Chapter 167 – Sungjin’s Dream [18-05-2020]

Chapter 167 – Sungjin’s Dream

”

ขินได้หยิบบลัดเวเจนออกมาและยกขึ้น

'ชวิ้ง'

เสียงคมชัดเมื่อบลัดเวเจนได้ดังขึ้นมาจากฝักเหมือนอย่างเคย ซังจินได้ขยันเท้าอย่างกระตือรือร้น ยังไงก็ตามในขณะนั้นก็ได้มีเสียงที่ไม่สามารถจะระบุได้ดังออกมาจากความมืด

"กีซซซซซซซ!"

ได้มีใครบางคนตะโกนจากข้างหลัง

"มันกำลังมา!"

ครู่หนึ่งสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดที่ไม่สามารถจะจำแนกได้ได้ออกมาจากประตู ด้วยร่างกายสีดำที่มีอวัยวะต่างๆเหมือนกับปลาหมึกที่ถูกปกคลุมด้วยหมึก

ยังไงก็ตามมันมีฟันที่เหมือนกับซี่โครงติดอยู่กับทุกๆรยางค์ของมัน นอกจากนี้มันก็ยังเหวี่ยวขาของมันไปรอบๆราวกับว่ามันกำลังบ้าคลั่ง ซังจินได้ขยับตัวไปรอบๆเพื่อหลบพวกมัน

เขาได้กระโดดถอยหลัง กลิ้งไปด้านข้างและกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ ยังไงก็ตามเขาไม่สามารถจะหลบมันได้ทั้งหมดเพราะว่าเขาได้สนใจแต่การหลบแต่รยางค์ที่พุ่งเข้ามาทางด้านหน้า แต่ว่าเขาไม่สามารถจะเห็นขาที่เข้ามาทางด้านหลัง

ซังจินได้สะบัดเหวี่ยงบลัดเวเจนเมื่อเขารู้สึกแปลกๆที่เหมือนมีอะไรมาอยู่รอบๆขา แม้ว่าเขาจะทำสำเร็จในการตัดหนวดที่ยืดมารัดขาเขา แต่ว่าเขาก็ไม่สามารถจะป้องกันหนวดจากข้างหน้าได้

'ปึก!'

หนวดขนาดใหญ่ได้ฟาดเข้าที่ท้องของซังจิน

"อั๊ก!"

ซังจินได้ร้องออกมาในขณะที่กลิ้งไปข้างหลัง ได้มีแผนพองเกิดขึ้นที่ที่ท้องซึ่งเป็นคำสาบที่เขี้ยวบนหมวดสร้างเอาไว้ เลือดได้ไหลออกมาจากบาดแผล ในขณะนั้นซังจินก็ได้มองอดีตของเขาในความฝัน

'....น่าเกลียดมาก'

แม้ว่าจะมีหนวดหลายอันที่กำลังลอยตรงไปทางซังจินที่นอนเลือดไหลอยู่ แต่ซังจินที่เฝ้ามองความฝันก็ไม่ได้กังวลซักนิดเพราะว่าเขารู้ว่าเขาจะไม่ตายที่นี่ เขาจะตายในตอนที่ต่อสู้กับราชาปีศาจ ไม่ว่าเขาจะถูกโจมตียังไงก็ตามจากมอนสเตอร์ตัวนี้เขาก็จะไม่ตายที่นี่

'ฉันจำได้ว่าจะมีคนออกมาช่วย....'

ซังจินได้หันหัวไปทางริวชินที่ปรากฏตัวออกมาและใช้หอกเหมือนสายฟ้าเพื่อปกป้องตัวเขาในอดีตที่ทรุดตัวอยู่

"ฮ่าห์!"

ในขณะเดียวกันมัสติฟอร์ดก็ปรากฏตัวออกมาและเริ่มใช้เวทย์รักษะให้กับตัวเขาในอดีต

"ปิดบาดแผลและลบความเจ็บปวด ฮีล!"

ซังจินในความความฝันได้หยักหน้าเมื่อเห็นแบบนี้

'อ่า... นั่นไง นี่มันเป็นแบบนี้...'

