บทที่ 13: เม็ดเจลลี่ลอยฟ่อง! รอดตายแล้ว!

บทที่ 13: เม็ดเจลลี่ลอยฟ่อง! รอดตายแล้ว!

ถังผิงเองก็มึนงงไม่น้อยที่ถูกเรียกตัวมา

เดิมทีเขานึกว่าเป็นเพราะเรื่องที่แอบเล่นโทรศัพท์มือถือ

หากเป็นเรื่องนั้นจริง เขาก็คงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ และพร้อมยืนตรงน้อมรับคำวิจารณ์แต่โดยดี

แต่ที่ไหนได้ ผู้อำนวยการเซินกลับมองว่าวิธีฝึกฝนสัตว์อสูรของเขาไร้อนาคตและจะไม่สัมฤทธิ์ผลเสียอย่างนั้น

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

เขาจำได้แม่นว่าผู้อำนวยการท่านนี้เกลียดการเล่นมือถือเป็นที่สุด ถึงขนาดเคยประจานนักเรียนหลายคนในที่สาธารณะมาแล้ว

ที่แท้ผู้อำนวยการไม่ได้เกลียดการเล่นมือถือ แต่เกลียดผลงานที่ย่ำแย่ต่างหาก...

ซินเป่าชะโงกหน้ามองจากประตูหน้าด้วยความเป็นห่วง

"สรุปคือ เธอจะดูแลสัตว์อสูรให้ดีด้วยวิธีแบบนี้ได้ยังไง?"

เซินเสวี่ยพูดจบก็ยกชาขึ้นจิบ

"ครูพูดขนาดนี้แล้ว เธอคงเข้าใจความสำคัญของการฝึกฝนแล้วใช่ไหม?"

"เข้าใจครับ"

"แล้วเธอรู้วิธีปรับปรุงแก้ไขหรือเปล่า? ครูจ้าวบอกว่าเธอเป็นเด็กหัวไว"

"...เปลี่ยนไม่ได้ครับ"

"พรวด!"

เซินเสวี่ยพ่นน้ำชาใส่หน้าพี่เฟิงเต็มเปา

"เปลี่ยนไม่ได้?"

ดวงตาของผู้อำนวยการเบิกกว้างยิ่งกว่าบั้นท้ายของเชียเกอเสียอีก

"ทำไมถึงเปลี่ยนไม่ได้? หรือเธอคิดว่าวิธีนี้มีปัญหาตรงไหน?"

...ก็เพราะมันไม่มีปัญหาน่ะสิถึงเปลี่ยนไม่ได้!

ขืนเปลี่ยน ฉันก็ต้องพัฒนาขึ้น แล้วฉันจะเอาภาระแบบนั้นไปทำไม!

แน่นอนว่าพูดความในใจพวกนี้ออกไปไม่ได้ ไม่งั้นคงโดนระบบแจกใบเตือนแน่...

"ใช่ครับ ผมคิดว่ามีปัญหา"

หลังเงียบไปครู่ใหญ่ ถังผิงก็เอ่ยปาก

จ้าวเสวี่ยเฟิงรู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย

เขาเริ่มนับถือถังผิงขึ้นมานิดๆ แล้วสิ

นักเรียนคนหนึ่งต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหนกัน ถึงจะกล้าโต้แย้งครูประจำชั้นและผู้อำนวยการระดับชั้นต่อหน้าพร้อมกันแบบนี้?

"โบราณว่าไว้... หากรากฐานไม่มั่นคง แผ่นดินย่อมไหวเอน

"หากทักษะพื้นฐานยังไม่แตกฉาน แล้วดันทุรังฝึกฝนทักษะระดับสูง จะไม่เรียกว่าโลภมากเกินตัวหรือครับ?

"ผลงานของซินเป่าที่สวนสาธารณะนั้นย่ำแย่มาก เรื่องนี้พวกคุณครูตรวจสอบบันทึกได้ ด้วยเหตุนี้เอง เราจึงต้องมุ่งเน้นไปที่พื้นฐานและเริ่มสร้างจากศูนย์

"ความได้เปรียบที่เกิดจากท่า 'พายุหมุน' นั้นมีความไม่แน่นอนสูง การสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งต่างหากคือความแข็งแกร่งที่แท้จริง!"

ครูทั้งสองท่านเงียบกริบ

"ผอ.ครับ จริงๆ แล้วคำพูดของประธานถังก็มีเหตุผลนะ" พี่เฟิงกระซิบเตือนเบาๆ

"พ่อหนุ่ม จุดเริ่มต้นของเธอน่ะดี แต่เธอยังไร้เดียงสาเกินไป"

เซินเสวี่ยยังคงปั้นหน้านิ่ง แต่ทว่าน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

"ระยะเวลาฝึกฝนที่เหลืออยู่ก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั้นสั้นมาก ไม่ถึงสามปีด้วยซ้ำ

"เธอจะใช้เวลาสามปีเพื่ออุดรอยรั่วและสร้างรากฐานให้สัตว์อสูรที่มีจุดอ่อนงั้นเหรอ? ด้วยความเคารพนะ มันยากมาก

"วิธีที่คุ้มค่าที่สุดคือทุ่มเทเรียนรู้ทักษะระดับสูงที่รุนแรง ดึงจุดเด่นออกมาสร้างระยะห่างจากคู่แข่ง!

