บทที่ 1 - ศพฟื้น!

บทที่ 1 - ศพฟื้น!

...

พอลืมตาตื่นขึ้นมา จ้าวซานเหอก็พบว่าตัวเองกำลังลุกขึ้นนั่งอยู่ในโลงศพ

รอบตัวเขามีกลุ่มคนที่ใส่ชุดไว้ทุกข์กำลังจ้องมองมาตาไม่กระพริบ สายตาแต่ละคนเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ

ผ่านไปไม่กี่วินาที ไม่รู้ใครตะโกนขึ้นมาเสียงหลง

"ศพฟื้น! แย่แล้วโว้ย ไอ้รองตระกูลจ้าวศพกระตุก!"

"ผีหลอก! ผีหลอกชัดๆ! ผีหลอก!"

พวกขวัญอ่อนพอได้ยินเสียงตะโกน เห็นจ้าวซานเหอนั่งตาเหลือก ก็สติแตกวิ่งหนีกระเจิงคนละทิศละทาง

ส่วนพวกใจกล้าหน่อย แม้จะไม่ได้วิ่งหนี แต่ก็ถอยกรูดไปข้างหลัง สีหน้าบ่งบอกความกลัวสุดขีด

พวกเขาจำได้แม่นว่า จ้าวซานเหอ เด็กหนุ่มดีกรีมหาวิทยาลัยคนนี้ ทิ้งงานดีๆ ในเมือง แล้วดั้นด้นกลับมาเป็น นักร่อนทอง ที่บ้านเกิด

แต่อนิจจา ร่อนทองได้แค่วันที่สอง ก็พลัดตกลงมาจากเนินเขาเหมืองร้าง หัวกระแทกหินม่องเท่งคาที่

ตายไปแล้วสองวัน ชาวบ้านช่วยกันจัดงานศพ วันนี้ถึงฤกษ์จะเอาไปฝัง พอเอาศพลงโลงปุ๊บ ไอ้หมอนี่ดันลืมตาเด้งตัวลุกขึ้นมาเฉย...

คนอื่นกลัวหัวหดไม่กล้าเข้าใกล้ แต่โจวลี่หัว ผู้เป็นแม่ พุ่งตัวเข้าไปหาทันที คว้าไหล่ลูกชายเขย่า

"ลูกแม่! นี่ลูกยังไม่ตายใช่ไหม? ฟื้น... ฟื้นแล้วเหรอเนี่ย!?"

"แม่มัน เป็นไปไม่ได้หรอก! ไอ้รองมันตายมาสองวันแล้ว ชาวบ้านก็รู้กันทั่ว สงสัยมันตายตาไม่หลับ... นี่มันศพกระตุกแน่ๆ ต้องไปตามหมอผีมาสะกด!"

ลุงมัคทายกประจำหมู่บ้านพูดขึ้นอย่างมั่นใจ

"หุบปาก!"

แทบจะพร้อมกัน ทั้งจ้าวซานเหอและโจวลี่หัวตะโกนสวนลุงมัคทายกเสียงดังลั่น

จ้าวซานเหอหันกลับมามองหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ที่ขอบตาบวมช้ำและดูอิดโรย แววตาของเขาอ่อนโยนลงทันที

"แม่ครับ ผมไม่ได้ตาย ผมแค่หลับลึกไปหน่อย ตอนนี้ฟื้นแล้ว!"

"จริงเหรอ? ดีเหลือเกิน! ลูกแม่ยังไม่ตาย ลูกฟื้นแล้ว!"

"ตัวอุ่น! ตัวลูกแม่อุ่นแล้ว! แกฟื้นแล้วจริงๆ!"

