บทที่ 145 - ไม่มีใครเชื่อ (ตอนแถมฟรี!)

บทที่ 145 - ไม่มีใครเชื่อ

ทริปนี้จบสวย

จ้าวซานเหอแบ่งให้พี่เป่า จ้าวซานเฟิง จางเลี่ยง คนละ 300,000 หยวน!

พี่เป่าเป็นคนกำหนดตัวเลข บอกว่าแค่นี้ก็เยอะแล้ว

ไม่ได้ขุดได้ของร้อยล้านเหมือนคราวก่อน แถมต้องรอขายของอีก เงินจม

บอกว่าไว้คราวหน้าถ้าเจอของร้อยล้าน ค่อยฟันหัวแบะ

จ้าวซานเหอซึ้งใจในมิตรภาพ

ทีมเวิร์กที่ดี คือไม่โลภ รู้จักพอใจ และเชื่อใจกัน

ขากลับ แวะเอารูปถ่ายและรายละเอียดของไปให้อาจารย์หูที่ร้าน

อาจารย์หูเห็นรูปแล้วตื่นเต้นมาก บอกว่าเป็นของหายาก ตลาดต้องการ

โดยเฉพาะเงินก้อน 50 ตำลึง มีเศรษฐีจากเซี่ยงไฮ้มาถามหาอยู่พอดี

สบายใจหายห่วง

กลับบ้าน ระหว่างทาง พี่เป่าเปิดประเด็น

"พวกเอ็งรู้ไหม เรื่องที่ซุนผิง ไอ้ขี้มูก กับเจ้าทึ่มสาม ตีกันน่ะ?"

ทุกคนพยักหน้า

"รู้ไหมทำไมพวกมันถึงถ่อไปถึงฉงชิ่ง?"

"ก็เพราะเห็นซุนโปตามเราไปแล้วรวย เลยอยากรวยบ้างไง?" จ้าวซานเฟิงเดา

"ผิด! ที่พวกมันไป เพราะพ่อข้าวางยาไว้!"

"หา?"

"พ่อข้าฉลาดขึ้นเยอะ ตั้งแต่ข้ารวย แกก็ระวังตัวแจ ไม่เมาหัวราน้ำเหมือนเมื่อก่อน วันนั้นลูกน้องซุนผิงมาหลอกถาม พ่อข้าเลยแกล้งเมา บอกพิกัดมั่วๆ ไปว่าอยู่เมืองผีเฟิงตู หมู่บ้านหนิวหม่า (วัวม้า - ไม่มีจริง) พวกมันเลยหลงกลไปที่นั่น!"

"แต่ที่ฮาคือ ดันไปฟลุคเจอทองหัวหมาที่เหมืองอื่นแถวนั้น! แล้วก็กัดกันเองเพราะทองก้อนนั้น!"

"สุดยอด! ลุงนี่ร้ายลึกจริงๆ!" จ้าวซานเฟิงหัวเราะ

"แต่พวกพี่ว่า ทองก้อนนั้น ใครเป็นคนขุดเจอ? ซุนผิง เจ้าทึ่ม หรือไอ้ขี้มูก?" จางเลี่ยงถาม

"ข้าว่าเจ้าทึ่ม! ไอ้หมอนี่ดวงดีแต่โง่ ได้ของทีไรโดนขโมยทุกที สงสัยคงขุดได้แล้วเอามาอวด เลยโดนฉก!" พี่เป่าวิเคราะห์

"น่าจะเป็นไอ้ขี้มูกมากกว่า มันชอบลักเล็กขโมยน้อย แต่ดวงกุด!" จ้าวซานเฟิงแย้ง

"แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่ซุนผิง! ไอ้ซุนผิงมันฉลาดแกมโกง ถ้ามันขุดได้จริง อีกสองตัวไม่มีทางรู้หรอก ไม่มีทางแย่งไปได้แน่! สมองสองตัวนั้นรวมกันยังสู้ซุนผิงไม่ได้!" จ้าวซานเหอฟันธง

"จริง! ซุนผิงไม่มีทางพลาดเรื่องแบบนี้! สงสัยเห็นเพื่อนได้ดีเลยจะไถตังค์ เหมือนตอนที่น้องรองได้ทองนั่นแหละ!"

สรุปคือ ไม่มีใครเชื่อ ว่าซุนผิงเป็นคนขุดเจอทองหัวหมาก้อนนั้น...