Chapter 157 – Great Plains of Barrastan (8) [28-04-2020]

Chapter 157 – Great Plains of Barrastan (8)

”

พายุขนาดมหึมาได้ปรากฏขึ้นเมื่อมังกรพูดเสร็จ ลมพายุนี้มันยากสำหรับคนปกติที่จะยืนอยู่ได้ เคน ราร์ และแม้แต่ซาดาเมียร์ก็ไม่สามารถจะเคลื่อนไหวได้อย่างถูกต้องภายในพายุนั้น อย่างไรก็ตามซังจินก็สามารถจะกลับมาทรงตัวได้และโจมตีไปที่หอกน้ำแข็งอย่างแม่นยำ

"ดูดกลืนเวทย์"

ครู่นึงหอกน้ำแข็งก็ได้ถูกดูดเข้าไปในอาเทอร์มิโอ อาเทอร์มิโอมันได้ส่องแสงสว่างสีม่วงที่มากกว่าครั้งไหนๆออกมาอย่างรุนแรง

มันเหมือนกับว่าเวทย์ที่มันดูดกลืนลงไปมันทรงพลังมาเกินไปที่จะจัดการ พลังเวทย์ของมังกรที่ยิงออกมาอย่างง่ายๆนั้นแข็งแกร่งมาก ปัญหาก็คือเวทย์ที่แข็งแกร่งอย่างผิดปกตินี้มันได้ถูกยิงออกมาด้วยบทร่ายสั้นๆและแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

"ตัดมันให้ตาย ใบมีดลม!"

แม้่ว่าอย่างนั้นมังกรก็ยังร่ายเวทย์ออกมาไม่หยุด ใบมีดสีมรกตได้ลอยเข้ามาหาซังจินก็ใหญ่มาก ซังจินได้ก้มหัวลง กระโดดและหลบหลีกมันด้วยทักษะกายกรรมที่ฉาบฉวย อย่างไรก็ตามในตอนท้ายหน้าแข้งของเขาก็ถูกใบมีดเฉือนไปบางๆ

"กั๊ก!"

เขาคิดว่าเขาหลบมันได้แต่ว่ามันก็ไม่สำเร็จเพราะว่าร่างกายของเขาได้ชาไปเล็กน้อยจากพายุเยือกแข็งที่พัดอย่างรุนแรง ซังจินได้งอเข่าเล็กน้อย เขาไม่สามารถจะเอาแต่หลบการโจมตีต่อไปเพียงฝ่ายเดียวได้ตลอดไป

"อ่านแทน"

ตอนนี้ซังจินได้เปิดใช้งานพงศาวดาสามก๊กในขณะเดียวกันเขาก็ได้สั่นกระดิ่งแมนยาต้า

"กริ่ง ๆ"

เมื่อเสียงมันดังขึ้นเคนและราร์ที่ช้าลงไปในก่อนหน้านี้ก็ได้เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันแว่นสายตาของกอเมทก็ได้เริ่มอ่านหนังสือ

"ในเวลานั้นเมื่อสุมาอี้ได้มาถึงอี้เฉิงเหมอนกันพายุ ขงเบ้นที่ก็กำลังนั่งอยู่บนประตูด้วยตัวเองในขณะที่กำลังเล่นพิณ"

"โฮ่งๆ!"

"ก๊าาาาา!

สายตาของมังกรได้เหล่ไปมองที่สัตว์ทั้งสองสั้นๆ มือของมันได้ยกขึ้นและวาดวงเวทย์เล็กๆขึ้นมากลางอากาศ

"แช่แข็ง"

เคนและราร์ได้ถูกแช่แข็งอยู่กับที่เมื่อมังกรพูดจบ ซังจินได้ผงะไป แต่ว่าเขาก็ไม่ยอมพลาดช่องว่างเล็กๆนั่นที่เสียสละโดยพวกเขา

"ปลดปล่อยเวทย์"

ซังจินได้เหวี่ยงอาเทอร์มิโอออกไป ครู่หนึ่งหอกน้ำแข็งที่เขาดูดไปในก่อนหน้านี้ก็ได้ถูกยิงออกมา มังกรมันดูจะแปลกใจเล็กน้อยที่เวทย์ที่เขายิงออกไปได้ถูกสะท้อนกลับมา

"โฮ่..."

