บทที่ 206 - หุบเขาฝังกระดูก

บทที่ 206 - หุบเขาฝังกระดูก

ก่อนหน้านี้เคยเล่าไปแล้วว่า เกาะลู่เอ๋อร์ในสายตาของชาวบ้านอำเภอฉางสุ่ยนั้น เป็นเกาะต้องคำสาป หากใครขึ้นเกาะไปโดยไม่ระวัง อาจเจอเรื่องราวประหลาดมากมาย

เคยมีกลุ่มนักร่อนทองขึ้นไป แล้วก็หายสาบสูญไปทั้งกลุ่ม จนป่านนี้ยังหาไม่เจอ

สาเหตุที่เกาะนี้มีข่าวลือชวนขนหัวลุก ก็เพราะประวัติศาสตร์ความเป็นมาของมัน!

เหมืองทองบนเกาะนี้ พวกญี่ปุ่นเป็นคนเริ่มขุดค้นสมัยที่บุกรุกแผ่นดินเรา

ตอนนั้นพวกมันตระเวนหาทรัพยากรแร่ธาตุไปทั่ว

พอเจอทองบนเกาะนี้ ก็เกณฑ์ชาวบ้านตาดำๆ ไปเป็นแรงงานทาส ขุดทองให้ฟรีๆ

บนเกาะแห่งนี้ ไม่รู้ว่ามีชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ต้องล้มตายไปกี่ศพ

และศพเหล่านั้น ก็จะถูกโยนทิ้งรวมกันไว้ในหุบเขาลึกแห่งหนึ่งบนเกาะ

หุบเขานั้นมีชื่อเรียกว่า "หุบเขาฝังกระดูก" หรืออีกชื่อคือ "แดนสงบวิญญาณ"!

ตั้งแต่จ้าวซานเหอและพรรคพวกมาที่เกาะนี้ พอรู้เรื่องตำนานสยองขวัญ พวกเขาก็ไม่เคยย่างกรายเข้าไปใกล้ที่นั่นเลย

เพราะเขาว่ากันว่า ที่นั่นมันก็คือหลุมศพหมู่ดีๆ นี่เอง กระดูกคนตายทับถมกันเป็นภูเขาเลากา ใครหลงเข้าไปเหยียบย่ำ อาจจะเจออาถรรพ์เลือดตกยางออกได้!

เล่ากันว่าหลังสงครามจบ ทางการเคยเข้ามาเคลียร์พื้นที่เหมือง และพยายามจัดการกับศพเหล่านี้

แต่ดูเหมือนจะเก็บกู้ไม่หมด และระหว่างดำเนินการก็เกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นบ่อยครั้ง จนสุดท้ายต้องล้มเลิกไปแบบลวกๆ

เรื่องเล่าปากต่อปากยิ่งฟังยิ่งน่ากลัว ลุงจางเองก็เล่าตำนานเวอร์ชันต่างๆ ให้ฟังจนหลอน กลายเป็นว่าที่นั่นคือเขตหวงห้าม

แน่นอนว่าไม่มีใครอยากแกว่งเท้าหาเสี้ยน ไปลบหลู่สิ่งลี้ลับ

แต่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ วันนี้จ้าวซานเหอนึกครึ้มอกครึ้มใจ อยากจะลองของดูสักครั้ง

ถ้าเป็นกลางคืน เขาคงไม่กล้า จ้างให้ก็ไม่ไป

แต่นี่มันกลางวันแสกๆ แดดเปรี้ยงๆ ผีที่ไหนจะกล้าโผล่?

แม้ปากจะบอกไม่กลัว แต่พอเดินคลำทางมาถึงเขตหุบเขานั้นจริงๆ ขนแขนก็ลุกซู่ บรรยากาศมันเย็นยะเยือกชอบกล

ขณะที่กำลังย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง จู่ๆ กวางเป๋อตัวหนึ่งก็กระโดดพรวดออกมาจากพุ่มไม้ ยื่นหน้ามาจ้องจ้าวซานเหอตาแป๋ว เล่นเอาสะดุ้งโหยงจนหัวใจแทบวาย

กวางตัวนี้ตัวใหญ่กว่าเจ้าเฉียนจิน ดูท่าทางน่าจะเป็นตัวผู้ เผลอๆ อาจจะเป็นผัวของเจ้าเฉียนจินก็ได้

