Chapter 147 – The Swamp of Kh’rot (3) [08-04-2020]

Chapter 147 – The Swamp of Kh’rot (3)

”

ซังจินได้ทิ้งซากของไฮดร้าเอาไว้และเดินออกไปจากวิหารเพราะว่าเขาไม่ต้องการจะอยู่ในที่ๆเดียวกันกับมอนสเตอร์แบบนั้นแม้ว่ามันจะตายก็ตาม เมื่อเขาได้มาถึงด้านนอก เสียงพูดของโอเปอเรเตอร์ก็ดังออกมา

[การจู่โจมสมบูรณ์ 100%]

มันดูเหมือนว่าเคนและราร์จะได้ฆ่ามอนสเตอร์ข้างนอกทั้งหมดแล้ว ซังจินได้ผิดปากออกมาในขณะที่คิด

'เมื่อฉันกลับไปที่โรงแรมฉันก็ควรจะให้รางวัลแก่พวกเขา'

ในขณะเดียวกันโอเปอเรเตอร์ก็ดำเนินการต่อไป

[เริ่มการแจกรางวัล]

[มอนสเตอร์ที่สังหาร ทหารราบลิซาร์ดแมน 30 ทหารรักษาการณ์ลิซาร์ดแมน 20 ไวเวิร์น ...]

ซังจินได้รับแต้มสเตตัสและเหรียญดำอย่างละ 17000 พวกมันต่างก็เพิ่มขึ้น 2000 จากการจู่โจมล่าสุด

[และตอนนี้เราจะเริ่มการแจกจ่ายไอเทม]

ไอเทมที่ซังจินได้รับก็คือ

[ชาลเล็ท - หอกปรัมพิธี]

[มาแบ็ท - เกราะแห่งขุนนาง]

หอกและชุดเกราะหนัง ซังจินได้ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นไอเทมทั้งสองชิ้น มันไม่มีใครที่สามารถจะใช้หอกได้ ส่วนเกราะมันดูเหมือนจะทำมาจากหนังของลิซาร์ดแมน แต่ว่าในปัจจุบันซังจินนั้นได้ใช้เกราะที่ทำมาจากเกล็ดของมังกรอยู่

[ของแสดงความยินด้วยคุณได้รับไอเทมระดับตำนาน 'ชาลเล็ท']

[ของแสดงความยินด้วยคุณได้รับไอเทมระดับตำนาน 'มาแบ็ท']

แต่ว่าไอเทมระดับตำนานมันก็ยังเป็นไอเทมระดับตำนาน ซังจินสามารถจะนำมันไปขายให้ได้ราคาที่ดีในร้านประมูล นอกจากนี้อาจจะมีใครสักคนในทีมที่ต้องการชุดเกราะนี้ ซังจินได้เก็บมันลงลูกบาศก์ไป

[แล้วสุดท้ายนี้จะเป็นฉายาที่คุณจะได้รับจากการจู่โจม]

[นักล่าโบราณ - สร้างความเสียหายพิเศษ 40% เมื่อโจมตีศัตรูที่มีคำว่า 'โบราณ' ในชื่อ]

เมื่อซังจินได้เห็นฉายานี้ เขาก็สงสัยขึ้น

'โบราณ? มีอะไรแบบนี้โผล่มาด้วยหรอฦ'

หลังจากที่เขาคิดบาง เขาก็จำได้ว่ามันมีคำว่าโบราณในชื่อของบอสในบทถัดๆไปอยู่ด้วย

'อา...ใช่แล้ว...ยิ่งไปกว่านั้น...มันก็อาจจะมีมากไปเรื่อยๆ...ดีล่ะ มันไม่ใช่อะไรที่เลวร้ายเลยที่มีมัน'

หลังจากที่การแจกรางวัลเสร็จสิ้น โอเปอเรเตอร์ก็พูดขึ้น

[จะกลับสู่ตลาดมืดในอีก 5 นาที....]

