บทที่ 208 - ประชุมด่วน

บทที่ 208 - ประชุมด่วน

เจ้าทึ่มสามสูบบุหรี่อัดเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะอธิบายต่อ

"เรื่องนี้ซุนผิงมันเป็นคนพูดเอง มันบอกว่าหลังจากที่พวกมันโดนลูกน้องนายจับโยนทะเล พอตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งได้ ไอ้ขี้มูกมันก็แค้นฝังหุ่น ไม่ยอมจบ ยุให้ซุนผิงไปซื้อเรือพายแอบพายกลับไปที่เกาะ บอกว่าต่อให้ไม่ได้ทอง ก็จะไปเอาเครื่องตรวจจับที่โดนยึดคืนมา"

"ซุนผิงบอกว่าตอนแรกมันไม่เอาด้วย แต่โดนไอ้ขี้มูกซ้อม มันสู้แรงไม่ไหวเลยต้องยอม"

"คืนนั้นพวกมันกะจะพายเรือไปเกาะ แต่คลื่นลมแรงจัด ซุนผิงปอดแหกไม่กล้าไป แต่ไอ้ขี้มูกโมโหจัด พายเรือออกไปคนเดียว ก่อนไปมันประกาศว่า กลับไปรอบนี้ ต้องให้นายชดใช้ ถ้าคุยไม่รู้เรื่อง ไม่นายก็มันต้องตายกันไปข้าง!"

"จนป่านนี้ไอ้ขี้มูกยังไม่กลับมา โทรหาก็ไม่ติด ปิดเครื่องเงียบ ซุนผิงเลยสงสัยว่าไอ้ขี้มูกอาจจะแอบขึ้นเกาะไปเจอพวกนาย แล้วเกิดเรื่องจนนายพลั้งมือฆ่ามันตาย พ่อไอ้ขี้มูกเชื่อสนิทใจ ตอนนี้เกณฑ์ญาติพี่น้องเตรียมจะไปคิดบัญชีกับนายแล้ว!"

พูดจบ เจ้าทึ่มสามถามเสียงอ่อย

"ถามจริงนะซานเหอ นายไม่ได้ฆ่าไอ้ขี้มูกจริงๆ ใช่ไหม?"

"ฆ่าพ่องสิ! ฉันจะฆ่ามันทำไม? ฆ่าคนมันติดคุกนะเว้ย ฉันไม่ได้โง่! ตั้งแต่วันที่จับพวกมันโยนทะเลแล้วไล่กลับไป ฉันก็ไม่เคยเห็นหน้าไอ้ขี้มูกอีกเลย!"

"อ๋อ! งั้นก็แล้วไป! แต่นายระวังตัวไว้หน่อยนะ พ่อไอ้ขี้มูกแกเป็นพวกหัวรุนแรง สมองไม่ค่อยแล่น เดี๋ยวจะทำเรื่องบ้าๆ!"

"ขอบใจมากพี่ทึ่มที่เป็นห่วง!"

"ไม่เป็นไร เพื่อนกันแค่นี้เรื่องเล็ก!"

วางสายเสร็จ จ้าวซานเหอก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้จ้าวซานเฟิงฟัง

"เชี่ย! ไอ้ขี้มูกจะตายห่าตายโหงที่ไหนก็เรื่องของมัน ไม่เกี่ยวกับเรา! เผลอๆ ไอ้ซุนผิงนั่นแหละตัวดี อาจจะฆ่าเพื่อนแล้วมาโยนขี้ให้เราก็ได้!" จ้าวซานเฟิงตั้งข้อสังเกต

จ้าวซานเหอเริ่มคิดตาม...

ความจริงคือ คืนนั้นหลังจากไอ้ขี้มูกตกทะเล ซุนผิงก็กลัวจนขี้ขึ้นสมอง รีบพายเรือกลับฝั่ง

ไปจอดที่ชายหาดรกร้างแห่งหนึ่ง

ตอนแรกกะจะลากเรือขึ้นฝั่ง แต่คิดไปคิดมา ก็กัดฟันถีบเรือออกไปกลางทะเลลึก ปล่อยให้มันลอยหายไป

ทำลายหลักฐานเสร็จ ซุนผิงก็เดินเลาะชายฝั่งหนีกลับบ้าน มั่นใจว่าไม่มีใครเห็น ถึงได้กล้าไปปั้นน้ำเป็นตัวหลอกพ่อไอ้ขี้มูก เล่นบท "โจรตะโกนจับโจร"...

