บทที่ 20 - ล่าสมบัติ

บทที่ 20 - ล่าสมบัติ

จ้าวซานเหอดีใจ รีบนั่งยองๆ ใช้นิ้วเขี่ยๆ หน้าดินดู

ปรากฏว่ามีเหรียญทองแดงเหรียญหนึ่งหลุดติดมือมา

หยิบขึ้นมาดู เป็นเหรียญ "คังซีทงเป่า" สภาพเน่าเปื่อยผุพัง!

พอเอาเหรียญออก ระบบก็เงียบ แสดงว่าตรงนี้ไม่มีของมีค่าอื่นแล้ว

"โธ่! ดีใจเก้อ!"

จ้าวซานเหอเซ็งเป็ดนิดหน่อย

พื้นที่ใกล้ตัวบ้านไม่มีของ จ้าวซานเหอก็เริ่มขยายวงกว้าง เดินดุ่มๆ ไปเรื่อย ถือว่าออกกำลังกาย

เดินไปไม่รู้ไกลแค่ไหน ระบบแจ้งเตือนอีก

ลองเอามือเขี่ยๆ ไม่เจออะไร

ไม่มีเครื่องตรวจจับ มันระบุพิกัดเป๊ะๆ ไม่ได้

เลยเอาหินทำเครื่องหมายไว้

เดี๋ยวตกดึกค่อยแอบมาสแกน

เดินวนจนฟ้าใกล้มืด จ้าวซานเหอเจอจุดที่มีสัญญาณโลหะมีค่ารอบบ้านเก่าทั้งหมด 8 จุด

เขาหวังว่าหนึ่งในแปดจุดนี้ จะเป็นที่ซ่อนสมบัติของทวด!

ขากลับ เจอพี่ชายแบกจอบกำลังกลับบ้านพอดี

"ไอ้ตัวแสบ เดินลอยชายรอบบ้านเก่าทั้งวัน ทำอะไรของแก?"

"เรื่องของผมน่า"

กินข้าวเย็นเสร็จ จ้าวซานเหอรีบนอน

พอเที่ยงคืน นาฬิกาปลุกดัง คว้าอุปกรณ์ มุ่งหน้าสู่บ้านเก่า

ไปที่จุดแรกที่ทำเครื่องหมายไว้ ระบบแจ้งเตือน

เอาเครื่องสแกนจี้ ติ๊ดๆๆ ดังลั่น

รีบขุดฝ่าความมืด ผลคือ...

เหรียญอลูมิเนียมห้าเฟิน (หน่วยย่อยของหยวน)...

ไม่ท้อ ลุยต่อ

ขุดไล่ไปตามจุดที่มาร์กไว้ทั้งเจ็ดจุด สรุปคือ ไม่เหรียญห้าเจี่ยวลายดอกบ๊วย ก็เหรียญหนึ่งหยวน หรือไม่ก็เศษเหรียญทองแดงเก่าๆ

ไอ้ที่เรียกว่าสมบัติ ไม่มีแม้แต่เงา

โชคยังดีที่จุดสุดท้ายได้ของ

ขุดเจอต่างหูทองคำ

วงใหญ่ใช้ได้ น่าจะหนักสองกรัม

ไม่รู้แม่บ้านใจแตกคนไหนมาทำหล่นไว้ตรงนี้

จะตามหาเจ้าของคงเป็นไปไม่ได้ ไม่รู้หล่นมานกี่ชาติแล้ว เสร็จโจร (จ้าวซานเหอ)

ถึงจะไม่เจอสมบัติทวด

แต่ได้ต่างหูทองคำ ก็ถือว่าไม่เหนื่อยฟรี

สองสามวันต่อมา กลางวันจ้าวซานเหอก็ไปเดินวนเวียนรอบบ้านเก่า ขยายวงออกไปเรื่อยๆ ไกลออกไปทุกที

ตกดึกก็มาขุดตามจุดที่มาร์กไว้

แต่ผ่านไปหลายวัน ก็ยังไม่เจอสมบัติทวด จนจ้าวซานเหอเริ่มสงสัยว่า ทวดแกวางยาวางระเบิดหลอกลูกหลานรึเปล่า? หรือจริงๆ แล้วไม่มีอะไรเลย!

ลองอีกสองวัน ถ้าไม่เจอ คงต้องถอดใจ...

คืนหนึ่ง หลังเที่ยงคืน จ้าวซานเหอออกจากบ้านอีกครั้ง

วันนี้กลางวันมาร์กจุดไว้ได้ 14 จุด หวังว่าคืนนี้จะมีเซอร์ไพรส์

ทางไปบ้านเก่า ต้องผ่านบ้านจ้าวซานเฟิง

จังหวะนรก จ้าวซานเฟิงออกมาฉี่ตอนดึกพอดี เจอจ้าวซานเหอเดินผ่านมา

"ไอ้น้อง ไปหาขุมทรัพย์ที่บ้านเก่าอีกแล้วเหรอ?"

