บทที่ 193

บทที่ 193

กลับถึงจวน

ลั่วชิงโจวลอยเข้าเรือน วางผ้าเช็ดหน้าไว้ที่ขอบหน้าต่าง แล้วทะลุหน้าต่างเข้าไป วิญญาณกลับเข้าร่าง

ร่างเนื้อลุกจากเตียง เปิดหน้าต่าง หยิบผ้าเช็ดหน้าเข้ามา กำไว้ในมือ ลูบคลำดู สัมผัสยังคงนุ่มลื่นดุจแพรไหม พอยกขึ้นดม ก็ยังคงมีกลิ่นหอมจางๆ นั้นอยู่

"ไม่รู้ว่าพี่สาวเยว่หน้าตาเป็นอย่างไร อายุเท่าไหร่กันนะ... คราวก่อนถามไป นางก็ไม่ตอบ"

ลั่วชิงโจวกำผ้าเช็ดหน้า พลางครุ่นคิดในใจ

พอกลับไปนอนบนเตียง กลับไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด

ไม่รู้ว่าคืนนี้คุณหนูรองจะไออีกหรือเปล่า

คิดได้ดังนั้น เขาจึงออกจากห้อง เดินมุ่งหน้าไปยังเรือนเหมยเซียง

ในห้องนอน

แสงเทียนสีแดงสลัว ม่านมุ้งบดบังสายตา

บนเตียง ฉินเวยโม่กำลังหลับสนิท

ลั่วชิงโจวถอดรองเท้าหน้าหน้าต่าง ย่องเข้าไปอย่างไร้เสียง

มาหยุดที่ข้างเตียง

มองคนบนเตียงผ่านม่านมุ้ง

ความเลือนราง ให้ความงามไปอีกแบบ

ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นเครื่องหอม และกลิ่นกายหอมละมุนเฉพาะตัวของสาวน้อยบนเตียง

ลั่วชิงโจวยืนมองอยู่อย่างเงียบๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เลิกม่านขึ้น สายตาอ่อนโยนจับจ้องใบหน้ายามหลับใหลนั้น

งดงามบริสุทธิ์ แต่อมโรคและซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด

เสียงลมหายใจยามหลับ หนักกว่าคนปกติเล็กน้อย

คิ้วเรียวขมวดมุ่น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความไม่สบายตัว หรือกำลังฝันร้าย

ลั่วชิงโจวมองดูนางอย่างเงียบๆ อีกครู่หนึ่ง เห็นนางหลับสบายดี ไม่ได้ไอ จึงหยิบขวดกระเบื้องจากถุงเก็บของออกมา หยดน้ำทิพย์ให้นางสองหยด จากนั้นจึงลุกขึ้น เตรียมจะกลับ

แต่ขณะที่เขาหันหลังจะเดินจากไป ด้านหลังพลันมีเสียงงัวเงียดังขึ้น "พี่เขย..."

ลั่วชิงโจวชะงัก หันกลับไปมอง

สาวน้อยที่เมื่อครู่ยังหลับสนิท ตอนนี้ลืมตาตื่นแล้ว มองเขาด้วยสายตาปรือปรอย

ลั่วชิงโจวแปลกใจ "ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?"

แววตาของสาวน้อยฉายแววขบขันจางๆ "ไม่บอก"

จากนั้นนางเงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้น ขมวดคิ้วน้อยๆ "พี่เขย เมื่อกี้เวยโม่ฝัน... ฝันว่าพี่เขยโดนองค์หญิงใหญ่แย่งตัวไป พาไปค่ายทหาร แล้วก็โดน... โดนพวกแม่นางเยว่หวู่รังแก..."

ลั่วชิงโจวอดขำไม่ได้ "คุณหนูรองคิดอะไรอยู่เนี่ย ต่อให้พี่เขยเจ้าโดนองค์หญิงพาตัวไปจริงๆ เขาก็ต้องบูชาไว้อย่างดี ใครจะมากล้ารังแก"

สาวน้อยหัวเราะ "คิก" ฟันขาวตาใส "พี่เขยหลงตัวเองจัง"

ทั้งสองสบตากัน

ห้องตกอยู่ในความเงียบ

จู่ๆ ลั่วชิงโจวก็พูดขึ้น "คุณหนูรอง พรุ่งนี้ข้าอยากไปหอนางโลม"

สาวน้อยตะลึง จ้องหน้าเขาตาค้าง

ลั่วชิงโจวพูดต่อ "คุณหนูรอง ถ้าพวกไป๋หลิงมาตามหาข้า เจ้าช่วยแก้ตัวให้ข้าหน่อยได้ไหม?"

สาวน้อย "..."

ลั่วชิงโจวเล่าต่อ "เมื่อคืนข้าแอบไปหอนางโลม เจอผู้หญิงคนหนึ่งที่สวนหลังหอ คุณหนูรองทายซิว่านางกำลังทำอะไรอยู่?"

ลั่วชิงโจวเล่าเรื่องที่เจอในหอนางโลมเมื่อคืนให้นางฟัง

ทั้งสองกระซิบกระซาบคุยกัน

ราตรีค่อยๆ ผ่านพ้นไป

โดยไม่รู้ตัว นอกหน้าต่างเริ่มมีเสียงนกร้อง

แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้าเหนือภูเขาไกลๆ ส่องสว่างท้องนภา

ความมืดล่าถอยไปอย่างเงียบเชียบ

ฟ้าสาง

ลั่วชิงโจวเห็นสาวน้อยบนเตียงหลับไปแล้ว เตรียมจะปีนหน้าต่างออกไปเหมือนเดิม

พอเดินไปถึงหน้าต่าง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง "ฉึก" ดังมาจากลานบ้าน เหมือนเสียงมีดบินปักต้นไม้

เขาตัวแข็งทื่อ หยิบรองเท้าจากหน้าต่าง หันหลังเดินไปที่ประตู เปิดประตูห้อง

ข้างนอก กลิ่นดอกไม้หอมฟุ้ง นกร้องเจื้อยแจ้ว

จูเอ๋อร์ยืนถือมีดบินอยู่ใต้ชายคา จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือก