บทที่ 29 ใบหน้าผีใต้ทะเลสาบ

บทที่ 29 ใบหน้าผีใต้ทะเลสาบ

แสงจันทร์สาดส่อง

สองร่างยืนนิ่งในมุมอับแสง

ทะเลสาบไม่ไกลนักกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายระยิบระยับจากการเคลื่อนไหวของทั้งคู่

แต่ก็ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ

ลั่วชิงโจวได้ยินคำว่า "ปีศาจ" แล้วมองไปยังทะเลสาบกว้างใหญ่ที่มีหมอกปกคลุมมืดมิด หัวใจพลันบีบรัดด้วยความหวาดหวั่น

"ปีศาจอะไร?"

เขากระชับร่างเล็กในอ้อมแขนแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังจุดที่นางชี้

เสี่ยวเตี๋ยตัวสั่นเทาในอ้อมกอดเขา หน้าซีดเผือด เอ่ยตะกุกตะกัก "นะ... หน้าคน... ข้า... ข้างล่าง..."

ลั่วชิงโจวใจหายวาบ รีบปล่อยนางแล้วกระซิบ "เสี่ยวเตี๋ย ยืนนิ่งๆ ตรงนี้ อย่าขยับนะ เดี๋ยวข้าลงไปดู"

พูดจบ ไม่รอช้า เขารีบย่อตัว ดำดิ่งลงไปใต้น้ำทันที

"คุณชาย..."

เสี่ยวเตี๋ยยืนขาอ่อน ตัวสั่นงันงก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเป็นห่วง

พอลั่วชิงโจวดำลงไปใต้น้ำ เขาก็ลืมตาขึ้น มองไปตามทิศทางที่นางชี้

เพียงแวบเดียวที่เห็น หัวใจเขาก็กระตุกวูบ แทบจะพุ่งตัวหนีขึ้นเหนือน้ำ

ท่ามกลางแสงสลัว ห่างออกไปสี่ห้าเมตร ใต้น้ำมีใบหน้าปีศาจสีเขียวน่าเกลียดน่ากลัว ลอยเด่นส่งแสงเรืองรองอยู่!

แวบแรกที่เห็น ราวกับใบหน้าปีศาจนั้นกำลังแสยะยิ้มเยาะเย้ยจ้องมองมาที่เขา!

ลั่วชิงโจวข่มความกลัว เพ่งมองอีกครั้ง แล้วก็พบความผิดปกติ

ใบหน้าปีศาจนั้นลอยนิ่งสนิท ไม่ไหวติง สีหน้าไม่เปลี่ยน ดวงตาไม่กะพริบ และไม่มีร่างกายใดๆ อยู่ด้านหลัง

เหมือนมีแค่หน้ากากลอยโดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้น

ความสงสัยผุดขึ้นในใจ เขาจ้องมองอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะโผล่พ้นน้ำ บอกเสี่ยวเตี๋ยที่กำลังตัวสั่น "ไม่ต้องกลัว ไม่ใช่ปีศาจ รอข้าเดี๋ยวเดียว"

ยังไม่ทันที่สาวน้อยจะตอบ เขาก็ดำกลับลงไป ว่ายตรงเข้าไปหา

ตั้งแต่ฝึกเคล็ดวิชาลมปราณ เขาสามารถกลั้นหายใจใต้น้ำได้นานกว่ายี่สิบนาที ว่ายไปมาได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องขึ้นมาหายใจ

เขาว่ายเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว

ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งมั่นใจว่าใบหน้าปีศาจนั่นเป็นสิ่งไม่มีชีวิต ไม่มีทางเป็นปีศาจร้าย

พอว่ายไปถึงตรงหน้า เห็นชัดเจนว่าเป็นอะไร เขาก็แทบจะหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

มันคือหน้ากากปีศาจจริงๆ แต่เป็นเพียงหน้ากากสีเขียวที่ทำออกมาได้เหมือนจริงมากเท่านั้น

ส่วนแสงสีเขียวเรืองรองที่เห็น เกิดจากกระจกทองแดงบานเล็กที่อยู่ข้างล่าง สะท้อนแสงจันทร์จากผิวน้ำขึ้นมาตกกระทบด้านในหน้ากาก

ลั่วชิงโจวเอื้อมมือไปหยิบหน้ากากปีศาจขึ้นมา

หน้ากากนี้ไม่รู้ทำจากวัสดุอะไร บางเบานุ่มนิ่ม โปร่งแสงเล็กน้อย สัมผัสแล้วลื่นมือ ดูเหมือนจะแนบสนิทไปกับใบหน้าได้พอดี

น้ำในทะเลสาบอุ่นร้อน หน้ากากนี้แช่อยู่ไม่รู้กี่วันกี่เดือน แต่กลับไม่มีรอยเสียหายแม้แต่น้อย

ลั่วชิงโจวลองบีบ ลองดึงดู ก็พบว่ามันเหนียวทนทาน ไม่ฉีกขาดง่ายๆ

สายตาของเขาเลื่อนไปมองกระจกทองแดงที่ฝังครึ่งใบอยู่ในเลน แล้วหยิบขึ้นมา

กระจกทองแดงรูปวงรี ขนาดเท่าฝ่ามือ กรอบกระจกสลักลวดลายประหลาด

ด้านบนสุดของกรอบ ด้านหนึ่งสลักรูปพระจันทร์เสี้ยว อีกด้านสลักรูปดวงอาทิตย์ และมีกระจกสองด้าน

ลั่วชิงโจวกลัวเสี่ยวเตี๋ยจะเป็นห่วง จึงไม่กล้าพิจารณานาน รีบถือกระจกและหน้ากากว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ

เสี่ยวเตี๋ยเห็นเขาโผล่พ้นน้ำอย่างปลอดภัย ก็ดีใจจนน้ำตาไหล

ลั่วชิงโจวว่ายเข้าไปหา ชูของในมือให้ดู "เสี่ยวเตี๋ย ไม่ใช่ปีศาจหรอก เป็นแค่หน้ากากกับกระจก แสงจันทร์สะท้อนกระจกไปโดนหน้ากาก เจ้าเลยเห็นเหมือนปีศาจ"

เสี่ยวเตี๋ยมองหน้ากากในมือเขา ยังคงหวาดกลัว "คุณชาย ทิ้งไปเถอะเจ้าค่ะ น่าขยะแขยง..."

