บทที่ 307 - การกลับมาของผู้หายสาบสูญ

บทที่ 307 - การกลับมาของผู้หายสาบสูญ

สุดท้าย ทองหัวหมาทรงภูเขาจำลองก็ถูกฝากไว้ที่จ้าวซานเหอ ซึ่งแน่นอนว่าเขาเก็บมันเข้าสู่พื้นที่มิติของระบบ

ก่อนจะเก็บเข้าไป เขาถ่ายรูป วัดขนาด และส่งให้ภรรยาสุดที่รักอย่างหานเวยดูเหมือนเดิม

ผลตอบรับที่ได้คือ...

ของสิ่งนี้คงขายไม่ออก

เพราะมันล้ำค่าเกินไป!

ทั่วทั้งโลกเกรงว่าจะมีแค่ชิ้นเดียว ขายราคาเท่าไหร่ ก็รู้สึกว่าขาดทุน!

เรื่องทองหัวหมาพักไว้ก่อน หลังจากพักผ่อนจนหายเหนื่อย จ้าวซานเหอก็ออกตรวจตราเกาะกวาง

ตอนนี้บนเกาะกวาง มีพ่อค้าแม่ขายเข้ามาจับจองพื้นที่ไม่น้อย

พวกเขาเริ่มเข้าพื้นที่และเร่งตกแต่งร้านค้ากันอย่างขะมักเขม้น

อีกด้านหนึ่งของเกาะ กำลังก่อสร้างเครื่องเล่นขนาดใหญ่ เพื่อเตรียมเนรมิตให้เป็นสวนสนุกกลางทะเลในอนาคต

ยังมีอีกจุดหนึ่ง ที่กำลังสร้างวัด

ส่วนด้านหลังโรงแรม พวกจ้าวซานเหอวางแผนจะสร้างโรงแรมเพิ่มอีกแห่ง เพื่อรองรับปัญหาที่พักไม่เพียงพอ

รอให้ร้านค้าเสร็จ สิ่งอำนวยความสะดวกครบ ผ่านการตรวจสอบตามระเบียบ "เขตท่องเที่ยวเกาะทองคำ" ก็จะเปิดให้คนภายนอกเข้าชมอย่างเป็นทางการ!

ใช่แล้ว พวกจ้าวซานเหอตกลงกันแล้ว

ทิศทางการพัฒนาในอนาคตของเกาะกวาง คือการเป็นแหล่งท่องเที่ยวควบคู่กับการจัดการแข่งขันร่อนทอง

จะไม่ทำการขุดเจาะทองคำมากเกินไป ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม แต่จะรักษาทรัพยากรไว้ เพื่อกินยาวๆ ในระยะยาว

พ่อค้าแม่ขายหลายคนพอเห็นจ้าวซานเหอ (ในต้นฉบับใช้ลู่ชวน น่าจะเป็นชื่อผิด ผู้แปลขอใช้จ้าวซานเหอตามบริบท) ก็ตื่นเต้นขอถ่ายรูปด้วย

ทุกคนรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเกาะกวาง

สิ่งที่จ้าวซานเหอไม่รู้คือ เพื่อที่จะได้เข้ามาขายของที่นี่ คนพวกนี้งัดกลเม็ดเด็ดพรายมาสู้กันสุดฤทธิ์

เพราะพวกเขามองว่า นี่คือโอกาส การได้เข้ามาในเกาะกวาง คือโอกาสทำเงินที่แน่นอน!

ทว่า ในขณะที่เขากำลังพูดคุยกับทุกคนอย่างมีความสุข ไฟก็ไหม้ลามทุ่งที่หลังบ้านหมู่บ้านคางคก...

หานเวยโทรมาบอกข่าวร้ายว่า ป้าสะใภ้ใหญ่ของเขากลับมาแล้ว!

ไม่ใช่แค่ป้าสะใภ้ใหญ่กลับมาคนเดียว แต่ยังพาน้องสาวมาให้พวกพี่น้องตระกูลจ้าวเพิ่มอีกคน!

แถมพวกป้าๆ พี่สาวของปู่จ้าวที่แต่งงานไปอยู่มณฑลหลงเจียง (เฮยหลงเจียง) ก็แห่ตามป้าสะใภ้ใหญ่กลับมาที่หมู่บ้านคางคกด้วย!

ตอนนี้คนพวกนั้นปักหลักไม่ยอมไปไหน บอกให้จ้าวซานเหอพาจ้าวซานเฟิง และจ้าวซื่อไห่ รีบกลับมาด่วน

ความเดิมตอนที่แล้ว ตั้งแต่พ่อของจ้าวซานเฟิงป่วยหนักจนเสียชีวิต แม่ของเขาก็รับภาระไม่ไหว ทิ้งจ้าวซานเฟิงแล้วหายตัวไป

หลายปีมานี้ ไม่เคยโผล่หัวมาเลย จ้าวซานเฟิงเติบโตมาได้ด้วยการเลี้ยงดูของจ้าวซื่อไห่กับภรรยา จนแต่งงานมีลูก

มาวันนี้ จู่ๆ คนเป็นแม่ก็โผล่มา แน่นอนว่าต้องรู้ข่าวว่าตระกูลจ้าวพลิกผัน ลูกชายและหลานชายได้ดีมีฐานะ ก็เลยแบกหน้าด้านๆ กลับมาเกาะแกะหวังผลประโยชน์!