"อือ!"

"พี่เห็นเอ็งไปมาหลายคืนแล้ว เลิกเถอะ! หาไม่เจอหรอก!"

"ขอลองอีกหน่อย!"

เห็นจ้าวซานเหอมุ่งมั่น จ้าวซานเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"เออๆ! คืนนี้พี่ยิ่งนอนไม่หลับอยู่ ไปเป็นเพื่อนละกัน!"

กลับเข้าห้องไปใส่เสื้อผ้า แล้วเดินตามออกมา

"พี่ ทำไมดึกป่านนี้ไม่หลับไม่นอน?"

"กลุ้มใจน่ะสิ! จำที่พี่ไปบ้านพ่อตาเมื่อสองวันก่อนได้ไหม?"

จ้าวซานเหอพยักหน้า

"พ่อตาพี่เข้าโรงพยาบาล โดนเห็บกัด อาการหนักถึงขั้นเข้า ICU ดีที่ส่งถึงมือหมอทัน รอดมาได้ แต่ค่ารักษาบานเบอะ แกมีลูกสาวคนเดียว พี่เป็นลูกเขยครึ่งลูก จะไม่ช่วยได้ไง! เงินเก็บที่มีก็ควักออกมาหมด ตอนนี้ทั้งบ้านเหลือติดตัวอยู่ไม่กี่ร้อย เมียก็ท้องลูกคนที่สอง ต่อไปมีแต่รายจ่าย พี่กลุ้มจนผมนี่ร่วงหมดหัวแล้ว!"

"ก็แค่เงินน่าพี่! พี่เคยคิดไหม เราอยู่ไปวันนึง ชีวิตก็สั้นลงวันนึง เรื่องตายห่ายังไม่กลัว จะกลัวอะไรกับเรื่องขาดเงิน? แล้วถ้าเราเจอสมบัติทวด เงินมันก็มาเองแหละ?"

"ฝันเฟื่องอีกแล้ว รับรองคืนนี้ก็เหนื่อยฟรี!"

"เหนื่อยฟรีแล้วพี่ตามมาทำไม?"

"เมื่อวานพี่ตื่นมาฉี่กลางดึก เห็นแสงไฟแว้บๆ แถวหลังเขา นั่นเอ็งใช่ไหม? เอ็งเล่นเดินเข้าไปลึกถึงหลังเขา ดึกๆ ดื่นๆ เกิดโดนหมาป่าคาบไปแดกจะทำไง? กลัวเอ็งตายหรอกนะ ถึงมาเป็นบอดี้การ์ดให้เนี่ย!"

จ้าวซานเหอยิ้มแหยๆ ไม่พูดอะไร แต่สังเกตเห็นในมือพี่ชาย

ถือเคียวมาด้วย

โบราณว่า หมากลัวคนก้ม (เก็บหิน) หมาป่ากลัวเคียว

อย่างที่พี่ชายว่า จ้าวซานเหอพาพี่ชายเดินลึกเข้าไปถึงหลังเขา

จุดนี้ไกลจากตัวบ้านเก่ามากแล้ว

ตามจุดที่มาร์กไว้ สองจุดแรก ได้เหรียญทองแดงกับเหรียญกษาปณ์

ไม่รู้ทำไม แถวหลังเขานี่เหรียญทองแดงเยอะผิดปกติ

พอถึงจุดที่สาม พวกเขามาหยุดอยู่ที่ใต้ตอไม้แก่ๆ ตอหนึ่ง

ตอไม้นี้ใหญ่มาก แต่ผุพังไปเยอะแล้ว

"น้องชาย กลับเถอะ หลังเขานี่เขาว่ามีหมาป่า มีหมูป่าด้วย เดี๋ยวจะโดนคาบไปกิน"

จ้าวซานเหอไม่ตอบ เอาเครื่องสแกนจี้ไปที่ตอไม้

เสียง ติ๊ดๆๆ ดังขึ้น ทำเอาจ้าวซานเฟิงชะงัก

แต่แป๊บเดียวก็ทำหน้าเซ็ง

"ไม่ต้องลุ้น เหรียญทองแดงเน่าๆ ชัวร์!"

"ขุดดูก่อน!"

"เออๆ คืนนี้เอ็งเป็นนาย พี่เชื่อเอ็ง!"

จ้าวซานเฟิงถุยน้ำลายใส่มือ กระชับพลั่ว ขุดลงไปที่โคนตอไม้

ขุดไปไม่กี่ที พลั่วก็กระแทกกับของแข็งๆ ข้างล่าง

เสียงดัง กึก

ทำเอาทั้งสองคนสะดุ้ง

สองพี่น้องรีบคุ้ยดินออกอย่างไว

ปรากฏว่าข้างล่าง... มีไหใบมหึมาฝังอยู่!