ซังจินที่ติดอยู่ในความฝันสามารถจะดูตัวเองในอดีตผ่านมุมมองบุคคลที่สามราวกับว่าเขาเป็นผี ตัวเขาในอดีตได้รีบลุกขึ้นและพุ่งกลับเข้าไปต่อสู้หลังจากที่ได้รับการรักษา ภาพลักษณ์ของเขาที่ใช้ดาบด้วยมือเดียวมันแปลกอย่างไม่น่าเชื่อ

'ในตอนนั้น...ฉันใช้เพียงแค่ดาบเล่มเดียว...'

ซังจินได้หันไปมองนักล่าคนอื่นที่กำลังต่อสู้และตรวจสอบสภาพแวดล้อม ภายในปราสาทของราชาปีศาจมีรูปปันหินที่น่าทึ่งอยู่ซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลและมันก็มีกระจกที่แสดงภาพอันน่าสยดสยองเช่นการทรมานหรือการประหายชีวิต

'...มันเป็นแบบนี้หรอ?'

ในก่อนหน้านี้เขาได้ให้ความสนใจกับการจู่โจมมากเกินไปที่จะให้ความสนใจกับสิ่งอื่นใด ตั้งแต่ที่เขาถูกจับเอาไว้ในระหว่างเรื่องของชีวิตและความตายทำให้เขาไม่ได้มองไปรอบๆเลย ซังจินได้เมินสถานการณ์ในอดีตที่เขาเคยรู้จักและใช้เวลาดูในรายละเอียดเหล่านี้แทน

ในขณะที่เขาทำแบบนั้น นักล่าก็ได้เริ่มเอาชนะได้ มันเปนเพียงทำธรรมชาติของเหตุการณ์นี้ แม้ว่าจะไม่มีใครตระหนักได้ในเวลานั้น แต่ซังจินที่ได้ย้อนกลับมาเห็นได้ชัดเจน ตัวซังจินในอดีตของเขาได้หลบอวัยวะของมอนสเตอร์และตะโกนออกมาเล็กน้อยพร้อมกับตัดหนวด

"ฮูย่าห์!"

ซังจินรู้สึกอายมาก

'อะไรนะ...ฉันยังคงแบบนั้นอยู่ไหมนะ?'

เมื่อส่วนต่างๆได้ถูกตัดออกไปตัวหลักก็เริ่มหมดหนทางและตายลงไปซึ่งมันได้หดตัวลงเหมือนกับเป็นน้ำแข็งแห้งและหายตัวไปในอากาศ เมื่อการต่อสู้ได้จบลงอิลิชก็ได้มองไปรอบๆและพูดออกมา

"ตอนนี้เวลาที่เหลือคือ... ถ้าพวกเราสามารถเคลื่อนไหวได้ พวกเราก็ควรจะออกไปโดนเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ฮิลเดอร์แบรนก็ได้หันหน้าและถามออกมา

"เฮ้มีคนบาดเจ็บไหม? ยกมือขึ้นสิ"

"ไม่มี"

"ไม่นะ"

ยังไงก็ตามในเวลานั้น

"เดี๋ยวก่อน"

มุสตาฟาที่อยู่ข้างหลังก็ได้ยกมือขึ้น

"อะไรมุสตาฟานายได้รับบาดเจ็บหรอ?"

"ฉันไม่ได้รับบาดเจ็บหรอก แต่ว่าฉันได้ใช้มานาทั้งหมดของฉันไปนะ ฉันต้องการเวลาที่จะนั่งสมาธิเพื่อที่จะฟื้นฟูมันหน่อยนะ"

ในเวลาเดียวกันเอ็ดเวิร์ดก็ได้ยกมือขึ้นอย่างระมัดระวัง

"ฉันก็ต้องการเวลาอีกสักหน่อยเหมือนกัน"

"...."

อิลิชได้เหลือบมองฮิลเดอร์แบรท ฮิลเดอร์แบรทก็ได้มองกลับไปและทั้งคู่ก็ได้หยักหน้าในขณะที่พูดออกมา

"ถ้างั้นก็รีบๆทำสมาธิหน่อย...พวกเราเสียเวลามากเกินไปในช่วงพักก่อนหน้านี้แล้ว ถ้ามันยังคงเป็นแบบนี้มันดูเหมือนว่าพวกเราจะต้องตายก่อนที่จะไปถึงราชาปีศาจอีก"

ซังจินที่ฝันได้มองไปที่รูปลักษณ์ท่าทางของอิลิลช

'....ทิ้งฮิลเดอแบรนไว้ข้างๆ...มันดูตลกนิดหน่อยนะที่ฉันทำตามคำสั่งของอิลิช แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดจริงๆก็เถอะ...'