ซังจินได้ขัดจังหวะโอเปอเรเตอร์ด้วยการพูดขึ้น

"อา โอเปอเรเตอร์ส่งฉันกลับไปตามเวลาปกติ"

จากนั้นโอเปอเรเตอร์ก็ได้เปลื่ยนคำพูดของเธอ

[การกลับก่อนเวลาถูกยกเลิก]

[จะกลับไปสู่ฮอลนักล่าตามกำหนดเวลาในอีก 2 ชั่วโมง 23 นาที]

'2 ชั่วโมง 23 นาที ...'

ถ้าเป็นอย่างนั้นมันก็น่าจะมีเวลาเหลือเฟือสำหรับทำทุกๆอย่าง ตอนนี้ซังจินจึงได้หยิบเอาหิวแสวงหาฆาตกรออกมาและใช้งานมัน

"แสวงหาความยุติธรรม"

มันค่อนข้างจะเร็วไปหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็อาจจะมีฆาตกรเกิดขึ้นก็ได้ แต่ว่ามันก็เป็นไปตามที่เขาคาดเอาไว้

[ไม่มีมิติที่สามารถจะไปได้]

มันยังไม่มีฆาตกรเกิดขึ้น มันเป็นเพราะว่าซังจินได้เคลียร์การจู่โจมนี้เสร็จเร็วเกินไป อย่างไรก็ตามโชคดีว่าซังจินก็ยังมีสิ่งอื่นที่สามารถจะทำได้

'ถ้างั้นมาลองดูคนอื่นๆกัน'

ซังจินได้หยิบเอาคทาขุนศึกออกมาจากลูกบาศก์และพูดขึ้น

"การตรวจสอบ"

หน้าจอทั้งหน้าได้ปรากฏขึ้นมา ซังจินได้มองไปที่พวกนั้นทั้งหมดในครั้งเดียว มันดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งหมดจะทำได้ดีเนื่องจากนักล่าทั้งห้าคนยังมีชีวิตอยู่ดีในทุกๆปาตี้

ครที่ก้าวหน้าที่สุดได้ฆ่าบอสและกำลังค้นหาบอสลับอยู่ ในตอนนี้ซังจินก็ได้สนใจไปที่นักล่าคนอื่นๆที่ไม่ใช่ผู้ถูกเลือก

ตอนนี้มันมีอยู่สี่ต่ำแหน่งที่ว่างอยู่ เขาต้องการที่จะเติมสี่ตำแหน่งนี้ก่อนที่จะถึงบทที่ 17 จะมาถึง หลังจากนั้นเพราะว่ามันจะไม่มีคนเหลือมากนักและจะเป็นการยากที่จะเลือกคนที่ต้องการ

ซังจินได้นั่งลงและเฝ้ามองดูพวกเขาราวกับกำลังนั่งดูทีวีหลายๆจอในเวลาเดียวกัน อาจจะมีคนที่โดดเด่นควรค่าแก่การเอามา บางทีก็อาจจะมีเพื่อนเก่าของเขา แต่มีเพียงคนเดียวที่น่าสนใจ

เขาเป็นคนที่ใช้เวทย์ในปาตี้ของเบลเทรน เขาเป็นคนเอเชียที่ยิงบอลเพลิงยักษ์ออกมาจากมือ

'โอ้โห...มันใหญ่มาก...'

เมื่อเห็นเช่นนี้มันหมายความว่าเขามีทักษะบางอย่าง จากนั้นซังจินก็ได้เตรียมตัวที่จะไปที่มิตินั้น อย่างไรก็ตามได้มีความคิดบางอย่างเข้ามาในจิตใจของเขาในทันที

'หืม แต่ว่า...พวกเขาจะไม่ทำสิ่งที่เปลื่ยนไปหรอ!?'

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นเช่นนั้นแน่ ถ้าหากว่าซังจินไปปรากฏตัว ผู้ถูกเลือกก็จะผ่อนคลายในขณะที่นักล่าคนอื่นๆก็จะสับสน ถ้าเขาไม่อยากเป็นตัวแปรที่ทำให้ทุกๆสิ่งเปลื่ยนแปลงเขาจะต้องซ่อนตัว ซังจินได้ร่ายเวทย์ในทันที

"เป็นอิสระจากทุกๆสายตาที่มองหา ล่องหน!"