มันยืนเคี้ยวหญ้าตุ้ยๆ มองจ้าวซานเหออยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินเลี่ยงไปกินหญ้าที่อื่นหน้าตาเฉย

ไม่มีท่าทีหวาดกลัว เหมือนรู้ว่าจ้าวซานเหอไม่มีพิษมีภัย

พอตั้งสติได้ จ้าวซานเหอก็ลองเดินเข้าไปหามัน มันถอยหลังนิดหน่อย ไม่อยากให้เข้าใกล้ แต่ก็ไม่หนี

จ้าวซานเหอเลยถือวิสาสะพุ่งเข้าไปกอดคอหมับเข้าให้ เจ้ากวางก็ยอมให้กอดแต่โดยดี พอปล่อยมือ มันก็แค่สะบัดหัว ถอยไปสองสามก้าว แล้วยืนจ้องหน้าเขาตาใสแจ๋วเหมือนเดิม

พอได้เล่นกับกวาง ความกลัวก็หายไปเยอะ

จ้าวซานเหอกระดกน้ำเปล่าเข้าปากอึกใหญ่ แล้วเดินหน้าต่อ

ไม่นานก็มาถึงหุบเขาฝังกระดูก

ไม่รู้ว่าเป็นอุปทานไปเองหรือเปล่า แต่พอมาถึงที่นี่ อากาศรอบตัวเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด...

พื้นที่ตรงนี้กว้างพอสมควร ตรงกลางเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่

ลุงจางเคยเล่าว่า เมื่อก่อนร่องลึกนี้ลึกกว่านี้มาก เหมือนแผ่นดินโดนมีดยักษ์กรีดเป็นแผลเหวอะหวะ

แต่เพราะใช้ฝังศพคนตาย แล้วถมดินกลบไปเรื่อยๆ ร่องเลยตื้นเขินขึ้นมาเยอะ

พอก้าวลงไปในร่อง จ้าวซานเหอก็เดินสำรวจอย่างระมัดระวัง

แป๊บเดียว ระบบในหัวก็แจ้งเตือน

"ติ๊ง: ตรวจพบโลหะมีค่า ความลึกแม่นยำระดับตื้น 22 เซนติเมตร"

"ติ๊ง: ตรวจพบโลหะมีค่า ความลึกแม่นยำระดับตื้น 17 เซนติเมตร"

...

เสียงเตือนดังถี่แสดงว่าใต้ดินมีทองอยู่เพียบ

แต่ไม่มีการแจ้งเตือนน้ำหนักเกิน 5 กรัมเลย

เดินวนไปวนมาอยู่นานก็ยังไม่เจอของใหญ่ จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

คนโทรมาคือจ้าวซานเฟิง

เดี๋ยวนี้บนเกาะเดินสายไฟเบอร์ออพติก มีเสาสัญญาณแล้ว สัญญาณมือถือชัดแจ๋ว วิทยุสื่อสารรุ่นเก่าเลยถูกปลดระวาง

"น้องรอง! เอ็งหายหัวไปไหนวะ? หันมาอีกทีไม่เจอแล้ว?"

"ผมมาเดินเล่นที่หุบเขาฝังกระดูก ที่นี่เรายังไม่เคยสำรวจ เลยอยากมาดูหน่อย!"

"เชี่ย! ลุงจางบอกว่าที่นั่นมันป่าช้าผีสิง เอ็งไปทำบ้าอะไร? ที่นั่นไม่มีทองหรอก!"

"ไม่เคยมาก็ต้องลองดูสักหน่อย! พี่ล่ะ ได้ของไหม?"

"ได้เศษทองสามกรัมมาเม็ดนึง เซ็งเป็ด! เอ็งอยู่ที่นั่นใช่ไหม เดี๋ยวพี่ตามไป!"

"ไม่ต้องมาหรอก ผมอยู่คนเดียวได้!" จ้าวซานเหอปฏิเสธ

"ได้กับผีสิ! ที่นั่นโคตรเฮี้ยน เกิดกลางวันแสกๆ โดนผีสาวฉุดไปทำผัว ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะบอกน้องสะใภ้ยังไง? รออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวไปหา!"