บทที่ 23 - จัดเต็มพร้อมลุย

บทที่ 23 - จัดเต็มพร้อมลุย

ตีสาม

เหรียญเงินและทองแท่งทั้งหมดถูกสมาชิกในครอบครัวช่วยกันขนขึ้นรถอย่างเงียบเชียบ

จากนั้น สามหนุ่มสามวัยก็แต่งตัวเต็มยศ พร้อมออกเดินทางกลางดึก

นึกว่าออกตีสามจะไม่มีใครเห็น

แต่ซวยชะมัด ดันไปเจอ "ไอ้ขี้มูก" (ปี๋ที่กุ่น) ประจำหมู่บ้าน

ไอ้หมอนี่วันๆ ไม่ทำอะไร สกปรกซกมก ขี้เกียจสันหลังยาว เป็นนักเลงกระจอกที่ชอบเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว

พอเห็นรถจ้าวซานเฟิงขับมา มันก็ทำท่าจะโบกให้จอด

เจอแบบนี้ จ้าวซานเฟิงกระทืบคันเร่ง เฉียดตัวมันไปแบบฝุ่นตลบ

"สัส! จอดหน่อยก็ไม่ได้ จะรีบไปตายเหรอวะ! กะจะขอติดรถไปตำบลซะหน่อย แม่งแล้งน้ำใจ! บ้านตระกูลจ้าวมันเลวทั้งโคตร!"

ไอ้ขี้มูกยืนด่าไล่หลังรถไป...

ตีห้า พวกเขามาถึงตัวอำเภอ

จ้าวซานเหอส่งข้อความหาหญิงสาวทางวีแชท

คิดว่าเช้าขนาดนี้ เธอคงยังไม่ตื่น คงไม่ตอบทันที

ที่ไหนได้ เธอตอบกลับมาในวินาทีเดียว

"พวกคุณอยู่ไหนกัน?" น้ำเสียงเธอดูงัวเงียนิดๆ แต่ฟังแล้วเซ็กซี่ชะมัด ชวนให้จินตนาการไปไกล

"พวกเราอยู่แถวตลาดการค้าครับ"

"ขับรถมาใช่ไหม?"

"ใช่ครับ!"

"งั้นขับมาที่ หมู่บ้านหรูอีหยุนบ้านซาน บ้านฉันอยู่ที่นั่น มาถึงแล้วรอหน้าป้อมยาม เดี๋ยวเจอกัน"

"รับทราบ!"

พอวางสาย จ้าวซื่อไห่ถามลูกชายด้วยความกังวล

"ลูก พ่อว่าเราไว้ใจผู้หญิงคนนี้ได้เหรอ? จะไม่มีปัญหาแน่นะ? เอ็งเพิ่งเคยค้าขายกับหล่อนแค่ครั้งเดียวเอง"

"อาสอง ผมเชื่อใจน้องรองนะ อีกอย่างเราไม่มีช่องทางอื่น ของพวกนี้อยู่กับเราก็เหมือนเผือกร้อน ขืนคนในหมู่บ้านรู้เข้า เรื่องยาวแน่ รีบเปลี่ยนเป็นเงินสดดีกว่า" จ้าวซานเฟิงสนับสนุน

จ้าวซานเหอไม่พูดอะไร จริงๆ ในใจเขาก็ตุ๊มๆ ต่อมๆ รู้สึกว่าตัวเองใจร้อนไปหน่อย

แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ต้องลุยให้สุดซอย

ถ้ากดราคาจนน่าเกลียด ก็แค่ไม่ขาย ขนกลับ ของอยู่กับตัว ยังไงก็มีทางถอย

ไปถึงที่หมายไม่นาน หญิงสาวก็ปรากฏตัว

เธอสวมเสื้อโค้ทตัวยาวดูภูมิฐาน ดูสวยสง่า สะอาดสะอ้าน

จ้าวซานเหอเปิดท้ายรถให้เธอดูของ

เธอกวาดตามองแวบเดียว แล้วหยิบขึ้นมาดูสองสามเหรียญ ดวงตาเป็นประกายทันที

"ตรงนี้คุยไม่สะดวก ไปคุยที่บ้านฉันเถอะ เดี๋ยวฉันบอกป้อมยามให้เปิดประตู"

รถตู้หงกวงบุโรทั่งเลยได้ขับเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรสุดหรู และเข้าไปจอดในโรงรถส่วนตัวของเธอ

จากโรงรถ พวกเขาช่วยกันขนของเข้าไปในห้องรับแขก!

