บทที่ 204 - อย่าทำซ่า

บทที่ 204 - อย่าทำซ่า

จ้าวซานเหอและคนอื่นๆ รีบว่ายเข้าไปดู

ปรากฏว่า... เจ้าหนุ่มคนนี้เจอแจ็กพอต!

ใต้ซอกหินมีทองหัวหมาก้อนหนึ่ง

แต่มันติดแหง็กอยู่ในซอกหิน ดึงยังไงก็ไม่ออก

ทุกคนพยายามช่วยกันดึง แต่ในน้ำไม่มีเครื่องมือทุ่นแรง แถมแรงลอยตัวของน้ำทำให้เท้ายันพื้นไม่ถนัด ออกแรงได้ไม่เต็มที่

สุดท้าย ลูกน้องอีกคนต้องรีบว่ายขึ้นไปบนเรือ เอาชะแลงเหล็กลงมา

ช่วยกันงัดแงะอยู่นาน ในที่สุดก็งัดทองหัวหมาก้อนนั้นออกมาได้สำเร็จ

คนเรามีดวงทุกคน อยู่ที่ใครจะคว้าได้ก่อน!

เจ้าหนุ่มคนนี้ดวงเฮงสุดๆ

เขาเล่าว่าตอนกำลังจะกลับ ทำแท่งตรวจจับหลุดมือตกลงไปในซอกหิน

พอก้มลงไปเก็บ ปรากฏว่าไฟที่แท่งตรวจจับสว่างวาบ!

ลองคุ้ยดู ก็เจอทองหัวหมานอนแอ้งแม้งอยู่!

จะเรียกว่าโชคดีเฉยๆ ก็คงน้อยไป ต้องเรียกว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภเอาทองยัดใส่มือชัดๆ!

ดวงคนจะรวย ช่วยไม่ได้จริงๆ!

มองทองในมือ เจ้าหนุ่มตื่นเต้นจนตีลังกาในน้ำไปหลายตลบ

พอกลับขึ้นเรือ พักเหนื่อยกันสักพัก ทุกคนก็มารุมดูทองก้อนนั้น

กะน้ำหนักดู น่าจะประมาณ 600 กรัม

ทรงเหมือนขนมปังก้อนสีทอง

สวยงาม สมบูรณ์แบบ

ทองสวยขนาดนี้ ขายได้ 3 เท่าของราคาทองตลาดสบายๆ

แต่เพื่อความชัวร์ จ้าวซานเหอตีราคาให้ 2.5 เท่า

กดเครื่องคิดเลขโชว์ให้ทุกคนดูเดี๋ยวนั้นเลย

ราคาทองตอนนี้พุ่งไม่หยุด ราคารับซื้อท้องถิ่นอยู่ที่ 940 หยวนต่อกรัม

ตีน้ำหนักกลมๆ 600 กรัม ทองก้อนนี้มีมูลค่า 1,410,000 หยวน

ส่วนแบ่ง 5% เจ้าหนุ่มคนนี้จะได้เงิน 70,500 หยวน!

พอรู้ยอดเงิน ทุกคนอึ้งกิมกี่!

เจ้าตัวตกใจจนทำตัวไม่ถูก ปฏิเสธพัลวัน บอกว่าเยอะไป ขอแค่สองสามหมื่นก็พอ

เยอะกว่านี้ไม่กล้ารับ

แต่จ้าวซานเหอยืนยัน กฎต้องเป็นกฎ ลงน้ำเสี่ยงตายเหมือนกัน ต้องได้ค่าตอบแทนที่คุ้มค่า

ถามเลขบัญชี แล้วโอนเงินให้เดี๋ยวนั้น

พอเงินเข้าบัญชี เจ้าหนุ่มหน้าแดงก่ำด้วยความดีใจ เพื่อนๆ รอบข้างมองด้วยความอิจฉาตาร้อน

ส่วนทองก้อนนี้ พอขายได้ หักต้นทุนที่จ่ายให้ลูกน้อง ที่เหลือก็แบ่งกันในกลุ่มหุ้นส่วน

นี่คือความยุติธรรมและโปร่งใส

วันนั้น ทองรูปขนมปังถูกส่งไปที่ร้าน "เวยเวยคอลเลกชัน" ทันที เพื่อรอผู้จัดการหูปล่อยของในราคาที่ดีที่สุด

ส่วนเจ้าหนุ่มผู้โชคดี ก็รู้ธรรมเนียม รีบควักเงิน 3,000 หยวนให้หม่าเหว่ย

หม่าเหว่ยจะปฏิเสธ แต่เจ้าหนุ่มไม่ยอม ยัดเยียดให้จนได้

แล้วควักอีก 5,000 หยวน แจกเพื่อนๆ คนละไม่กี่ร้อย ให้ทุกคนได้มีส่วนร่วมกับความโชคดี

บรรยากาศเลยครึกครื้น เฮฮากันทั้งลำ

วงการนี้มันเป็นแบบนี้แหละ รวยแล้วต้องแบ่งปัน ยิ่งเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายเห็นกับตา ยิ่งต้องใจกว้าง

ใครที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว งกเก็บไว้คนเดียว มักจะไปไม่รอด โดนเขม่น โดนรังเกียจ

อย่าทำเป็นซ่า อย่าคิดว่าแน่!

ในสังคมที่ขับเคลื่อนด้วย "คอนเนคชั่น" และ "น้ำใจ" ใครคิดจะฉายเดี่ยวแบบซุนหงอคง (เห้งเจีย) สุดท้ายตายอนาถกว่าใครเพื่อน... (ขนาดซุนหงอคงยังมีแบ็คอัพเป็นพระยูไลเลยนะ!)

เพราะเหตุการณ์นี้ ลูกน้องทุกคนเลยฮึกเหิมกันสุดขีด

ตั้งแต่วันนั้น เวรลงดำน้ำกลายเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยอย่างใจจดใจจ่อที่สุด!