บทที่ 25 - ปิดจ็อบกลับบ้าน

บทที่ 25 - ปิดจ็อบกลับบ้าน

ไม่เข้าใจก็ช่างมันเถอะ จ้าวซานเหอขี้เกียจจะอธิบาย

ตอนนี้ภารกิจเสร็จสิ้น สามคนขับรถกลับบ้านด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

พอกลับถึงหมู่บ้าน ก็เอารถไปจอดที่บ้านจ้าวซานเฟิงเหมือนเดิม

จ้าวซานเฟิงจอดรถเสร็จ รีบวิ่งเข้าบ้าน ลงกลอนประตู หน้าแดงก่ำ เข้าไปหาเมียที่กำลังกล่อมลูกนอน

"ยาหยาหลับยัง?"

"เพิ่งหลับ เมื่อคืนลูกตื่นมาฉี่ แล้วก็งอแงใหญ่เลย ว่าแต่ ทางพวกพี่เป็นไงบ้าง?"

จ้าวซานเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือถือให้เมียดูยอดเงินในบัญชี

"หกแสนแปดหมื่น! แม่เจ้า! ของพวกนั้นขายได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"

จากนั้น เหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นได้ รีบพูดว่า

"ซานเฟิง ของพวกนี้ซานเหอเป็นคนหาเจอ เราแค่เกาะใบบุญเขา ถ้าซานเหอไม่พาเราไป เราก็ไม่ได้สักแดง คุณห้ามโลภนะ! หกแสนแปดหมื่นนี่ เราเก็บไว้แค่แสนแปดก็พอแล้ว ที่เหลือคืนให้ซานเหอไปให้หมด!"

"ไม่ใช่เมียจ๋า เข้าใจผิดแล้ว หกแสนแปดหมื่นนี่ คือส่วนที่แบ่งมาแล้ว เป็นของเราเต็มๆ!"

"หา? ส่วนแบ่งของคุณคนเดียวหกแสนแปด? แล้วคุณให้ซานเหอไปเท่าไหร่? ฉันจะบอกให้นะจ้าวซานเฟิง อาหญิงอาชายดีกับเราแค่ไหนคุณก็รู้ ดีเหมือนพ่อแม่บังเกิดเกล้า แล้วเรื่องนี้ซานเหอเป็นคนต้นคิด เป็นคนขุดเจอ ถ้าคุณยังมีความเป็นคนอยู่ ห้ามโลภเด็ดขาด! อย่าลืมนะที่ฉันยอมแต่งงานกับคุณก็เพราะเห็นว่าคุณเป็นคนดี อย่าให้ฉันต้องดูถูกคุณนะ!"

อู๋ซิ่วเหยียน เริ่มของขึ้น เสียงดังจนเกือบทำลูกตื่น

"เมียจ๋า ใจเย็น ฟังพี่อธิบายก่อน คือเรื่องมันเป็นงี้..."

พอจ้าวซานเฟิงเล่าที่มาที่ไปจบ ซิ่วเหยียนถึงกับอึ้งกิมกี่

"คุณพระช่วย! สมบัติทวดขายได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? เงินหกแสนแปดเป็นของเราจริงๆ เหรอ?!"

"ใช่จ้ะเมีย! ต่อไปเราเป็นคนรวยแล้ว ไม่ต้องกลุ้มเรื่องเงินอีกแล้ว! แต่จำไว้นะ เหยียบให้มิด ห้ามหลุดปากบอกใครเด็ดขาด!"

"เห็นฉันโง่เหรอ?"

"ฮ่าๆ! เมียพี่ฉลาดที่สุด! ไหนๆ เจ้าตัวเล็กก็หลับแล้ว เมียจ๋า เราเข้าไปในห้องไปคุยกันลึกๆ ดีไหมจ๊ะ?"

"อย่ามาทะลึ่งนะ ฉันท้องลูกคนที่สองอยู่นะ!"

"พี่จะทำเบาๆ นะๆๆ ไม่กี่วันนี้คงไม่มีโอกาสแล้ว พรุ่งนี้พี่ต้องขนอุปกรณ์ออกไปต่างจังหวัดกับไอ้น้องรอง อาจจะไม่กลับมาหลายวัน!"