ซังจินได้รู้สึกหนาวเมื่อเขาคิดว่าหนึ่งในบรรดาพรรคพวกนั้นเป็นหนึ่งในฆาตกรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในปาตี้สุดท้าย

"...."

มุสตาฟาได้ทิ้งตัวลงไปกับพื้นโดยไร้คำพูดและเริ่มใช้ทักษะบางอย่างโดยที่ไม่กังวลอะไร

"การทำสมาธิ"

หลังจากที่มุสตาฟาได้เริ่มขึ้น เอ็ดเวิร์ด นาดา ฮิลเดอร์แบรน ซันซูเกะและอรูโจ นักล่าทุกๆคนที่ใช้พลังเวทย์ไปก็เริ่มฟื้นฟูมานา ซังจินได้ตรวจสอบในสิ่งที่ตัวเองในอดีตทำ

เนื่องจากว่าซังจินเป็นหนึ่งในคนที่ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ทำให้เขาไม่ต้องฟื้นฟูอะไร ในตอนนี้ที่เขามองไป ตัวเขาในอดีตกำลังพูดกับอัมคูบ้า

"นายกระเด็นมาไกลอยู่นะ นายไม่เป็นไรใช่ไหมซังจิน?"

"มันเจ็บนิดหน่อยนะ แต่ว่ามุสตาฟาได้ใช้เวทย์รักษาฉันแล้ว...แล้วนายล่ะอัมคูบ้านายไม่โดนโจมตีเลยงั้นหรอ?"

"ใช่ ฉันหลบมันได้หมดทุกอย่าง เพียงแค่ขยับตัวด้วยวิธีนี้และตามพูฮ่าๆสัญชาตญาณของฉัน!"

นี่มันไม่ใช่บทสนทนาที่จะให้ข้อมูลอะไรเลย ซังจินได้มองไปที่ตัวเขาในอดีต จริงๆแล้วในตอนนี้การเฝ้าสังเกตุดูเอ็ดเวิร์ดนั้นสำคัญกว่าการมองตัวเอง

เขาจะต้องมองดูว่าเอ็ดเวิร์ดทำอะไรบ้างและเมื่อไหร่กันที่เขาเริ่มเตรียมตัวที่จะเป็นฆาตกร ซังจินได้โฟกัสมองไปที่เอ็ดเวิร์ด

เอ็ดเวิร์ดได้ฟื้นคืนมานาด้วยดวงตาที่ปิดลงไปเล็กน้อย นอกเหนือจากซังจินนักล่าคนอื่นๆได้นั่งสมาธิอยู่ เอ็ดเวิร์ดดูไร้เดียงสาด้วยสายตาของเขาที่ปิดสนิทมันทำให้คุณจะต้องสงสัยว่าจะมีใครอื่นที่ดูบริสุทธิ์เหมือนกับเขาอีกหรือป่าว

'แต่ว่าความจริงมันไม่ใช่แบบนี้.... อ่า ใช่แล้ว...ฉันจะต้องดูเขาว่าเป็นแบบนี้หรือป่าว'

ซังจินได้หันหน้าไปและมองลงไปที่นิ้วของเอ็ดเวิร์ด มีแหวนอยู่บนนิ้วมือทั้งสิบของเขา แต่ในหมู่พวกนั้นมันมีแหวนของจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่เรืองแสงออกมาอยู่

'อย่างที่คิดเลย...เขาก็ได้พบกับอาเรี่ยน...และผ่านการทดสอบของเธอ'

ความจริงแล้วซังจินก็ไม่สามารถจะจำได้ว่าเอ็ดเวิร์ดนั้นเคยใช้แหวนวงนี้เพราะในตอนนั้นที่เขาไม่ได้เรียนรู้เวทย์เขาจึงคิดว่า 'พวกเขาจะต้องมีทักษะที่น่าทึ่ง' ก็แค่นั้นมันเลยทำให้เมื่อใดก็ตามที่เอ็ดเวิร์ดและมุสตาฟาใช้เวทย์นั้นน่าประทับใจ

ในขณะที่ซังจินกำลังตรวจสอบนิ้วของเอ็ดเวิร์ด เสียงของโอเปอเรเตอร์จากลูกบาศก์ก็ดังขึ้น

[มานาฟื้นตัว 100%]

หลังจากนั้นเอ็ดเวิร์ดก็ได้เปิดตาขึ้น อย่างไรก็ตามจู่ๆเขาก็มองไปที่ซังจินที่ฝันอยู่ ซังจินได้ตกใจอย่างมาก

'อะ... อะไร? เขาเห็นฉันได้งั้นหรอ?'

