บทที่ 4 - คนเทียบคน จนใจจะขาด

บทที่ 4 - คนเทียบคน จนใจจะขาด

พอรู้ว่าจ้าวซานเหอขุดเจอทอง พวกชาวบ้านหมู่บ้านฮามากระตือรือร้นกันยกใหญ่ ทุกคนอยากเกาะกระแสความเฮง เผื่อจะเจอของดีกับเขาบ้าง

ส่วนจ้าวซานเหอ ตอนนี้ตามสัญญาณเตือนของระบบ ล็อกเป้าหมายใหม่ได้แล้ว ระหว่างขุดก็เริ่มท่องกลอนมั่วๆ ของตัวเองไปด้วย

"ร่อนทองมันทุกข์ ร่อนทองมันเหนื่อย คนร่อนทองนี่แหละสภาพดูไม่ได้ที่สุด!"

"ซ้ายที ขวาที ขุดออกมามีแต่เศษเหล็กเน่าๆ"

"ฉันไม่กลัวทุกข์ ไม่กลัวเหนื่อย สุดท้ายต้องได้รางวัล!"

"ฉันขุดซ้ายที ขวาที ขุดออกมามีแต่ก้อนทองคำ!"

...

พี่เป่าที่อยู่ข้างๆ ฟังจ้าวซานเหอบ่นพึมพำ ก็ปาดเหงื่อที่หน้าผากที่เต็มไปด้วยฝุ่น แล้วแซวว่า

"ไอ้รอง ใช้ได้นี่หว่า บทกวีไหลมาเป็นชุด สมเป็นเด็กมหาลัย"

"เด็กมหาลัยอะไรกันพี่เป่า! ยุคนี้เด็กมหาลัยแม่งไร้ค่าที่สุดแล้วพี่!"

"ก็ยังดีกว่าพวกเราที่เป็นพวกหยาบช้าล่ะวะ! เอ้อ เฮ้ย ดูสิ คุยกับเอ็งแป๊บเดียว ของขึ้นเลย!"

พี่เป่าเขี่ยเม็ดเงินออกมาจากหลุมของตัวเอง

"กะด้วยสายตาน่าจะสามกรัม สามสิบหยวนเข้ากระเป๋า ถือว่าเปิดบิลแล้วโว้ย!"

งานร่อนทองเนี่ย ไม่กลัวได้ของน้อย กลัวไม่ได้ของเลย

ขอแค่มีของติดมือ กำลังใจมันก็มา

ถ้าขุดไม่เจออะไรเลย ความกระตือรือร้นหดหาย นั่นแหละเรื่องใหญ่

พอได้ของ พี่เป่าก็ยิ่งมีไฟ

ไม่นาน ทางฝั่งจ้าวซานเหอก็ได้ของเหมือนกัน

เป็นเม็ดเงินอีกแล้ว ประมาณ 2 กรัม ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

หลังจากนั้น จ้าวซานเหอก็ปลีกตัวออกห่างจากกลุ่มชาวบ้านหมู่บ้านฮามานิดหน่อย หาทำเลทองส่วนตัว

อาศัยระบบนำทาง ขุดไป 6-7 หลุม ปรากฏว่าเป็นเม็ดเงินล้วนๆ

แถมเป็นเม็ดกระติ๊ดเดียว น่าหงุดหงิดชะมัด

ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ชาวบ้านบางส่วนเริ่มทยอยเก็บของเตรียมตัวกลับ

จ้าวซานเหอใช้ระบบสแกนเจอจุดอับๆ มุมหนึ่ง กะว่าจะเล่นใหญ่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนกลับ

ตอนกำลังขุด มีนักร่อนทองต่างถิ่นคนหนึ่งเดินผ่านมา เห็นจ้าวซานเหอขุดเอาๆ ก็พูดเหน็บแนมว่า

"เด็กใหม่ล่ะสิ? ตรงนั้นเมื่อก่อนเป็นที่เทกากแร่จากการแปรรูป มีแต่เศษเหล็กทั้งนั้น เอาเครื่องจี้ไปก็ร้องลั่นทุ่ง ขุดขึ้นมาก็เจอแต่เศษเหล็ก มีแต่พวกควายโง่ๆ เท่านั้นแหละที่มาขุดตรงนี้!"

"แกสิควายโง่! พ่อจะขุดตรงนี้! หนักหัวใครไม่ทราบ!"

อีกฝ่ายปากหมามา จ้าวซานเหอก็ไม่ไว้หน้าเหมือนกัน

"หวังดีแท้ๆ ดันมาด่ากัน ไอ้เวรนี่ อยากจะเสียแรงเปล่าตรงนั้นก็ตามสบายเชิญโง่ต่อไปเถอะ!"

ด่าทิ้งท้ายอย่างผู้เหนือกว่า แล้วมันก็เดินจากไปอย่างลำพองใจ

จ้าวซานเหอไม่สน หาจุดที่แม่นยำ แล้วลงมือขุดต่อ

ผลปรากฏว่า พอแหวกดินในมือออกดู เขาถึงกับตะลึง หลุมนี้ดันเจอ 'ฝาแฝด' เข้าให้!