"ไปต่างจังหวัด? ไปไหน?"

"ไม่รู้สิ น้องรองมันมีความรู้ หัวดี มันให้ทำอะไรพี่ก็ทำ รับรองไม่มีปัญหา เลิกพูดเถอะ พี่ไม่ไหวแล้ว!"

เจอสามีอ้อนเข้าหน่อย ซิ่วเหยียนก็ใจอ่อน ทั้งคู่จูงมือกันเข้าห้องไปปฏิบัติภารกิจ...

ในขณะเดียวกัน ที่บ้านจ้าวซานเหอ สมาชิกสี่คนก็ดีใจจนเนื้อเต้น

มีเงินก้อนนี้ อย่าว่าแต่สร้างบ้านใหม่เลย จะสร้างคฤหาสน์หรูที่สุดในหมู่บ้านก็ยังไหว!

แต่ต้องนิ่งไว้ก่อน ยังไม่ถึงเวลาอวดรวย

ความรวยบางทีก็ต้องอวด การรวยแล้วไม่กลับบ้านเกิด ก็เหมือนใส่เสื้อแพรเดินกลางคืน (ไม่มีใครเห็น)

แต่จะอวดรวยยังไงให้เนียน นั่นคือศิลปะ!

"พ่อ เรื่องที่ผมบอก จำได้ไหม? พรุ่งนี้พอผมกับพี่เฟิงออกรถ พ่อรีบไปโม้ที่ร้านชำให้ทั่วเลยนะ!"

"วางใจเถอะ เรื่องขี้โม้ไว้ใจพ่อ แต่ลูกเอ๊ย พ่อยังสงสัยไม่หาย เอ็งรู้ได้ไงว่าสมบัติทวดซ่อนอยู่หลังเขา?"

เจอคำถามนี้ จ้าวซานเหอก็ขุดมุกเดิมมาใช้อีก

"ก็บอกแล้วไงว่าลูกพ่อไม่ได้เรียนมาเสียข้าวสุก วิชาที่เรียนมันตรงสาย พ่อจะเข้าใจว่ามันเหมือนพวกหมอผีดูฮวงจุ้ยก็ได้ จริงๆ แล้วตอนทวดเอาของไปซ่อน แกก็ฝังตามหลักฮวงจุ้ยนั่นแหละ!"

"จริงดิ?"

"ชัวร์ป้าบ! เรื่องแบบนี้มีแค่ผมที่ทำได้ คนอื่นไม่มีทางหาเจอ ไม่งั้นพ่อคิดดูสิ ทำไมลูกชายพ่อทิ้งงานในเมืองกลับมาแล้วร่อนทองได้เอาๆ? ไม่ใช่เพราะดวงดีหรอก แต่เพราะลูกพ่อมีพรสวรรค์และวิชาดีต่างหาก! คนอื่นเทียบไม่ติดฝุ่น!"

"ลูกพ่อเก่งที่สุด! ต่อไปมีเอ็งอยู่ พ่อคงเดินยืดอกในหมู่บ้านได้แล้ว!"

ตอนแรกจ้าวซานเหอจะโอนเงินให้แม่ แต่แม่บอกไม่จำเป็น เงินอยู่กับลูกไม่หายไปไหนหรอก ไม่อยากให้โอนไปโอนมา

สุดท้าย จ้าวซานเหอเลยถือวิสาสะ โอนให้พี่สาวห้าหมื่นหยวน!

ผู้หญิงต้องเลี้ยงดูให้สุขสบาย!

บอกพี่สาวว่าอย่าลำบากตัวเอง อยากซื้อไรซื้อ อยากกินไรกิน!

แถมยังบอกอีกว่า เจ๊สวยขนาดนี้ พื้นฐานดีอยู่แล้ว

ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมาคู่ควร

ไอ้พวกกระจอกๆ ให้รีบไสหัวไป ผู้ชายของเจ๊ในอนาคต เจ๊ต้องเป็นคนเลือกเอง ขอแค่เจ๊ชอบ ไม่ว่าจะจนหรือรวย ขอแค่นิสัยดี ครอบครัวเราสนับสนุนเต็มที่!