ในขณะที่ซังจินกำลังรู้สึกประหลาดใจดวงตาของเอ็ดเวิร์ดก็หันกลับไปตำแหน่งเดิม ซังจินได้มองไปด้านหลังตรงนั้นมีมุสตาฟากำลังนั่งสมาธิฟื้นมานาอยู่ข้างหลังเขา ดูเหมือนว่าเอ็ดเวิร์ดจะมองไปที่มุสตาฟาที่อยู่ด้านหลังไม่ใช่ซังจิน

'...ถูกแล้ว เขาไม่สามารถมองเห็นฉัน... ร่างกายของฉันไม่ได้กลับมานี้'

ในขณะที่ซังจินมั่นใจกับตัวเอง ทันใดนั้นเอ็ดเวิร์ดก็ได้เรียกลูกบาศก์

"โอเปอเรเตอร์ คุณช่วยเอาเอลทาริมออกมาได้ไหม?"

ด้วยคำพูดของเอ็ดเวิร์ดได้มีไอเทมรูปร่างดาวซึ่งส่งแสงสีน้ำเงินออกมาจากลูกบาศก์ ซังจินได้รู้สึกประหลาดใจอย่างมากเมื่อได้เห็นแบบนี้ เพราะว่านี้มันเป็นเพราะมันดูเหมือนว่าจะมีรูปเมฆลอยอยู่ภายในดาวสีน้ำเงิน

ไอเท็มนี้สร้างขึ้นมาจาก 'อัญมณี' ที่มังกรอาเซอร์อาซกำลังค้นหา

เนื่องจากว่ามันเป็นไอเทมที่ทำมาจากอัญมณีที่หาได้ยากมากซึ่งคาร์กอสก็แทบจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสมันมาก่อน มันเป็นไอเทมที่แม้กระทั่งตัวซังจินเองที่กวาดล้างทุกๆการจู่โจมอย่างสมบูรณ์มาตลอดจนถึงวันนี้ก็ไม่เคยเห็นมาก่อน

'นี่...คืออะไร...'

ซังจินได้มองไปที่อัญมณีที่ถูกตัดออกมาเป็นรูปดาว แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเอ็ดเวิร์ดก็พึมพำในขณะที่ถือมันเอาไว้

"แสงดาว"

หลังจากนั้นดาวก็ได้ส่งแสงสว่างจ้าออกมาก่อนที่จะหายไป ซังจินได้งุงงงในขณะที่มองสำรวจเอ็ดเวิร์ดและรอบๆ

'เมื่อกี้มันอะไร? เกิดอะไรขึ้น?'

ยังไงก็ตามไม่ได้มีอะไรเปลื่ยนแปลงไป รวมถึงนักล่าคนอื่นๆและเอ็ดเวิร์ด นักล่าคนอื่นไม่ได้รู้เลยว่ามีแสงส่องออกมาเมื่อครู่นี้ แน่นอนว่ารวมไปถึงซังจินที่กำลังคุยกับอัมคูบ้าอีกด้วย

ซังจินได้หันหน้าไปมองที่เอ็ดเวิร์ดอีกครั้ง เขาสังเกตุเห็นว่ามีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างไปจากเดิม นี่ไม่ใช่แค่การแสดงออกของเอ็ดเวิร์ด เอ็ดเวิร์ดที่กำลังรวบรวมมานาด้วยท่าทางสงบเงียบจนถึงก่อนหน้านี้ ในตอนนี้้นี้เขาได้มีการแสดงออกที่บิดเบี้ยงด้วยรูปลักษณ์ดวงท่าที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อมองไปที่มัน

เขาได้โยนดาวเข้าไปในลูกบาศก์ราวกับว่าเขาโยนกระดาษชำระลงไป ซังจินได้เอียงหัวงง

'อะไรกัน....หลังจากเขาใช้ทักษะใช้งาน...เขาก็รู้สึกหงุดหงิด?'