โจวลี่หัวกอดลูกชายแน่น มือขยุ้มชุดห่อศพของลูกแทบจะฉีกขาดด้วยความดีใจ

สถานการณ์พลิกผัน งานศพกลายเป็นงานมงคลทันตาเห็น

ความจริงแล้ว จ้าวซานเหอคนเดิมน่ะตายไปแล้วจริงๆ

ส่วนจ้าวซานเหอคนนี้ คือวิญญาณที่ข้ามมิติมา

ในโลกเดิม เขาเป็นเด็กกำพร้า พอมีแฟนก็กลายเป็น "สายเปย์ทุ่มสุดตัว" อย่างแท้จริง แฟนอยากได้อะไรต้องหามาให้ ไม่มีเงินก็ต้องดิ้นรนหามา!

แค่เพราะแฟนอยากได้สร้อยทองเส้นเดียว แต่เขากระเป๋าแบน เลยไปรับจ้างแบกหามที่ไซต์งานก่อสร้าง ทำงานโต้รุ่งจนวูบ พลัดตกลงมาจากตึก

พอลืมตาขึ้นมา ก็มาโผล่ที่ฉากเมื่อกี้นี้แหละ...

หลังจากเรียบเรียงความทรงจำในหัว จ้าวซานเหอก็เข้าใจแล้วว่าที่นี่คือโลกคู่ขนาน

สภาพแวดล้อมโดยรวมคล้ายกับโลกเดิมของเขามาก

แต่มีนโยบายบางอย่างที่ผ่อนปรนกว่า เช่น โลกนี้รัฐบาลสนับสนุนอาชีพ นักร่อนทอง ไม่มีการจำกัดหรือควบคุมเข้มงวด

ขอแค่คุณหาทองเจอ และไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม ทองนั่นก็เป็นสมบัติส่วนตัวของคุณไปเลย

และที่สำคัญ ราคาทองในโลกนี้แพงระยับ

ทองคำหนึ่งกรัม ราคาพุ่งไปแตะเก้าร้อยกว่าหยวน เครื่องประดับทองยิ่งแพงเข้าไปใหญ่!

นั่นทำให้คนทั่วประเทศแห่กันมาเป็นนักร่อนทองมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่เสือเยอะเนื้อน้อย คนที่จะร่อนเจอทองจนรวยได้จริงๆ มีน้อยยิ่งกว่าน้อย

ใน "หมู่บ้านฮามา" (หมู่บ้านคางคก) ของพวกเขามีนักร่อนทองอย่างน้อยสามสิบคน แต่ครึ่งปีมานี้ ไม่เคยได้ยินว่าใครร่อนได้ทองเกิน 2 กรัมเลยสักคน

ไปเก้อไม่ได้อะไรกลับมาเป็นเรื่องปกติ การจะหวังรวยทางนี้จึงแทบจะเป็นฝันกลางวัน

เจ้าของร่างเดิมมีครอบครัวที่อบอุ่น พ่อแม่ยังอยู่ครบและรักเขามาก ยังมีพี่สาวอีกคนชื่อ จ้าวจิ่นซิ่ว

เดิมทีเขาเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ อนาคตน่าจะไปได้สวย

แต่ยุคสมัยนี้ บัณฑิตเดินชนกันตาย งานดีๆ หายากยิ่งกว่างมเข็ม

ในเมืองใหญ่ต้องแข่งกันที่เส้นสายและคอนเนกชัน!

พอเจอกระแสตื่นทอง เจ้าของร่างเดิมเลยกัดฟัน ตัดสินใจว่าในเมื่อหางานดีๆ ไม่ได้ ก็กลับบ้านมาร่อนทองมันซะเลย เผื่อฟลุคเจอทองก้อนโตจะได้รวยทางลัด

แต่ดวงดันกุด ทองยังไม่ทันเจอ ดันเอาชีวิตมาทิ้งเสียก่อน...

"ติ๊ง: ยินดีด้วย โฮสต์เปิดใช้งาน ระบบตรวจจับโลหะมีค่า"

"ระบบปัจจุบันเป็นเวอร์ชันเริ่มต้น รัศมีตรวจจับสูงสุด 1 เมตร ความลึกสูงสุด 15 เซนติเมตร"

"แจ้งเตือนจากระบบ: หากตรวจจับทองคำได้ครบ 200 กรัม จะสามารถอัปเกรดระบบเป็นเวอร์ชัน 2.0 ได้..."

