บทที่ 106 - หนามยอกเอาหนามบ่ง (ตอนแถมฟรี!)

บทที่ 106 - หนามยอกเอาหนามบ่ง

วิธีสกปรกแบบนี้ ดูเหมือนจะตลกไร้สาระ แต่ได้ผลชะงัดนัก

เจอคนแก่สิบกว่าคนมานั่งประท้วง จะทำอะไรได้?

ไม้แข็ง ก็แตะไม่ได้ เดี๋ยวเจ็บป่วยขึ้นมาจะโดนข้อหาทำร้ายคนแก่ เป็นเรื่องใหญ่

ไม้อ่อน ก็พูดไม่รู้เรื่อง

ยอมจ่ายเงิน? ก็เท่ากับยอมให้เขาขูดรีด กลายเป็นหลุมพรางไม่สิ้นสุด

ถึงจะไม่ใช่ปัญหาที่แก้ไม่ได้ แต่ต้องใช้เวลา และส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์โรงงานอย่างมาก

เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด พี่เป่าก็ยิ้มมุมปาก

"น้องสะใภ้ เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เอง เดี๋ยวพี่จัดการให้!"

"พี่เป่า อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!" หานเวยรีบห้าม

"วางใจเถอะ พี่เพิ่งรวยมากับน้องรอง ไม่โง่เอาเงินไปเลี้ยงคนแก่พวกนี้หรอก คอยดูละกัน!"

พี่เป่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาใครบางคน

"เตาปา (ไอ้หน้าบาก)! ดึกป่านนี้ทำอะไรอยู่? เสียงอู้อี้เชียว ทำภารกิจอยู่เหรอ?"

"หา? สอนการบ้านลูกสาว? ลูกสาวแกเสียงแก่นะ!"

"มีเรื่องด่วน! พาคนมาที่โรงงานผักดองเดี๋ยวนี้ เอามาเยอะๆ!"

"อย่าถามมาก รีบมา! ถ้างานสำเร็จ เดี๋ยวพี่เลี้ยงข้าวชุดใหญ่!"

วางสาย พี่เป่าเดินออกไปข้างหน้า สั่งให้ซุนโปไปเอาน้ำแร่มาสองแพ็ค

แล้วแจกจ่ายให้พวกคนแก่ที่นั่งประท้วงอยู่

"ลุงป้าน้าอาครับ อย่าตะโกนเลย เดี๋ยวคอแห้ง ดื่มน้ำหน่อยไหมครับ?"

"แกเป็นใคร? ไปให้พ้น! วันนี้ถ้าเจ้าของใหม่ไม่จ่ายเงิน พวกข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น!"

"ใช่! อย่างต่ำแสนนึง! เจ้าของรวยจากเงินสกปรก ไม่แบ่งคนจน ขอให้ตายโหง! ถ้าไม่จ่าย พวกข้าจะนอนเฝ้าอยู่นี่แหละ ให้มันรู้ไป!"

"แน่จริงก็ฆ่าพวกข้าสิ! จะได้มีคนทำศพให้!"

เจอคนแก่รุมด่า พี่เป่าก็ยิ้มสู้ นั่งไขว่ห้างรอนิ่งๆ

สี่สิบนาทีผ่านไป รถ Toyota Prado สีขาวคันใหญ่ก็แล่นเข้ามาในโรงงาน

ตามมาด้วยขบวนมอเตอร์ไซค์อีกเพียบ

ชายฉกรรจ์เกือบสามสิบคนลงมาจากรถ

นำทีมโดยชายหน้าบากที่ชื่อ เตาปา

"พี่เป่า! มาแล้วครับ! เรียกมาโรงงานผักดองทำไมเนี่ย? กำลังสอนการบ้านลูกสาวเพลินๆ"

"สอนการบ้านท่าไหนถึงต้องใช้แรงเยอะขนาดนั้น?"

"ฮ่าๆๆ!"

สองคนคุยกันอย่างสนิทสนม

"เตาปา ชื่อแกในตำบลอิ๋งจื่อยังขายได้อยู่ไหม?" พี่เป่าแกล้งถาม

"ก็พอได้ครับ แล้วแต่คนจะให้เกียรติ! ต้องลองดูถึงจะรู้!"

ทันทีที่เห็นหน้าเตาปา พวกคนแก่ที่เคยปากเก่งก็เงียบกริบ

เตาปาคือใคร?

ขาใหญ่เบอร์หนึ่งของตำบลอิ๋งจื่อ!

