บทที่ 405 - ราคายังพุ่งไม่หยุด

บทที่ 405 - ราคายังพุ่งไม่หยุด

"ปาลางจื่อ (พ่อหนุ่ม) พวกนายไม่เป็นไรใช่ไหม? เมื่อกี้พวกเราเห็นคนของนายเหมือนจะตกน้ำ โอ๊ย! เป็นห่วงแทบแย่ เลยรีบวิ่งมาดู"

ชายชราคนหนึ่งพูดด้วยความหวังดี

"อาดาซี (สหาย) ผมไม่เป็นไรครับ!" จ้าวซานเหอตอบกลับตามธรรมเนียมท้องถิ่น

"น้องชาย พวกนายลงไปทำอะไรในแม่น้ำใหญ่ขนาดนั้น? แม่น้ำนี้ดูเหมือนตื้น แต่น้ำเชี่ยวมากนะ เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งมีคนจมน้ำตาย น้ำไฟไร้น้ำใจ ล้อเล่นไม่ได้นะ!"

ชาวบ้านคนที่เคยคุยกับจ้าวซานเหอมาก่อนหน้านี้เตือนด้วยความหวังดี

"ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ พอดีผมเห็นในน้ำมีหินก้อนหนึ่งสะท้อนแสง แดดส่องแล้วมันแยงตา แปลกดี คิดว่าเป็นของดี เลยให้ลูกน้องลงไปงมดู!" จ้าวซานเหอหาข้อแก้ตัว

"น้ำลึกขนาดนั้น หินก้นน้ำจะสะท้อนแสงได้ยังไง ไม่สมเหตุสมผลเลย! หินที่นายว่า ขอดูหน่อยได้ไหม?"

พอชาวบ้านคนนั้นถาม จ้าวซานเหอก็หยิบหินเปลือกแดงก้อนนั้นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

พอเห็นหินก้อนนี้ ชาวบ้านคนนั้นก็ตัวสั่นเทิ้ม ตาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น!

"น้องชาย! พวกนายรวยเละแล้ว! เนื้อดีขนาดนี้ ฉันไม่เห็นมาหลายปีแล้ว! สวยมาก! สมบูรณ์แบบสุดๆ!"

คนอื่นๆ เข้ามามุงดู ต่างก็ส่งเสียงฮือฮา

พวกเขาพูดภาษาท้องถิ่นที่จ้าวซานเหอฟังไม่รู้เรื่อง แต่สีหน้าของทุกคนบ่งบอกถึงความเหลือเชื่อ

"ของสิ่งนี้แพงมากเหรอครับ?" จ้าวซานเหอถาม

"ยิ่งกว่าแพงอีก! สีเปลือกแบบนี้ เนื้อหยกแบบนี้ นี่คือ 'หยกมันแพะ' (Mutton Fat Jade) ระดับท็อปเลยนะ! ของแบบนี้เจอได้ยากมาก ต้องมีวาสนาถึงจะได้เห็น!"

"ฉันดูแล้ว หินก้อนนี้ไม่มีรอยร้าวเลย เนื้อหยกเนียนละเอียดไร้ที่ติ บวกกับสีเปลือกที่สวยขนาดนี้ ไม่ว่าจะเอาไปตั้งโชว์ หรือเอาไปเจียระไนทำเครื่องประดับ ก็ถือว่าเป็นของหายากทั้งนั้น!"

"ถ้าจะหาข้อติอย่างเดียวของมัน ก็คือมันเล็กไปหน่อย ยิ่งใหญ่ยิ่งดี!"

พอชาวบ้านคนนี้ชมเปาะ คนที่แห่กันมามุงก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ

"ที่นี่มีคนเจอของดีเข้าแล้ว!"

"แม่เจ้า! ของดีระดับซูเปอร์เลยนะนั่น!"

"รีบโทรหาเถ้าแก่ใหญ่ที่ฉันรู้จักเร็ว ที่นี่มีของดีหลุดมาแล้ว!"

...

ชั่วพริบตาเดียว บริเวณรอบๆ ก็เดือดพล่าน!