อย่างไรก็ตามหอกน้ำแข็งที่ซังจินยิงออกไปก็ได้ถูกดูดเข้าไปในมือของมังกรด้วยคำเพียงคำเดียว

"กลับคืน"

มันเป็นเหมือนกลับทักษะดูดกลืนเวทย์ของอาเทอร์มิโอ ในขณะที่ซังจินประหลาดใจนั้นซาดาเมียร์ก็ได้พูดขึ้นจากเบื้องหลังเขา

"นายท่าน เวทย์น้ำเงินใช้ไม่ได้ผลกับมังกรน้ำเงิน"

'ชิ...'

ซังจินได้ขมฟันแน่น เวทย์ที่เขาชำนาญที่สุดก็คือเวทย์น้ำเงิน แต่เขาก็ไม่สามารถจะใช้มันได้ ซังจินได้ตัดสินใจที่จะวิ่งเข้าไปหามังกรด้วยดาบคู่แทนที่เวทมนตร์ อย่างไรก็ตามในตอนนั้นราร์ที่ถูกแช่แข็งอยู่ถัดไปก็ได้ทำลายน้ำแข็งออกมาและพุ่งเข้าใส่เช่นกัน

"ก๊าาาา!"

เมื่อยังเห็นว่าเคนยังคงแข็งอยู่ มันดูเหมือนว่าราร์จะสามารถฟื้นคืนกลับมาได้เพราะความต้านเวทย์ของกริฟฟินจักรพรรดิ

ภายใต้อิทธิพลของกระดิ่งนี้ ราร์ได้พุ่งเข้าไปใส่มังกรด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ อย่างไรก็ตามมังกรก็ได้หายไปจากจุดๆนั้น

ในขณะที่ราร์งุนงงมังกรก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังราร์ ราร์ไม่สามารถจะมอองเห็นได้ แต่ว่าซังจินสามารถที่จะรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของมังกรได้ ในตอนที่ราร์กำลังจะจู่โจมมังกรได้รีบกระโดดขึ้นและไปหยุดยืนอยู่ที่หลังของราร์

"กริฟฟินจักพรรดิ...มันเป็นสายเลือดแห่งจักพรรดิ..."

ในเวลานั้นพลังงานสีแดงเข้มที่ได้ล้อมรอบราร์ก็หายไป ในตอนนั้นระยะเวลาอมตะจากกระดิ่งแมนยาต้าก็หมดลงไปแล้ว ซังจินได้รีบวิ่งเข้าไปหามังกรทันที แต่เมื่อเวลานั้นเองมังกรก็ได้ใช้คทาฟาดลงมาที่หัวของราร์อย่างรุนแรง ราร์ได้ทรุดลงไปในจุดนั้นในขณะที่ปีกและขากางออก

"แกร๊ก"

ซังจินได้ขบฟันแน่นในขณะที่วิ่งไปที่มังกร

ซาดาเมียร์ก็ได้ถือสายฟ้าไว้ในมือในขณะที่วิ่งเข้าไปหามังกรพร้อมๆกับซังจินพวกเขาได้ทำการโจมตีทั้งสองด้านพร้อมกัน มังกรได้แทงคทาไปทางซังจินในขณะที่เขายื่นมือออกไปทางซาดาเมียร์และพูดขึ้น

"เริ่มต้นวิญญาณ"

ซังจินเกือบจะไม่สามารถจะหลบคทาได้ ในเวลาเดียวกันซาดาเมียร์ก็ได้กลายเป็นโปร่งใสและทะลุผ่านมังกรไป

สายฟ้าของซาดาเมียร์ก็ยังคงอยู่ แต่ดูเหมือนกับว่ามันจะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลก ในตอนนี้เหลือเพียงแค่ซังจินเท่านั้น เขาไม่อาจจะปล่อยให้การเสียสละของพรรคพวกเสียป่าวไปได้

ซังจินได้เหวี่ยงดาบคู่ไปที่มังกร แม้จะเป็นมังกรที่สามารถจะร่ายเวทย์ได้ในเวลาสั้นๆก็ไม่สามารถจะใช้เวทย์ได้เมื่อดาบของซังจินลอยเข้ามาหาเขา เขาได้แกว่งคทาเพื่อป้องกันตัวเอง

"เคร๊ง! เคร๊ง! เคร๊ง! เคร๊ง!"