ตอนนั้น จ้าวซานเฟิงยังไม่รู้เรื่อง ไม่มีใครแจ้งเขา

เขากำลังถือเครื่องตรวจจับอยู่กับจางเลี่ยงและพี่เป่า ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เลยกะจะร่อนทองบนเกาะเล่นๆ เผื่อดวงเฮง

พอรู้ข่าว ตอนแรกเขาก็งงเป็นไก่ตาแตก

งงอยู่สองวินาที แล้วก็รีบวิ่งกลับมาทันที

พอพี่น้องเจอกัน จ้าวซานเหอก็จัดการสั่งให้นั่งเครื่องบินกลับหมู่บ้านคางคกทันที!

รอบนี้ เขาเป็นคนเอ่ยปากเองว่าให้นั่งเครื่องบินกลับ

คนที่จะขึ้นเครื่องมี จ้าวซานเหอ จ้าวซานเฟิง จ้าวซื่อไห่ จางเลี่ยง พี่เป่า และหม่าเหว่ย

ให้ซานเลิ่งจื่อกับซุนโปอยู่เฝ้าเกาะจัดการธุระทางนี้

สี่สิบนาทีต่อมา เฮลิคอปเตอร์ก็บินวนอยู่เหนือหมู่บ้านคางคก เล็งเป้าลงจอดตรงลานจอดรูปตัว H ขนาดใหญ่ที่วาดไว้บนสนามโรงเรียน

วินาทีที่เฮลิคอปเตอร์ปรากฏ ลานบ้านของจ้าวซานเหอก็เต็มไปด้วยฝูงชน!

ในขณะนี้ โจวลี่หัว พร้อมด้วยหานเวย ซิ่วเยี่ยน จิ่นซิ่ว และชาวบ้านที่มาช่วยงาน กำลังรับมือกับแขกไม่ได้รับเชิญที่คุ้นหน้าแต่แปลกตาเหล่านี้อยู่

"โอ้โฮ! ลี่หัว นี่เหรอเครื่องบินใหญ่ที่หลานชายฉันซื้อ? ดูโอ่อ่าอลังการจริงๆ! คงแพงน่าดูล่ะสิ? วันหลังถ้าฉันจะไปเที่ยวไหนไกลๆ มีเครื่องบินใหญ่นี่คงสะดวกสบายพิลึก!"

หญิงวัยกลางคนแต่งหน้าจัดจ้าน ในปากคาบบุหรี่ ในอ้อมกอดมีเด็กหญิงอายุสิบสามสิบสี่ปี มองดูเฮลิคอปเตอร์ด้วยความตื่นเต้น

"เสี่ยวอิ่ง นี่ไงเครื่องบินของพี่ซานเหอ สวยไหมลูก? พี่ซานเหอกับพี่ชายลูกตอนนี้เป็นเถ้าแก่ใหญ่ เป็นคนรวยแล้วนะ! ลูกเห็นบ้านเห็นรถของตระกูลจ้าวแล้วใช่ไหม? ต่อไปลูกก็จะเป็น 'ลูกคุณหนูไฮโซ' เต็มตัวแล้วนะ!"

หล่อนพูดกับเด็กหญิงในอ้อมกอดด้วยรอยยิ้มตาหยี

เด็กสาวในอ้อมกอดหน้าตาสะสวย เป็นแม่พิมพ์นางงามชัดๆ

เพียงแต่สีหน้าของเธอดูไม่เป็นธรรมชาตินัก

"แม่! พี่เขามีเครื่องบินมันก็เรื่องความสามารถของเขา ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย เรากลับกันเถอะ แม่ไม่ได้ติดต่อคนตระกูลจ้าวมาตั้งกี่ปีแล้ว ทิ้งพี่ชายหนูไปมีชีวิตของตัวเองตั้งนาน ตอนนี้แม่กล้ากลับมาได้ยังไง? เราอย่ารบกวนเขาเลยได้ไหม?"

"เด็กอย่างแกจะไปรู้อะไร! พูดจาหมาๆ อะไรออกมา? ไม่อยากเป็นคุณหนูไฮโซหรือไง? นิสัยเหมือนพ่อผีตายโหงของแกไม่มีผิด แยกแยะดีชั่วไม่เป็น! โตขึ้นก็คงมีวาสนาเป็นแค่กะหรี่นั่นแหละ! ถุย!"

ได้ยินคำพูดของหญิงคนนั้น แล้วหันไปมองเด็กสาวที่คอแดงเถือกเพราะโดนแม่ตัวเองรัดคอแน่น ไม่รู้ทำไม หานเวยถึงมองเห็นเงาของตัวเองซ้อนทับอยู่บนตัวเด็กสาวคนนั้นในทันที