ร่างกายของซังจินได้ล่องหนไปในไม่ช้า ซังจินได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปที่มิติของเบลเทรนในทันที และเมื่อเขามาถึง

[คำเตือน!]

บอสมอนสเตอร์คาร็อทและผู้ติดตามได้ปรากฏตัวขึ้น ซังจินได้ถูมือในขณะที่เริ่มมองดูพวกเขา

'นี้มันน่าสนใจมาก'

ด้วยหมวกสีทองคาร็อทได้พูดออกมาอย่างไพเราะ

"เหล่านับรบ! แสดงให้พวกมันเห็นว่าพวกเราลิซาร์ดแมนเป็นผู้ที่เหนือกว่าซะ!"

ลักษณะของมันดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเมื่อตอนที่มันได้กลายไปเป็นจิ้งจกแช่แข็ง ในที่สุดแล้วการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้น ซังจินได้ยืนอยู่ห่างจากการต่อสู้และไม่ได้เข้าไปแทรกแซงใดๆ

แน่นอนว่า มันไม่ใช่ว่าถ้าเขาเข้าไปร่วมด้วยมันจะแย่งคะแนนผลงานไป แต่มันเป็นเพราะว่าเขาต้องการที่จะสังเกตุว่านักล่าตอบสนองต่อสิ่งนี้อย่างไร

"อว๊าาากก!"

เบลเทรนได้ถือโล่และอาวุธของเขาต่อสู้ในแนวหน้าเพราะว่าเขานั้นมีทั้งความจริงจังและมุ่งมั่นในการต่อสู้แนวหน้า นักล่าคนอื่นๆเลยสามารถที่จะมุ่งเน้นไปกับการโจมตีได้

ซังจินได้สำรวจไปที่นักล่าทีละคนๆ มีชายผิวดำถือหอกผู้ที่โจมตีด้วยการแทงที่น่าประทับใจ และก็ยังมีชายผิวขาวที่ใช้ดาบมีการเคลื่อนไหวรวดเร็วและยืดหยุ่นอีกด้วย

มีนักธนูชายเอเชียที่โจมตีออกไปด้วยการยิงเข้าที่หัวของพวกมันจำนวนมาก แม้ว่าจะไม่มากเท่ากับเซรินก็ตาม อย่างไรก็ตามแน่นอนว่าคนที่โดดเด่นที่สุดก็คือชายที่ใช้เวทย์อยู่ด้านหลัง เขาได้ใช้เวทย์ให้กับเบลเทรนที่อยู่ด้านหน้า

"โล่เพลิง"

และสร้างกำแพงเพลิงในด้านหน้าของลิซาร์ดแมนที่ใช้ธนูเพื่อทำให้มันยิงธนูได้ยากขึ้น

"กำแพงเพลิง"

และถือเพลิงไว้ในมือเผาเหล่าลิซาร์ดแมน

"ระเบิดเพลิง!"

ไม่เพียงแต่จะมีความแข็งแกร่งเท่านั้น เขาก็ยังมีความชำนาญและพิถีพิถันอีกด้วย

"เขาฉลาดมาก"

เนื่องจากว่าเขาได้ใช้เวทย์ไฟในขณะที่ใช้ฉายา 'ไพโรแมนเซอร์' มันเลยดูเหมือนว่ามันจะเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเพลิง

แม้อย่างนั้นแกนหลักของแทนก็ยังคงเป็น 'ผู้ถูกเลือก' เบลเทรนอยู่ดี พลังเพลิงที่ทรงพลังยังไม่เหมาะสมที่จะมาเป็นเสาหลักของทีม

'เขาเยี่ยมจริงๆ... ใช่แล้ว'

ซังจินได้นั่งยองๆเท้าคางมองไปที่จอมเวทย์ อย่่างไรก็ตามในขณะที่เขากำลังนั่งนั้นเอง

"ก๊าซ?"