ซังจินได้เหวี่ยงดาบอย่างรุนแรงมากกว่าครั้งไหนๆ อย่างไรก็ตามมันก็เหมือนกับในตอนอาเรี่ยน มังกรสามารถจะป้องกันได้ในทุกๆการโจมตี ซังจินกำลังรอคอยการอ่านแทนอยู่ รอให้มันอ่านพงศาวดารสามก๊กเสร็จสิ้น ถ้าเขาได้รับบัพจากสิ่งนั้นการต่อสู้มันก็จะต้องเปลื่ยนไปมาทางด้านเขาแน่ ครู่หนึ่งเสียงของการอ่านแทนก็สิ้นสุดลง

"ครั้นนั้นแล้วด้วยความหวาดกลัวแผนการของขงเบ้ง สุมาอี้ก็ได้ถอยร่นกลับไป"

[การสิงสถิตของขงเบ้งได้ถูกเปิดใช้งาน]

'ถ้ามันเป็นขงเบ้ง ถ้างั้นก็คงจะเป็นข้าราชการพลเรือน'

อย่างไรก็ตามประเภทข้าราชการพลเรือน มันจะเพิ่มสเตตัสที่เกี่ยวกับเวทมนตร์

[ทักษะติดตัว - ร่ายเร็ว(III) เพิ่มมานา(III)]

[ทักษะใช้งาน - แผนการที่สิ้นหวัง]

ตามที่คาดเอาไว้มันเป็นทักษะที่เกี่ยวข้องกับเวทมนตร์

'ทำไมถึงไม่ให้เตียวหุยกับฉัน....เหมือนกับตอนที่สู้กับอาเรี่ยน'

เมื่อฉันได้คร่ำครวญในใจ มังกรที่ตกอยู่เป็นฝ่ายป้องกันอยู่ฝ่ายเดียวก็ได้โจมตีกลับมาด้วยปลายคทา ซังจินได้หลบมันและโจมตีกลับไปในเวลาเดียวกัน

เขาได้โจมตีออกไปอย่างรวดเร็วด้วยมูนสเปคและอาเทอร์มิโอพร้อมๆกัน แต่ว่ามังกรก็ได้หลบดาบทั้งสองเล่มด้วยการเคลื่อนไหวแปลกๆ ซังจินได้ไล่ตามหลังของมังกรไป แต่อย่างไรก็ตามจากนั้นมังกรก็ได้ยิ้มขึ้น ซังจินที่เหวี่ยงดาบอย่างต่อเนื่องก็คิดขึ้น

'ชายคนนี้ยิ้มอะไรกัน?'

แม้ว่าเขาจะสงสัยแต่ว่าเขาก็ยังคงเหวี่ยงดาบต่อไป อย่างไรก็ตามมังกรที่เคยให้มือทั้งสองข้างจับคทาป้องกันการโจมตีของซังจินก็ได้เปลื่ยนมาถือมือเดียวและป้องกันการโจมตีทั้งหมดของซังจิน ในขณะที่ซังจินตกใจมังกรก็พูดออกมา

"ทักษะดาบของนายค่อนข้างน่าประทับใจมาก"

ซังจินได้โกรธขึ้นเมื่อมังกรได้ประเมินค่าเขา อย่างไรก็ตามไม่ว่าเขาจะพยาสร้างช่องว่างใดๆ มังกรก็ไม่ได้อนุญาติให้การโจมตีซักครั้งโดนตัวเขาได้เลยย

"เคร๊ง~~ ! เคร๊ง! เคร๊ง!"

