมาน เต็นท์ของพวกมันไม่มีทางเก็บความร้อนได้ดีเท่าของพวกเราหรอก ถึงตอนนั้น ดีไม่ดีอาจจะมีคนหนาวตาย!"

"ส่วนเรื่องของกิน ก็คงไม่ดีไปกว่าเราเท่าไหร่หรอก! ต่อให้จ้าวซานเหอรวยล้นฟ้า ในสภาพแวดล้อมสุดขั้วแบบนี้ เงินก็ไม่ใช่พระเจ้า! อย่างมากก็เอาไว้เช็ดตูด!"

"ฮ่าๆๆ!"

พอศาสตราจารย์เจิ้งพูดจบ คนอื่นๆ ก็หัวเราะชอบใจ

แล้วจู่ๆ ก็มีคนหนึ่งพูดขึ้นมาเหมือนผีเจาะปาก

"งั้นเราลองส่งโดรนบินไปดูไหมล่ะ ว่าพวกมันเป็นยังไงกันบ้าง? ถือโอกาสหัวเราะเยาะไอ้พวกเด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำพวกนั้นด้วย?"

"เข้าท่า! ต้องดูความหายนะของพวกมัน! ผมตั้งตารอดูสภาพพวกมันร้องห่มร้องไห้จะแย่แล้ว เผลอๆ อาจจะหนาวจนวิ่งหนีกลับไปแล้วก็ได้!"

"เร็วๆ รีบเอาโดรนขึ้นบินเลย ผมรอไม่ไหวแล้ว!"

"หวังว่าพวกมันคงไม่น่าสมเพชเกินไปนะ ไม่งั้นผมคงสงสารแย่!"