นี่เป็นครั้งแรกที่สามหนุ่มบ้านนาได้เข้ามาในคฤหาสน์คนรวย ให้ความรู้สึกเหมือน "ยายหลิวเข้าสวนต้ากวน" (บ้านนอกเข้ากรุง) ไม่มีผิด

"ขอเวลาฉันเช็กของ ดูรุ่นหน่อยนะ พวกคุณนั่งตามสบาย!"

"ได้ครับ!"

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง ให้เทเหรียญเงินกองบนพื้น แล้วเริ่มหยิบดูทีละเหรียญ

มือเธอสวยมาก แต่หยิบจับเหรียญเงินได้อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางเหมือนเซียนพระที่จับของพวกนี้จนชินมือ

ผ่านไปพักใหญ่ จู่ๆ เธอก็หยิบเหรียญหยวนต้าโถวเหรียญหนึ่งขึ้นมาส่องอย่างละเอียด

"นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีของแรร์ (หายากมาก) ปนอยู่ในนี้ด้วย!"

"แรร์อะไรเหรอครับ? เหรียญในมือคุณกับเหรียญอื่นๆ หน้าตามันก็เหมือนกันหมดไม่ใช่เหรอ?" จ้าวซานเฟิงชะโงกหน้าเข้าไปถามอย่างซื่อๆ

จ้าวซานเหอที่อยู่ข้างๆ แทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพง!

คำว่า "ของแรร์" หรือ "ต้าเจิน" ในวงการของสะสม แปลว่าเป็นของหายาก ราคาแพง

แต่พี่ชายดันโชว์โง่ พูดความจริงออกไปหมดเปลือก ปลาหมอตายเพราะปากแท้ๆ!

ไม่รู้เรื่องก็เงียบไว้สิพี่!

ได้ยินจ้าวซานเฟิงถามแบบนั้น หญิงสาวเงยหน้ามองเขาแล้วยิ้ม

"คุณนี่ซื่อดีนะ พวกคุณคงไม่รู้มูลค่าจริงๆ ของเหรียญพวกนี้ใช่ไหม? ดูจากคราบสนิมบนเหรียญ เพิ่งขุดขึ้นมาจากไหสดๆ ร้อนๆ เลยสินะ? ไม่รู้อะไรเลยแต่กล้าเอามาส่งให้ฉันถึงที่? ไม่กลัวฉันหลอกฟันหัวแบะเหรอ? วงการของเก่าน่ะน้ำลึกจะตาย เขาจ้องจะฟันพวกมือใหม่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างพวกคุณนี่แหละ!"

เจอคำถามนี้ จ้าวซานเหอรีบสวนกลับทันควัน

"ผมไม่กลัวคุณหลอกหรอก! ครั้งแรกที่เจอคนสวย ผมก็รู้แล้วว่าคุณสวยทั้งกายสวยทั้งใจ เป็นคู่ค้าที่ไว้ใจได้ บอกตรงๆ พวกผมมันคนบ้านนอก ไม่รู้มูลค่าของพวกนี้หรอก แต่ผมเชื่อใจคุณ ผมคิดว่าเราคงได้ร่วมธุรกิจกันไปอีกยาวๆ!"

ได้ยินคำชมของจ้าวซานเหอ หญิงสาวยิ้มมุมปาก ชี้เหรียญในมือแล้วบอกว่า

"นี่คือเหรียญหยวนต้าโถว รุ่นกานซู่ ฉันส่องดูละเอียดแล้ว น่าจะเป็นของแท้ ของแบบนี้ทั้งประเทศมีไม่กี่เหรียญ! คราวก่อนที่โรงประมูลของพวกเรามีหลุดมาเหรียญนึง ประมูลจบไปที่ล้านกว่า!"

"กี่... กี่ล้านนะ?!" จ้าวซานเฟิงนึกว่าหูฝาด

"ล้านกว่าหยวน! แต่ฉันคงให้ราคาล้านกว่าไม่ได้นะ ราคาประมูลมันเฟ้อเกินจริง เดี๋ยวฉันขอเช็กของทั้งหมดก่อน แล้วจะตีราคาเหมาให้ สรุปพวกคุณมาด้วยกันใช่ไหม? เดี๋ยวพวกคุณปรึกษากันดู ถ้าพอใจก็ขาย ถ้าไม่พอใจก็ขนกลับ!"

"ได้เลยคนสวย! เชิญดูตามสบาย!"

สามหนุ่มเลยนั่งรอในห้องรับแขกอย่างใจจดใจจ่อ