มังกรก็ยังคงพูดต่อไปแม้ว่าดาบจะปะทะกันหลายครั้ง

"แต่ว่า ฉันก็ได้ต่อสู้กับนักดาบมาหลายคนที่ได้ไปถึงจุดสูงสุดแล้ว"

มันได้ทำให้เขาโกรธอย่างไม่น่าเชื่อ ซังจินได้คิดขึ้น

'มาลองดูกันว่านายจะสามารถป้องกันนี่ได้มั๊ย'

ซังจินได้เหวี่ยงมูนสเปคจากบนลงล่างและอาเทอร์มิโอจากซ้ายไปขวาพร้อมๆกัน การโจมตีที่ยากจะทำได้โดยการปราศจากแหวนแฝดนี้ อย่างไรก็ตามมังกรก็ได้สอดคทาเข้าไปในจุดตัดของการฟัน

"เคร๊งงงง!"

ดาบทั้งสองเล่มได้เชื่อมต่อมาในจุดที่คทาสอดเข้าไปไว้ มังกรได้ยิ้มขึ้นในขณะที่พูดขึ้น

"นายก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในหลายๆคนเหล่านั้น"

"กึก กึก"

เมื่อซังจินพยายามที่จะออกแรงดึงดาบให้เป็นอิสระ มังกรก็ได้ใช้มือซ้ายที่ว่างเปล่าของเขาชี้มาที่ซังจิน

'นายท่านอันตราย'

ในช่วงเวลาที่มูนสเปคเตือนออกมา คลื่นของความแข็งแกร่งที่น่าเหลือเชื่ก็ออกมาจากมือของมังกร

"จงระเบิด พลังงานสายฟ้า"

"ตูมมม!"

เมื่อเสียงดังสนั่นได้ดังออกมา ซังจินก็ได้ส่งตัวบินออกไปไกลจากเวทย์ระยะประชิด เขาได้รู้สึกมึนงงกับแรงกระแทกที่น่าทึ่ง แตว่าเขาก็สามารถจะฟื้นตัวกลางอากาศและกลับมายืนบนพื้นได้

'อึก...'

ท้องของเขามันรู้สึกทรมานราวกับถูกเจาะทะลวง เขาได้มองลงไปและเห็นว่าชุดเพราะที่ทำจากเกล็ดมังกรได้ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ถ้าเขาไม่มีมันก็อาจจะเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะตายในตอนนั้น

อย่างไรก็ตามมันไม่มีเวลาให้เขากังวลเรื่องนี้เพราะมังกรมันได้เดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ ซังจินได้พิจารณาตัวเลือกของเขาเอง

'ฉันควรจะใช้ยอนฮัวเรทตอนนี้เลยดีมั๊ย?'

อย่างไรก็ตามถ้าเขาใช้มันแล้วความคิดในเชิงเหตุผลของเขาก็จะหายไปก็ได้ ถ้ามันไม่ได้ผลเขาก็จะต้องตายทันที เขาจะต้องพิจารณาในเรื่องนี้หลังจากที่ใช้แหวนของจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ ซังจินได้ตัดสินใจที่จะหาทางออกโดยการใช้เวทย์แทนแรงกายภาพโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เขาได้รับการสิงสถิตของชายผู้มีชื่อเสียงในพงศาวดารสามก๊ก ขงเบ้ง

'ทักษะใช้งานคือร่ายเร็วและก็เพิ่มมานา...และทักษะใช้งานก็คือแผนการที่สิ้นหวัง'

สำหรับในตอนนี้ซังจินได้ยิงเวทย์ไปใส่มังกรที่กำลังเข้ามา

"บอลเพลิง"

และยิงลูกที่สองตามไปอย่างรวดเร็ว

"บอลเพลิง!"

บอลไฟทั้งสองลูกได้พุ่งออกไปตามๆกัน มังกรกรที่ได้เดินเข้ามาหาซังจินได้หยุดอยู่ครู่หนึ่งและสร้างกำแพงน้ำแข็ง

"จงขึ้นมากำแพงน้ำแข็ง

บอสเพลิงลูกแรกได้ชนเข้ากับกำแพงน้ำแข็ง

"ตูม!"