ยังไงก็ตามทันใดนั้นซังจินก็จำขึ้นได้ว่าเขาก็เคยเห็นท่าทางแบบเดียวกันนี้ของเอ็ดเวิร์ด หลังจากที่คิดทบทวนอย่างจริงจังเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในตอนนท้ายการแสดงออกนี้มันมีความคล้ายคลึงกับก่อนที่เอ็ดเวิร์ดจะต่อสู้กับราชาปีศาจ

'ใช่....นั่นมันถูกแล้ว....ถ้างั้น....'

ซังจินได้หันหน้าไปหามุสตาฟาที่เสร็จสิ้นการทำสมาธิและยืนขึ้นมา อิลิชได้ปรบมือขึ้นเมื่อเห็นแบบนี้และพูดขึ้นมา

"เฮ้ ถ้านายพร้อมแล้ว ถ้างั้นก็รีบไปกันเถอะ"

เหล่านักล่าได้ลุกขึ้นทีละคน รวมทั้งตัวเขาในอีดที่กำลังคุยกับอัมคูบ้าด้วย ยังไงก็ตามจากนั้นอิลิชและฮิวเดอร์แบรทก็ได้เรียกนักล่าคนอื่นๆ

"เฮ้นาดา ริวชินแล้วก็ซังจิน มานี่สิ"

ซังจินในอดีตได้เข้าไปหาอิลิชและฮิวเดอร์แบรน ทั้งสองคนได้เริ่มอธิบายถึงกลยุทธ์ของพวกเขา

"เนื่องจากว่ามีศัตรูออกมาจากทุกทิศทางที่นี่.... ริวชินนายไปกับมุสตาฟาและปกป้องเขา นาดาเธออยู่กับชูสุเกะ

และคนที่เหลืออยู่ก็คือซังจินและเอ็ดเวิร์ด

"ซังจินนายอยู่กับเอ็ดเวิร์ด"

ซังจินจำได้ถึงทุกอย่างหลังจากนี้

'แน่นอนว่าหลังจากนี้เขาจะพูดว่า...ราชาปีศาจไม่ควรจะอยู่ไกลไปจากที่นี่?'

หลังจากที่ได้รับคำสั่งแล้ว ซังจินในอดีตก็ได้เข้าไปหาเอ็ดเวิร์ด

"เฮ้เอ็ด พวกเขาให้ฉันมาป้องกันนาย"

เอ็ดเวิร์ดได้ตอบออกมาด้วยเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

"จริงหรอ? ฉันไม่ต้องการอะไรอย่างคนปกป้องหรอก"

"...อย่าโกรธสิ"

ในเวลานั้นเองตัวเขาในอดีตและเอ็ดเวิร์ดก็ได้เป็นมิตกัน ตัวเขาในอดีตได้ยิ้มออกมาและตีไหล่ของเอ็ดเวิร์ด ยังไงตามตามในเวลานี้เอ็ดเวิร์ดได้ยกคทาขึ้นโดยที่ไม่พูดอะไรมากนัก

ถ้ามันเป็นตัวเขาตามปกติแล้วเอ็ดเวิร์ดจะพูดอะไรบางอย่างแน่นอน เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆตัวซังจินในอดีตก็ได้ถามเอ็ดเวิร์ด

"เอ็ดเวิร์ดเกิดอะไรขึ้นนายรู้สึกกระวนกระวายหรอฦW

"ไม่...มัน....เพียงแค่ ในตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างได้จบลงแล้ว"

ในการตอบสนองของตัวเขาในอดีตได้ยิ้มขึ้นโดยที่ไม่รู้ว่าเขากำลังจะตายในเร็วๆนี้ ซังจินได้พูดออกมา

"ใช่แล้ว มันน่าจะเยี่ยมถ้าการจู่โจมที่น่าเบื่อนี้จบลงไป"

ด้วยนั้นเอ็ดเวิร์ดได้ตอบกลับมาอย่างห้วนๆ

"...ใช่"

'แคร๊ก'

ที่ด้านหน้าฮิวเดอร์แบรนและอิลิชได้ไปข้างหน้าหลังจากเปิดประตูหิน ราชาปีศาจกำลังรอคอยเขาอยู่ไม่ไกลไปจากจุดนี้ ซังจินได้มองดูการเคลื่อนไหวของเอ็ดเวิร์คในทุกๆท่าทางจนกระทั่งถึงเมื่อตอนที่เอ็ดเวิร์ดเห็นแสงสีน้ำเงิน ท่าทางของเขาก็การเป็นแปลกและจะไม่เปลื่ยนกลับไป