ลือกันว่าเคยฟันคนตาย!

โหดเหี้ยมอำมหิต!

ใครขัดใจ มีแต่ตายกับตาย!

ในตำบลอิ๋งจื่อ ไม่มีใครไม่รู้จักพี่เตาปา

จากนั้น พี่เป่าก็ลากเตาปาไปกระซิบสั่งงาน

"เชี่ยพี่เป่า! จริงเหรอ?"

"ข้าเคยโกหกเอ็งเหรอ?"

"จัดไป! ถ้าเป็นงั้น โรงงานนี้คือชีวิตข้า! ใครกล้ามาหาเรื่องโรงงานพี่ชายข้า ข้าจะฆ่าล้างโคตรให้ดู!"

เตาปาตะโกนเสียงดังลั่น จงใจให้พวกคนแก่ได้ยิน

ได้ผลชะงัด!

คนแก่พวกนี้ไม่กลัวตำรวจ ไม่กลัวกฎหมาย แต่กลัวนักเลง!

เพราะนักเลงไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือจริง เจ็บจริง!

เตาปาเดินวางก้ามเข้าไปหาฝูงคนแก่ ยิ้มเหี้ยมเกรียม

"พวกป้านี่เองที่มาหาเรื่องโรงงานพี่ชายผม? ไม่ต้องกลัว ผมเตาปา รักเด็กเคารพคนแก่ ไม่ตีพวกป้าหรอก!"

หันไปสั่งลูกน้อง

"เสี่ยวลิ่ว! เอาสมุดปากกามาจด!"

ลูกน้องรีบวิ่งมา

เตาปาหันไปถามตาลุงคนหนึ่งที่นั่งสั่นงันงกอยู่หัวแถว

"ลุงครับ ลุงอยากได้เงินไม่ใช่เหรอ? ผมจ่ายแทนโรงงานให้เอาไหม? บอกชื่อเสียงเรียงนามมาหน่อยสิ บ้านอยู่ไหน? มีลูกกี่คน? หลานกี่คน? พรุ่งนี้ผมจะเอาเงินไปให้ถึงบ้านเลย! ถือโอกาสไปเยี่ยมเยียนลูกหลานลุงด้วย จะได้ผูกมิตรกันไว้!"

"อยะ... อย่าทำบ้าๆ นะ! นี่มันสังคมมีกฎหมาย!" ลุงหน้าซีดเผือด

"รู้ครับ! ผมก็ไม่ได้ทำผิดกฎหมายนี่! ลุงอยากได้เงิน ผมก็เอาเงินไปให้ถึงบ้าน! แถมยังไปคุยกับลูกหลานลุงดีๆ เผื่อวันหน้าจะได้เป็นเพื่อนกันไง?"

ลุงก้มหน้า ตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าพูด

"ไม่พูดเหรอ? เสี่ยวลิ่ว! ถ่ายรูปลุงแกไว้ พรุ่งนี้เอารูปไปเดินถามชาวบ้าน เดี๋ยวก็รู้ว่าบ้านอยู่ไหน!"

พอเตาปาสั่ง ลุงแกกลัวจนฉี่ราดกางเกง!

ฉี่แตกจริงๆ!

แกรีบคว้าไม้เท้า ลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากโรงงานอย่างรวดเร็ว

วิ่งไปตะโกนไป

"ไม่เอาแล้ว! กูไม่ยุ่งแล้ว! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับกู! กูจะกลับบ้าน!"

"อ้าวป้า ตาป้าแล้ว บอกประวัติครอบครัวมาหน่อยสิ มีกี่คน? พรุ่งนี้ผมจะไป..."

ยังพูดไม่จบ ป้าคนนั้นก็ใส่เกียร์หมา วิ่งหนีไปอีกคน

จากนั้น ฝูงคนแก่ที่เคยปากกล้าขาสั่น ก็แตกฮือ วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น เร็วกว่าคนหนุ่มสาวซะอีก!

มองตามหลังพวกคนแก่ เตาปาตะโกนไล่หลังอย่างสะใจ

"ไอ้พวกแก่กะโหลกกะลา! แก่แล้วไม่ทำตัวให้ดี มาเป็นเครื่องมือให้เขาหลอกใช้! ถ้ากล้ามาป่วนโรงงานอีก กูจะฆ่าล้างโคตรให้หมด! จำใส่กะลาหัวไว้! อย่าหาว่าเตาปาไม่เตือน!"