ลั่วชิงโจวล้างหน้ากากในน้ำ ลองจับลองดึงดู แล้วบอก "วัสดุหน้ากากนี้ดูไม่ธรรมดา ข้าขอลองเอาไปดูก่อน ถึงจะทิ้ง ก็ทิ้งตรงนี้ไม่ได้ วันหลังเราต้องมาอาบน้ำกันอีก เดี๋ยวเจ้าจะตกใจกลัวอีก"

พูดจบ ก็โยนหน้ากากขึ้นไปบนฝั่ง

"กระจกบานนี้ก็น่ารักดีนะ"

ลั่วชิงโจวล้างกระจกในน้ำ แล้วยกขึ้นส่องหน้าตัวเอง ทันใดนั้นเขาก็พบว่าภาพในกระจกสว่างไสวผิดปกติ

ตรงนี้เป็นมุมอับ แสงจันทร์ส่องไม่ถึงแท้ๆ

เขาลองส่องดูอีกที ใบหน้าในกระจกสว่างกว่าใบหน้าจริงของเขาอย่างเห็นได้ชัด

"เอ๊ะ แปลกจริง"

เขาชะงัก แล้วยื่นกระจกไปส่องหน้าเสี่ยวเตี๋ย

ใบหน้าเสี่ยวเตี๋ยในกระจก ก็ดูสว่างขึ้นเช่นกัน

ลั่วชิงโจวมองหน้าจริงของนางสลับกับหน้าในกระจก แล้วมั่นใจว่ากระจกบานนี้มีอะไรแปลกๆ

เขาลองพลิกกระจกกลับด้าน ใช้กระจกอีกด้านส่องหน้าเสี่ยวเตี๋ย แล้วก็ต้องประหลาดใจ

ภาพเสี่ยวเตี๋ยในกระจกอีกด้าน กลับมืดมนกว่าตัวจริง แถมยังดูน่าขนลุกชอบกล

เขารีบหันกระจกมาส่องหน้าตัวเอง

ใบหน้าของเขาในกระจก ก็ดูมืดมนลงทันตา

พอดูดีๆ กลับรู้สึกเย็นยะเยือกชวนขนหัวลุก

"คุณชาย กระจกบานนี้แปลกจังเจ้าค่ะ"

เสี่ยวเตี๋ยมองอย่างสงสัย แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก

ลั่วชิงโจวพิจารณากระจกทั้งสองด้านอย่างละเอียด แล้วก็พบเบาะแสบางอย่าง

ด้านที่ส่องแล้วหน้าสว่าง ด้านบนกรอบสลักรูปดวงอาทิตย์

ส่วนด้านที่ส่องแล้วหน้ามืด ด้านบนกรอบสลักรูปพระจันทร์

กลางวันกับกลางคืน?

กระจกสุริยันจันทรา?

ลั่วชิงโจวลูบคลำกระจกในมืออย่างทึ่งๆ

หรือจะเป็นของวิเศษ?

ไม่ว่าจะเป็นของวิเศษหรือไม่ กระจกบานนี้น่าสนใจมาก เขาไม่ทิ้งแน่นอน

"เสี่ยวเตี๋ย รีบอาบเถอะ แช่นานระวังขาดน้ำนะ"

ลั่วชิงโจวตัดสินใจจะเอากระจกกลับไปศึกษาต่อ จึงโยนขึ้นไปบนฝั่ง

เสี่ยวเตี๋ยกระพริบตาปริบๆ "คุณชาย ขาดน้ำคืออะไรเจ้าคะ?"

ลั่วชิงโจวเพิ่งรู้ตัวว่ายืนชิดนางมาก แทบจะตัวติดกัน

ลมหายใจอุ่นๆ ของสาวน้อย และไอน้ำที่ลอยมาปะทะใบหน้าเขา ทำให้รู้สึกจั๊กจี้

สาวน้อยผิวขาวเนียนนุ่ม

เมื่อกี้ตอนกอด รู้สึกเหมือนกอดปลาตัวลื่นๆ

ตอนนี้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าแช่อยู่ในน้ำ ใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตากลมโต ดูยั่วยวนไม่น้อย

แต่ก็นะ ยังเป็นแค่ดอกตูมที่ยังไม่ผลิบาน

"ขาดน้ำก็คือ ถ้าเจ้าแช่น้ำนานเกินไป น้ำในตัวเจ้าจะถูกน้ำในทะเลสาบดึงดูดออกไป ทิ้งเจ้าไป แล้วเจ้าก็จะอันตราย"

ลั่วชิงโจวอธิบายแบบง่ายๆ

เสี่ยวเตี๋ยเบิกตากว้าง

"รีบอาบแล้วขึ้นฝั่งกันเถอะ"

ลั่วชิงโจวหันหลังให้ เริ่มขัดตัว

แต่เสียงอ้อมแอ้มของสาวน้อยก็ดังมาจากด้านหลัง "มะ... มิน่าล่ะ... บ่าว... บ่าวถึงกลั้นฉี่ไม่อยู่... ฉี่ราดไปแล้ว..."

"ที่แท้... ก็โดนดึงดูดนี่เอง..."

ลั่วชิงโจว "..."