เสียงโห่ร้องยินดีดึงดูดผู้คนจากทั่วสารทิศ รวมถึงพี่น้องของจ้าวซานเหอที่อยู่แถวนั้นก็รีบวิ่งเข้ามาดู

นอกจากนักขุดหยกและพวกพ้องของเขาแล้ว เหล่า "พ่อค้าคนกลาง" (Yim Puay - พ่อค้าเร่รับซื้อของ) ก็ได้ข่าวและรีบแจ้นมาดู

ในแหล่งขุดหยก มักจะมีพ่อค้าคนกลางมาเฝ้ารอของอยู่แล้ว!

บางคนเฝ้ากันเป็นปีๆ

พอมีของดีหลุดมา ก็จะรีบพุ่งเข้ามาเป็นกลุ่มแรก

พวกเขามีคอนเนกชันกับนักขุดหยกในพื้นที่ มีข่าวอะไร มีของดีอะไร ก็ติดต่อกันได้ทันที

ตามกฎของที่นี่ ถ้าเจ้าของของต้องการขาย พวกเขาจะเริ่มประมูลราคากันตรงนั้นเลย

ใครให้ราคาสูงกว่าก็ได้ไป!

นี่เรียกว่าการ "ชิงของมือแรก"!

ไม่ถึงสิบนาที พ่อค้าคนกลางนับสิบคนก็มาล้อมวง

แถมบางคนเริ่มส่งข่าวกระจายออกไป พ่อค้าคนกลางอีกเพียบที่รู้ข่าวว่ามีของหลุด ก็กำลังรีบบิ่งมาทางนี้อย่างบ้าคลั่ง

"น้องชาย หยกในมือปล่อยไหม?"

เจอคำถามนี้ จ้าวซานเหอคิดดูแล้ว เก็บไว้ก็ทำอะไรไม่เป็น เลยตอบไปว่า

"ปล่อยครับ พวกพี่เสนอราคามาเลย!"

ชาวบ้านคนสนิทที่คุยกับจ้าวซานเหอบ่อยๆ ถือหินก้อนนั้นไว้ อาสาเป็นคนคุมราคาให้จ้าวซานเหอ

"อย่ามั่วซั่วนะเว้ย ฉันช่วยเพื่อนดูราคาอยู่ ฉันดูของเป็น อย่ามาหลอกกัน! ราคาต้องถึง ถ้าไม่พอใจ พวกเราก็ไม่ขาย!"

ชาวบ้านคนนี้มีน้ำใจมาก ทำให้จ้าวซานเหอรู้สึกประทับใจ

"ฉันให้ 3 แสน!"

"เล่าหลิว 3 แสนคิดจะเอาของเนื้อดีขนาดนี้ไปเหรอ? ของแบบนี้ต่อไปคงหาไม่ได้แล้ว ฉันให้ 5 แสน!"

"ฉันให้ 6 แสน!"

"7 แสน 5! เอามาให้ฉันเถอะ!"

"พวกแกนี่ลีลาจริง รู้ทั้งรู้ว่าของมันแพงกว่านั้นเยอะ ก็ให้ราคาจริงใจหน่อยสิวะ! ฉันให้ 1 ล้าน!"

"1 ล้าน 5 แสน!"

...

ราคายังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนั้นพวกจ้าวซานเหอยืนงงเป็นไก่ตาแตก

โดยเฉพาะเจ้าปากหมา ที่เพิ่งใส่เสื้อผ้าเสร็จ เดิมทียืนหนาวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำ แต่พอได้ยินราคานี้ เลือดในกายก็เดือดพล่านทันที

"ลูกพี่ หินเน่าๆ ก้อนเดียว แพงกว่าทองหัวหมาอีกเหรอเนี่ย!" เขากระซิบถาม

"ฉันจะไปรู้เรอะ เข้าเมืองตาหลิ่วก็หลิ่วตาตาม ดูเขาเล่นกันไปเถอะ!"

สุดท้าย ราคาของหยกก้อนเท่าฝ่ามือก้อนนี้ ก็พุ่งไปแตะที่ 3 ล้าน 2 แสนหยวน!

ถึงจุดนี้ ราคาก็เริ่มนิ่งแล้ว

นึกว่าจะจบแค่นี้

แต่จู่ๆ ก็มีเสี่ยใหญ่จากที่ไหนไม่รู้โผล่มา ตะโกนเปรี้ยงเดียว "3 ล้าน 5 แสน!"

มาทีหลังดังกว่า ทุบโต๊ะปิดดีลไปเลย!