"ส่วนเรื่องปัญหาอะไรนั่น เอาไว้ค่อยว่ากันหลังสอบติดมหาลัยแล้วก็ได้"

"การสอบเข้ามหาวิทยาลัยคือเส้นชัยหรือครับ?"

ถังผิงย้อนถามทันควัน

"ทุกคนปฏิบัติราวกับว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยคือเหตุการณ์ชี้ชะตาชีวิต เหมือนกับว่าผ่านไปได้แล้วชีวิตจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ

"แต่ความจริงล่ะ? ต่อให้เข้ามหาวิทยาลัยได้ ความกดดันก็ไม่ลดลง เผลอๆ จะหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ

"ปัญหาที่ถูกผลัดผ่อนโดยใช้การสอบเข้าเป็นข้ออ้าง จะย้อนกลับมาเล่นงานอย่างหนักหน่วงหลังสอบเสร็จ

"การใช้ 'ความขยันทางยุทธวิธี' มาปกปิด 'ความเกียจคร้านทางยุทธศาสตร์' จนนำไปสู่สถานการณ์ที่แก้ไขไม่ได้ในที่สุด แบบนั้นไม่ใช่ว่ายิ่งแย่ลงไปกว่าเดิมหรือครับ?"

จ้าวเสวี่ยเฟิงกระพริบตาปริบๆ ส่งสัญญาณรัวๆ

ที่พูดมาก็มีเหตุผล แต่เธอก้าวร้าวเกินไปแล้ว!

เซินเสวี่ยตบไหล่จ้าวเสวี่ยเฟิง ส่งสัญญาณว่าไม่ต้องกังวล

ล้วนเป็นลูกศิษย์ของเขา เขาเห็นเจตนาเล็กๆ น้อยๆ นี้มานานแล้ว

"อย่าลืมนะว่าเธอคือนักฝึกสัตว์อสูร

"อย่าให้สัตว์อสูรตัวเดียวมาถ่วงอนาคตของเธอมากเกินไป เธอไม่มีต้นทุนมากขนาดนั้น

"ต่อให้เพกาซัสตัวนี้มีปัญหาจริงๆ อย่างมากถึงตอนนั้นก็แค่เปลี่ยนตัวใหม่!

"การสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ จะนำผลตอบแทนมาให้เธอมากพอที่จะทำสัญญากับสัตว์อสูรสายพันธุ์ที่สูงส่งกว่านี้ได้!"

"ไม่เปลี่ยนครับ!"

สีหน้าของถังผิงแน่วแน่

ขืนเปลี่ยน แล้วใครจะมอบความถดถอยให้ฉันล่ะ?

กว่าฉันจะหาเงินได้แต่ละบาทมันง่ายนักหรือไง?

"การเปลี่ยนคู่หูเป็นไปไม่ได้ ผมจะเลี้ยงดูเธอไปตลอดชีวิต"

"เออๆ ได้! งั้นก็เชิญฝึกตามใจชอบเลย ฉันไม่ยุ่งด้วยแล้ว!"

เซินเสวี่ยเดินหนีไปด้วยความโมโห

จ้าวเสวี่ยเฟิงรีบวิ่งตามไปเกลี้ยกล่อม

"ซิน..."

ซินเป่าที่แอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ น้ำตาเอ่อล้นออกมาแล้ว

ที่แท้นี่คือความตั้งใจของเจ้านาย

เขาต้องจ่ายค่าตอบแทนราคาแพงเพื่อเธอขนาดนี้...

ฉันต้องฝึกฝนให้หนัก จะทำให้เขาผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด!

【ตรวจพบคลื่นอารมณ์รุนแรงของซินเป่า!】

【ตรวจพบค่าความเชื่อฟังของซินเป่าเพิ่มขึ้นอย่างมาก! ประสิทธิภาพการฝึกฝน +10%, การปฏิบัติตามคำสั่ง +20%】

...

ช่วงพักเที่ยง ณ โรงอาหาร

"ถังโต้ว นายเจ๋งมาก! ฉันเพิ่งเคยเห็นคนกล้าไฝว้กับตาเฒ่าเซินตรงๆ เป็นครั้งแรก!"

"ก็แค่เรื่องลำบากนิดหน่อยน่า"

ถังผิงโบกมือ พลางจิ้มสเต็กเข้าปาก

ความจริงแล้วเขาเขียนหนังสือสำนึกผิดส่งไปตั้งแต่หมดคาบแล้ว

ยังไงซะเขาก็ไม่อาจล่วงเกินผู้อำนวยการระดับชั้นด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

จ้าวเสวี่ยเฟิงที่เดิมทีตั้งใจจะเรียกเขาไปอบรม พอเห็นถังผิงหยิบหนังสือสำนึกผิดออกมาส่งเอง ก็รู้สึกผิดขึ้นมาตงิดๆ คิดว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ไม่ปกป้องลูกศิษย์ให้มากกว่านี้...