ลิซาร์ดแมนตัวหนึ่งได้บังเอิญเข้ามาชนกับซังจินที่ล่องหนอยู่ ในเวลานั้นเองการล่องหนของฉันจินก็หายไป

'เวร'

ซังจินได้เหวี่ยงมูนสเปคอย่างรวดเร็วและตัดคอของมันไปและจากนั้นก็มองไปที่นักล่าคนอื่นๆ มันยังคงเป็นความโล่งใจอยู่ นักล่านั้นกำลังจดจ่ออยู่กับการต่อสู้ของตัวเองและไม่ได้สังเกตุเห็นซังจิน เขาได้ใช้เวทย์อย่างรวดเร็วในทันที

"ล่องหน!"

และก็กลับไปล่องหน

'ฟู่...'

ซังจินได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจในขณะที่เริ่มเฝ้ามองอีกครั้ง

การต่อสู้ได้ดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น ต้องขอบคุณเบลเทรนที่ได้ช่วยนักล่าเอาไว้ในทุกๆครั้งที่พวกเขาตกอยู่ในอันตรายด้วยปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็วและประสิทธิภาพของไพโรแมนเซอร์ที่ย่างเหล่าลิซาร์ดแมนด้วยอำนาจของไฟที่น่าเหลือเชื่อ เหล่านักล่าสามารถที่จะตัดหัวของราชาลิซาร์ดแมนคาร็อทได้โดยที่ไม่มีปัญหามากนัก

[ขอแสดงความยินดีด้วย]

นักล่าได้แสดงความยินดีออกมาในทันทีที่โอเปอเรเตอร์แจ้งออกมา

"เย้!"

"เราทำได้!"

'ไพโรแมนเซอร์' ก็มีความสุขในขณะที่ดับไฟในมือของเขา ซังจินได้มองไปที่เขาและคิดขึ้นมา

'ฉันคิดว่าเขามีทักษะที่พอมั๊ยนะ?'

การมีส่วนร่วมของเขาไม่ได้ด้อยเลยเมื่อนำไปเทียบกับเบลเทรน เขาสามารถที่จะใช้เวทย์ได้อย่างน่าประทับใจมากขึ้นอีกถ้าหากเขาได้รับโบนัสสเตตัสของซังจินไป ในตอนนี้ซังจินจะต้องตรวจสอบบุคลิกภาพของเขา

"ถ้างั้นพวกเราก็มาพักกันก่อนที่จะไปต่อเถอะน"

ในฐานะที่เป็นผู้นำคนอื่นๆได้พักผ่อนตามคำพูดของเบลเทรน ซังจินก็ได้เดินเข้าไปหายพวกเขา

"ล่องหน"

ซังจินได้ร่ายเวทย์อีกครั้งและครู่หนึ่งร่างของเขาก็ได้ถูกเปิดเผย นักล่าที่ได้ดับลมหายใจของบอสได้รู้สึกประหลาดใจอย่างมากกับการปรากฏตัวอย่างฉับพลันของฉัน

"อะไรน่ะ?"

"หือ?"

นักธนูได้ดึงธนูได้ง้างธนูเอาไว้โดยอัตโนมัติ ถึงแม้ว่าซังจินจะเข้าใจในเหตุผลนี้ แต่เขาก็ยังคงรู้สึกไม่ดีที่ดูลูกธนูชี้มาที่เขา เขาได้มองไปที่นักธนูเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมา

"ถ้าน่าปล่อยมันมา นายจะตาย"

แม้ว่าหลังจากที่ซังจินพูดออกไป นักธนูก็ยังคงเล็งไปที่ซังจินอยู่ ในขณะเดียวกันกับที่เห็นซังจิน เบลเทรนก็ได้พูดอย่างลนลาน

"อา....ลดธนูลง เขาไม่ใช่ศัตรู"

ในที่สุดนักธนูก็ได้ลดธนูลงไป เบลเทรนก็ได้ถามออกมาในทันที

"สุดยอดนักล่า ทำไมนาย..."

ซังจินได้ปรบมือของเขาในขณะที่พูด

"อา มันไม่มีอะไรพิเศษหรอก ฉันเพียงแค่มาสัมภาษณ์น่ะ"

"สัมภาษณ์?"