อย่างแรกที่เจอคือเม็ดเงิน ขนาดเบ้อเริ่มเทิ่ม อย่างต่ำๆ ต้อง 4-5 กรัม! และไม่ไกลจากเม็ดเงิน ก็เจอถั่วทองคำ!

ถั่วทองคำเม็ดนี้ใหญ่กว่าเดิมอีก ขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลือง รูปทรงบิดเบี้ยว วางบนฝ่ามือแล้วรู้สึกหนักอึ้ง กะดูแล้วน่าจะมีสัก 7-8 กรัม

"รวยแล้วโว้ย!"

เห็นของชิ้นนี้ จ้าวซานเหอก็รู้เลยว่าช็อตสุดท้ายนี่แหละทีเด็ด

นึกไม่ถึงว่าก้นชามจะมีชิ้นเนื้อก้อนโตซ่อนอยู่!

รีบเก็บของใส่กระเป๋า มองไปเห็นลูกพี่ลูกน้องอยู่ไม่ไกล ก็วิ่งหน้าแดงก่ำเข้าไปหา

"มัวโอ้เอ้อะไรอยู่ เพื่อนฝูงเขารอกันหมดแล้ว เห็นแกไปนั่งแช่อยู่ตรงนั้นตั้งนาน ที่ตรงนั้นมันไม่มีของ มีแต่เศษเหล็ก ใครๆ เขาก็รู้กัน แกจะไปขุดหาพระแสงอะไร? เหนื่อยฟรีเลยเห็นไหม?" จ้าวซานเฟิงมองน้องชายขำๆ

"ไอ้รองมันมือใหม่ ก็ต้องออกแรงเยอะหน่อย ถือเป็นค่าวิชา"

"นั่นสิ!"

ชาวบ้านคนอื่นหัวเราะผสมโรง

"แต่พี่... แล้วก็ทุกคนครับ ผมขุดเจอของตรงนั้นนะ! แถมเจอแบบแพ็คคู่ แฝดมังกรหงส์เลยด้วย!"

จ้าวซานเหอพูดจบ ทุกคนเงียบกริบ

"หมายความว่าเจอสองชิ้น? ไอ้รอง เจออะไรวะ?" พี่เป่าเบียดตัวเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ดูนี่สิ!"

พอถั่วทองคำเม็ดเป้งกับเม็ดเงินถูกควักออกมาโชว์ ชาวบ้านทุกคนตาค้าง อ้าปากหวอ

"เชี่ย! ทองก้อนใหญ่ขนาดนี้!"

"นี่มันเกือบสิบกรัมได้มั้ง?"

"เม็ดเดียวล่อไปหลายพันแล้วนะเนี่ย!"

"ไอ้รองรวยเละ! เช้าได้ทอง บ่ายจัดทองก้อนใหญ่อีก ส่วนข้าว่างเปล่า คนเทียบคน จนใจจะขาดโว้ย!"

"ไสยศาสตร์! ไสยศาสตร์ชัดๆ! ไอ้รองมันดวงแข็งไม่ยอมตาย ฟ้าเลยประทานโชคให้!"

"ที่เฮงซวยอย่างบ่อใหญ่ทั้งห้า ยังขุดเจอถั่วทองคำเม็ดขนาดนี้ได้ ผีหลอกกลางวันแสกๆ ชัดๆ!"

พอถั่วทองคำถูกส่งมาถึงมือซุนผิง ลมหายใจของซุนผิงก็เริ่มติดขัด

ถั่วทองคำเม็ดใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเป็นของเขาจะดีแค่ไหนนะ!

ทำไมไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างจ้าวซานเหอถึงมีวาสนาดีขนาดนี้?

เขาแทบไม่อยากจะคืนให้

จังหวะนั้นเอง พี่เป่าถลึงตาใส่ซุนผิง

พี่เป่าคว้าถั่วทองคำจากมือซุนผิงฉับไว แล้วยัดใส่มือจ้าวซานเหอ จากนั้นก็ยิ้มพูดว่า

"ฟ้ามืดแล้ว ไม่ว่าจะรวยหรือจะเจ๊ง ก็ต้องกลับกันได้แล้ว ไป! รถมอเตอร์ไซค์พวกเราหลายคันไม่มีไฟหน้า ขี่รถกลางคืนมันอันตราย รีบกลับกันเถอะ"

กลุ่มคนจึงพากันเดินฮือไปยังจุดจอดรถ

ระหว่างเดินลงเขา จ้าวซานเหอกระซิบถามพี่ชาย

"พี่ ของพวกนี้ต้องเอาไปแลกเงินในตัวเมืองอำเภอไหม?"

"ไม่ต้องหรอก ตีนเขานี่ก็มีคนมารับซื้อ มีพ่อค้าขาประจำมารรอรับของอยู่แล้ว! รับทั้งทองทั้งเงิน ตาชั่งมาตรฐาน ไม่โกง แค่ราคาจะถูกกว่าร้านทองในเมืองนิดหน่อย แต่สะดวกไง! ปกติพวกเราได้ของก็ขายให้พ่อค้าข้างล่างนี่แหละ แกถ้าอยากขาย ก็ลงไปหาพ่อค้า แลกเป็นเงินสดได้เลย"