การใช้จิตวิทยาย้อนกลับใส่ครูประจำชั้นรุ่นเก๋าเล่นเอาเมิ่งหลินถึงกับอึ้ง

สมแล้วที่เป็นถังผิง ระดับชั้นเชิงของเขามันคนละชั้นจริงๆ!

"เข้าเรื่องเถอะ ถังโต้ว นายรู้เรื่องการประลองท้าดวลไหม?"

"รู้สิ นายไปนัดใครไว้เหรอ?"

ถังผิงพยักหน้า เคี้ยวพอร์กช็อปตุ้ยๆ

เพื่อสร้างมาตรฐานการต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรของนักเรียน ทางโรงเรียนจึงได้จัดรูปแบบการประลองไว้หลายโหมด และการท้าดวลก็เป็นหนึ่งในนั้น

หลังจากใบคำร้องผ่านการอนุมัติ ทั้งสองฝ่ายก็สามารถประลองกันได้

เช่นเดียวกับมินิเทสต์ ผลแพ้ชนะของการท้าดวลจะส่งผลต่ออันดับคะแนน

มินิเทสต์จะเป็นแบบสุ่มและมีระยะเวลากำหนด แต่การท้าดวลสามารถเจาะจงคู่ต่อสู้และเวลาได้

"ถูกต้อง! ฉันขอท้านาย!"

เมิ่งหลินผายมืออย่างอลังการ

นี่ไม่ใช่แค่ภารกิจที่เหยียนลี่มอบหมายมา แต่ยังเป็นความต้องการส่วนตัวของเขาที่อยากจะโชว์ออฟสักที

เขาและเชียเกอต้องทนทุกข์ทรมานฝึกหนักใน 'สมาคมอวี้เสวี่ย'

ตลอดสามวันทั้งศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ พวกเขาได้นอนรวมกันแค่สองตื่นเท่านั้น

แถมยังมีอาจารย์ดังคอยชี้แนะและเสริมแกร่งด้วยทักษะระดับสูงสารพัด

จากการสังเกตของเขา ถังผิงดูจะชิลเกินไปหน่อย

เขาไม่ค่อยเข้มงวดกับซินเป่า แถมไม่ได้ลงเรียนสถาบันกวดวิชาหรูหราที่ไหน

เนื้อหาการฝึกในคาบวันนี้ก็ดูจะเป็นทักษะพื้นๆ ธรรมดา

เจ้าถังโต้วต้องได้ใจเพราะชนะมินิเทสต์มาง่ายๆ แน่!

ตอนเขาอ่อนแอ นายแข็งแกร่ง แล้วทำไมตอนนี้ฉันจะแก้แค้นบ้างไม่ได้?

ครั้งนี้ ความได้เปรียบอยู่ฝั่งฉัน!

แน่นอนว่าเมิ่งหลินเป็นคนรอบคอบ

ถ้าท้าดวลวันนี้เลยก็ยังมีความเสี่ยง เขาต้องการเวลาฟาร์มของอีกหน่อย

"เอาเป็นวันจันทร์หน้าเป็นไง?"

เมิ่งหลินตบหน้าอก มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะต้องชนะ

"ขอบอกไว้ก่อนนะถังโต้ว ฉันคิดว่าพวกเรากำลังจะเก่งขึ้นแบบน่ากลัวเลยล่ะ!"

ทว่าถังผิงกลับไม่มีท่าทีหวาดหวั่นหรือกังวลใจเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม ดวงตาของเขากลับเป็นประกายราวกับหมาป่าหิวโหยที่เจอแกะน้อย

"จริงเหรอ? เมิ่งหลิน เราเป็นเพื่อนกัน นายห้ามหลอกฉันนะ"

ถังผิงตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

"ฉันกระหายคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ! ได้โปรดพยายามให้เต็มที่ พัฒนาตัวเองให้เก่ง แล้วมาบดขยี้ฉันให้ยับเยินทีเถอะ!"

"เอ่อ... เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว"

เมิ่งหลินรู้สึกสะท้านใจ

นี่สินะวิถีของผู้แข็งแกร่ง?

ไม่เคยเกรงกลัวความพ่ายแพ้ ซ้ำยังเพลิดเพลินกับการเจอคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจ...

"เชียเกอ พวกเราเองก็ต้องพยายามให้หนักนะ!"

"อุ๊อุ ฮูววว"

เชียเกอที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าว ส่งเสียงตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก

เขาไม่อยากพยายามแล้ว แค่นอนยังนอนไม่พอเลย...

เชียเกอจ้องมองซินเป่าที่เดินไปตักอาหารรอบแล้วรอบเล่าด้วยสายตาอิจฉาริษยา

ฟังจากที่ซินเป่าบอก เห็นว่าเป็นเพราะถังผิงซื้อแบล็คการ์ดให้

เธอจึงสามารถกินอาหารเสริมราคาแพงในโรงอาหารได้ไม่อั้นจนกว่าจะอิ่ม

เขาเองก็อยากได้รับการดูแลแบบนั้นบ้างเหมือนกัน!

•  
•