บอลเพลิงที่ตามมาในภายหลังได้ทำลายกำแพงน้ำแข็งไป แต่ว่ามันไม่ได้ทำให้มังกรได้รับบาดเจ็บเลย มันเป็นไปได้ว่ามังกรได้กะขนาดของพลังให้เท่ากับบอลเพลิงที่พุ่งเข้ามา

'เวร...'

ในขณะที่ซังจินขบกรามแน่น มังกรก็ถามออกมา

"หืม? มนุษที่มีการร่ายเร็ว ไม่ใช่ว่านายเป็นนักดาบหรอ?"

ในคราวนี้ซังจินก็ได้ใช้เวทย์ที่แข็งแกร่งขึ้นพร้อมๆกับเบสโกโร่

"อินเฟอร์โน่"

"อินเฟอร์โน่"

เปลวเพลิงยักษ์ขนาดสูง 5 เมตรได้เผาพื้นที่ในขณะที่พุ่งเข้าไปทางมังกร ในคราวนี้มังก็ยังชี้ลงไปที่ด้านเท้าและพูดขึ้น

"จงขึ้นมากำแพงน้ำแข็ง!"

กำแพงน้ำแข็งขนาดใหญ่เกือบจะเท่ากับอาคารได้สร้างขึ้นใต้เท้าของเขา มังกรได้มองดูเปลวเพลิงที่กำลังพุ่งเข้ามาจากด้านบนของกำแพงน้ำแข็ง เปลวเพลิงของซังจินได้ค่อยๆปะทะกับกำแพง

กำแพงน้ำแข็งได้ละลายอย่างรวดเร็วเมื่อเจอกับเปลวเพลิง แต่ว่ามังกรที่อยู่ด้านบนก็ไม่ได้เป็นอะไรเลยอีกเช่นกันการหลอมละลายมันน่าผิดหวังมาก

'ตามที่คาดไว้...ด้วยเวทย์มัน...'

เขาไม่สามารถจะสร้างความเสียหายแก่มังกรได้เลยแม้ว่าจะยืมพลังของพงศาวดารสามก๊กมา จริงๆแล้วมันอาจจะเป็นเพราะความต่างในตอนแรกที่เขาโจมตีมังกร เมื่อเขาลงมาถึงพื้นมังกรก็ได้เอียงหัวงง

"นายสามารถใช้เวทย์แบบนี้ได้ยังไง?"

ในขณะที่มังกรได้ถามออกมา เขาก็ได้มองไปที่พงศาวดารสามก๊กที่ลอยอยู่ข้างๆซังจินและหันไปทางนั้น

"โอ้ นี้มันคือ...พลังของเรื่องราวในตำนานสินะ น่าสนใจๆ"

สำหรับมังกรที่มองไปทางอื่นแม้ว่าซังจินจะยืนอยู่เบื้องหน้าเขขานี้มันก็เป็นการทำลายยความมั่นใจของซังจินไป แต่อย่างไรก็ตามซังจินจะต้องใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้

"หลังจากฆ่านาย ฉันก็จะเอามันไปเช่นกัน มนุษย์ฉันจะต้องใช้มันเป็นวัสดุวิจัย ฉันเคยค้นความมาว่าอัญมณอยู่ในกองทัพของมนุษย์ แต่ว่า...นี้มันมีจำนวนมากกว่าที่ฉันคาดไว้ซะอีก"

ในช่วงเวลานี้ซังจินก็ได้เริ่มคิดอย่างรวดเร็ว

'ตามสถานการณ์แบบนี้พงศาวดารสามก๊กจะแนะนำฮีโร่ที่เหมาะสมกับสถานการณ์มากที่สุด...แม้ว่าทักษะติดตัวมันจะใช้ไม่ได้นัก...แต่ทักษะใช้งานมันก็ควรจะทำอะไรได้บ้าง หลังจากใช้มันแล้วฉันก็ค่อยใช้ทุกสิ่งที่ฉันมีหลังจากนั้น นั่นจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันทำได้'

หลังจากได้จัดการความคิดแล้ว ซังจินก็เก็บอาเทอร์มิโอเอาไว้ และจากนั้นเขาก็ใช้ทักษะใช้งานที่ได้รับจากพงศาวดารสามก๊ก

"แผนการที่สิ้นหวัง"