หลังจากวางสาย จ้าวซานเฟิงผู้มีสมองอันปราดเปรื่อง (ในบางเรื่อง) ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา

"น้องรอง เมื่อกี้ที่เอ็งบอกว่าเห็นเงาคน..."

"ใช่!"

"เป็นไปได้ไหมว่าเงานั่นคือไอ้ขี้มูก? หรือสิ่งที่ซุนผิงพูดจะมีส่วนจริง? ไอ้เวรนั่นอาจจะพายเรือมาถึงเกาะจริงๆ แต่ไม่ได้มาบวกกับเราตรงๆ แอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด?"

ข้อสันนิษฐานของจ้าวซานเฟิงมีความเป็นไปได้สูง

สองพี่น้องรีบเก็บข้าวของ ออกจากหุบเขาฝังกระดูก กลับไปที่ฐานบัญชาการทันที

ชั่วโมงต่อมา ทุกคนถูกเรียกประชุมด่วน ทั้งหม่าเหว่ยและพี่น้องทุกคน

"เชี่ย! ไอ้ซุนผิงนี่มันเลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ น่าจะกระทืบให้ตายๆ ไปซะ ชอบหาเรื่องกวนใจจริงๆ คนแบบนี้เกิดมาหนักแผ่นดินชัดๆ!" พี่เป่าเดือดดาล ทุบโต๊ะปังๆ

"ซุนผิงมันไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว ฉันได้ยินแม่เล่าว่า วันก่อนแม่เดินผ่านบ้านซุนผิงตอนดึกๆ ได้ยินเสียงซุนผิงกับซุนเชี่ยนเชี่ยนทำเสียงแปลกๆ ในบ้าน สงสัยว่าสองพี่น้องนี่จะ... กันเอง แต่แม่ก็แค่เดานะ ไม่กล้าพูดให้ใครฟัง" ซุนโปเสริมขึ้นมา

"เฮ้ย! ไม่มั้ง? ซุนผิงจะเลวแค่ไหน ก็คงไม่ถึงขั้นกินพี่สาวตัวเองหรอกมั้ง? เป็นไปไม่ได้หรอก!" จ้าวซานเฟิงส่ายหน้าไม่เชื่อ

"ช่างหัวซุนผิงมันเถอะ มันจะไปป่าวประกาศอะไรก็เรื่องของมัน เราแค่นิ่งไว้ ถ้ามีคนบ้าจี้ตามมันมาจริงๆ คงมีไม่กี่คนหรอก ใครจะไปเชื่อน้ำหน้าอย่างมัน ถ้ามาจริง ฉันมีวิธีจัดการ!"

จ้าวซานเหอตัดบท แล้ววกกลับมาเรื่องสำคัญ

"เรื่องซุนผิงเอาไว้ก่อน ตอนนี้ฉันห่วงความปลอดภัยบนเกาะมากกว่า หม่าเหว่ย นายแน่ใจนะว่าทางฝั่งคนงานก่อสร้าง ไม่มีใครแอบอู้งาน หรือแอบหนีไปเดินเพ่นพ่านแถวหลังเขา?"

"ลูกพี่ซานเหอ ผมเอาหัวเป็นประกัน! ไม่มีแน่นอน! ลูกน้องผมกับพวกลุงๆ เฝ้าอยู่ตลอด!" หม่าเหว่ยยืนยันเสียงแข็ง

"ใช่ลูก พ่อเฝ้าหน้าเหมืองหลังเขาตลอด ไม่มีใครกล้าออกนอกลู่นอกทางหรอก!" จ้าวซื่อไห่ก็ช่วยยืนยัน

"งั้นเงาคนที่ผมเห็นคือใคร? ถ้าไม่ใช่คนของเรา... แสดงว่ามีคนอื่นซ่อนอยู่บนเกาะจริงๆ? หรือซุนผิงพูดจริง? ไอ้ขี้มูกแอบขึ้นเกาะมาแก้แค้น แต่ไม่กล้าลงมือ เลยซ่อนตัวรอจังหวะ?"