...

พอรู้ว่าตัวเองได้ระบบเทพมาครอบครอง จ้าวซานเหอก็เลือดสูบฉีดพลุ่งพล่าน ชาติที่แล้วก็ตายเพราะหาเงินซื้อทอง ชาตินี้ก็ต้องมาวุ่นวายกับทองอีก!

พูดได้เลยว่า สองชีวิตนี้มอบให้ทองคำไปหมดแล้ว!

ในเมื่อมีระบบนี้ เขา จ้าวซานเหอ จะต้องทำให้ตระกูลจ้าวรวยล้นฟ้าให้ได้!

กำลังตื่นเต้นอยู่ดีๆ คำพูดของพ่อ จ้าวซื่อไห่ ก็แทบจะดับฝันกลางวันของเขา

"พรุ่งนี้ข้าจะเอาไอ้พวกเครื่องตรวจจับเศษเหล็กของแกไปขายทิ้งให้หมด! อุตส่าห์ส่งเสียให้ไปหางานทำในเมือง ดันไม่ฟัง จะกลับมาเป็นนักร่อนทอง! ทองมันหาง่ายนักหรือไง? ถ้ามันหาง่ายขนาดนั้น ข้าจะมาทนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินปลูกข้าวทำไม? เพ้อเจ้อจริงๆ เรียนหนังสือจนเพี้ยนไปแล้ว!"

ได้ยินสามีบ่นแบบนั้น โจวลี่หัวก็ไม่ได้เถียง เธอก็คิดว่าลูกชายไม่เหมาะกับงานนี้ รอดตายมาได้หนหนึ่งถือว่าสวรรค์เมตตาแล้ว

แต่จ้าวซานเหอที่มีระบบอยู่ในมือ จะยอมได้ยังไง

เขากระโดดผึงลงจากเตียงเตาอิงทันที

"พ่อ! แม่! ห้ามขายเครื่องมือผมนะ ผมจะไปร่อนทองต่อ!"

"ร่อนกับผีน่ะสิ! ข้าไม่อยากเห็นแกตายรอบสองนะโว้ย!" จ้าวซื่อไห่โมโหจนหนวดกระดิก

"พ่อ ฟังผมก่อนสิ พ่อไม่คิดบ้างเหรอว่าทำไมผมถึงยอมทิ้งงานดีๆ ในเมืองกลับมาลำบากที่นี่?"

"จะทำไมอีกล่ะ? ก็เพราะสมองแกมันกลับไง! สงสัยกินขี้หมาเข้าไปแล้วนึกว่าเป็นทุเรียน กินจนเอ๋อไปแล้ว!"

จ้าวซานเหอ: "..."

"โธ่พ่อ พูดจาซะเสียหมาเลย ฟังผมนะ..."

จ้าวซานเหอรีบเข้าไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่ข้างหูพ่อ

พอฟังจบ จ้าวซื่อไห่ก็ขมวดคิ้ว

"ที่แกพูดมาเรื่องจริงเหรอ? ไม่ได้หลอกพ่อนะ?"

"จะเป็นไปได้ไงพ่อ ลูกพ่อเรียนหนังสือมาตั้งกี่ปี ไม่ได้เรียนมาเสียเปล่านะ อุบัติเหตุคราวที่แล้วมันสุดวิสัย ต่อไปผมจะระวังตัว พ่อคอยดูเถอะ เดี๋ยวผมจะเอาทองมากองให้ดู!"

จ้าวซื่อไห่มองลูกชายอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร แค่ควักซองบุหรี่หงถ่าซานออกมา นั่งลงที่ธรณีประตู แล้วจุดสูบปุ๋ยๆ อย่างใช้ความคิด...