"ใช่แล้วสัมภาษณ์ การสัมภาษณ์เพื่อที่จะคนหาผู้ถูกเลือกที่มีศักยภาพ

"อ่า...เข้าใจแล้ว"

ในที่สุดเขาก็เข้าใจสถานการณ์และหยักหน้ารับ ด้านข้างของซังจินนักล่าคนอื่นๆก็ยังคงตกตะลึงอยู่ ซังจินได้เขาไปหาไพโรแมนเซอร์และยื่นมือออกไปในขณะที่พูด

"สวัสดี"

ไพโรแมนเซอร์ได้มองกลับมาที่ซังจินในขณะที่จับมือรับอย่างงุนงง

"อา...สวัสดี"

"มันอาจจะสับสนนะ...แต่ว่าตอนนี้ฉันจะทำการทดสอบแล้ว"

"นายจะทำอะไร...ทดสอบฦ"

"หืม...เราควรจะบอกว่ามันเป็นการทดสอบแบบไหนดีน่ะ มันจะดีถ้านายผ่านน่ะ เป็นแบบนั้นใช่มั๊ยเบลเทรน?"

เมื่อซังจินได้มองไปที่เบลเทรนผู้ที่ยืนถัดไปจากเขา เบลเทรนก็ได้หยักหน้าอย่างเงียบๆสองครั้ง ซังจินก็กล่าวต่อไป

"จากนี้ไปฉันจะถามคำถามนายเล็กน้อย นายช่วยต่อคำถามนั้นอย่างซื่อตรงและเป็นจริงที่สุดด้วยนะ"

ชายคนนั้นได้มองมาที่ซังจินและเบลเทรนก่อนที่จะพูดออกมา

"...ได้"

ซังจินได้สัมผัสไปที่ต่างหูในทันทีในขณะที่ถามออกไปด้วย

"นายอายุเท่าไหร่ ชื่อ และประเทศที่เกิด?"

"23 เตซุค ชา ฉันเป็นคนเกาหลี"

"อา เข้าใจแล้ว"

นอกจากเซรินแล้วก็ยังมีอีกคนที่เป็นคนเกาหลีอีกคนหนึ่ง ครู่หนึ่งความคิดในใจของเขาก็ได้ดังออกมา

'แต่ว่าเขาถามอะไรแบบนี้ทำไม? แล้วอะไรมันคือสิ่งที่ดีล่ะ?'

ซังจินได้ถามออกไปอีกจากคำถามที่ได้เตรียมเอาไว้จากเมื่อคืน

"นายเคยเป็นฆาตกรมาก่อนมั๊ย?"

"ไม่"

'แน่นอนว่าไม่ นายจะทำอะไรถ้านายทำแบบนั้นและถ้างั้นนายก็จะได้รับการโต้กลับจากนักล่าคนอื่นๆนะ?'

คำตอบของเขาค่อนข้างจะคลุมเคลือ แทนที่จะตอบว่า 'นายไม่ควรจะเป็นฆาตกร' แต่เขากลับอยู่ในตำแหน่งประมาณว่า 'มันจะอันตรายมากๆ ถ้าฉันทำแบบนั้น' ซังจินได้เปลื่ยนคำถามไปเล็กน้อย

"หืม ถ้างั้น...ระหว่างการจู่โจม...มันเคยมีช่วงเวลาที่ที่นายมุ่งมั่นที่จะนำนักล่าคนอื่นๆไปสู่ความตายเพื่อที่จะเพิ่มรางวัลของนายมั๊ย?"

เขาได้ฟังคำถามของซังจิน จากนั้นก็พูดออกมา

"...นั่นไม่มีนะ"

การพูดของเขาไม่ได้เรียบร้อยไปทั้งหมด และความคิดของเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าเลย

'หือ...มันมีอะไรแบบนั้นหรือป่าวนะฦ'

คำตอบนี้มันก็ไม่ได้ชัดเจนอีกครั้ง มีคนที่จะโกหกตัวเองเมื่อพวกเขารู้สึกผิดหลังจากทำสิ่งไม่ดีอยู่ด้วย ในกรณีแบบนี้มันอาจจะเป็นอันตรายมากกว่าคนชั่วซะอีก

'ฉันไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะใช้ได้'

ซังจินได้เลียริมฝีปากของเขาครั้งหนึ่ง และจากนั้นก็พยายามนึกถึงคำถามอื่น