บทที่ 54 ค่ายกลจิ่วหยู ก่อตัว!

บทที่ 54 ค่ายกลจิ่วหยู ก่อตัว!

ราชวงศ์หลัวอี้นั้นทรงพลังอย่างยิ่ง

มีภูมิหลังและมรดดกที่ยิ่งใหญ่

หลายคนอยู่ในรายนามผู้เยี่ยมยุทธ์สี่ภูมิภาค และติดอันดับต้นๆ

ในหมู่พวกเขา จักรพรรดิของราชวงศ์หลัวอี้อยู่ในอันดับที่4

ตอนนี้ขันทีหมิงซึ่งกำลังต่อสู้กับหยุนจิงก็อยู่ในอันดับที่7เช่นกัน

ราชวงศ์หลัวอี้มีความแข็งแกร่งที่สามารถอธิบายได้ว่า เป็นมหาอำนาจสูงสุดใน4ภูมิภาค!

ไม่มีใครกล้าขัดใจ!

หวงเทียนหมิง เป็นโอรสองค์โตสุดของราชวงศ์หลัวอี้และเป็นรัชทายาท ผู้สืบทอดจักรพรรดิองค์ต่อไป

เขาได้รับเกียรติในฐานะแขกผู้มีเกียรติจากกองกำลังนับไม่ถ้วน!

นี่คือบุคคลที่มีภูมิหลังที่น่ากลัวและมีพลังอันยิ่งใหญ่ในสายตาของทุกคน

แต่ทว่า ในสายตาของ หงหยิง เขาเป็นแค่มด

หยุนหมิงตะโกนด้วยเสียงต่ำ: "โอ้อวด! เจ้ากล้าดีอย่างไรที่จะถามพระนามของฝ่าบาท!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวงเทียนหมิง หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขย่าแขนเสื้อของเขา และกล่าวเสียงดัง: "ในดินแดนทางเหนือนี้ นอกจากพระบิดาของข้าแล้ว มีใครอีกบ้างที่ให้เจ้ากล้าเรียกว่าฝ่าบาท"

คำกล่าวนี้หยิ่งยโสมาก!

แต่ความจริงแล้ว ใน ภูมิภาคแดนเกนือ ราชวงศ์หลัวอี้ เป็นเจ้าเหนือหัวอย่างแท้จริง!

ใบหน้าของ หยุนหมิง มืดครึ้มลง และตะโกนว่า: "เจ้ากำลังแส่หาความตาย!"

ทันทีที่สิ้นเสียง หอกในมือของเขาก็ถูกขว้างออกไปในทันใด!

หอกพุ่งด้วยความเร็วดั่งสายฟ้า ผสานด้วยเจตจำนงของหอก ทะยานไปที่ หวงเทียนหมิง!

ใบหน้าของ หวงเทียนหมิง เปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาไม่สามารถหลบได้เลย!

อย่างไรก็ตาม ต่อหน้า หวงเทียนหมิง ชายชราที่สวมชุดขันที ก็ปรากฏตัวขึ้น และปราณในมือของเขากลายเป็นเส้นด้าย พุ่งเข้าไปพัวพันหอก!

เป็นขันทีหมิงที่ได้อันดับที่7 ในรายนามผู้เยี่ยมยุทธ์สี่ภูมิภาค!

สีหน้าของขันทีหมิงเปลี่ยนไปเล็กน้อยในขณะที่เส้นด้ายปราณพันรอบหอก!

แม้ว่าฐานการบ่มเพาะในนั้นจะยังไม่ถึงขอบเขตก้าวข้ามแดนหยวน แต่พลังของมันทำให้เขารู้สึกใจสั่น!

ทั้งที่เขาอยู่ในขั้นกลาง ขอบเขตก้าวข้ามแดนหยวน!

“ฝ่าบาท เราอาจต้องล่าถอยไปก่อน”

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่สง่างามของขันทีหมิง หวงเทียนหมิง ก็ตกใจและถามอย่างไม่เต็มใจเล็กน้อยว่า "ความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้นั้นแข็งแกร่งมากเลยหรือ"

ขันทีหมิงอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: "คู่ต่อสู้มีพลังการต่อสู้ระดับสูงมากกว่าเรา และหยุนจิงก็อยู่เคียงข้างพวกเขา ข้าสามารถรับมือได้เพียงผู้เดียว  หากเป็นกรณีนี้ ข้าไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของฝ่าบาทได้ "

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ หวงเทียนหมิง ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าและกล่าวว่า: "เอาล่ะ ข้าฟังท่านปู่หมิง"

หลังจากกล่าวแล้วขันทีหมิงก็กลับไปที่เรือพร้อมกับ หวงเทียนหมิง และพรรคพวก!

ทหารม้าชิวหลัวที่เหลือก็รับคำสั่งและตามหลังขึ้นเรือไปด้วย!

ก่อนที่เจียงชานจะจากไป นางเหลือบมองเย่ ชิวไป่ด้วยท่าทางซับซ้อน จากนั้นก็จากไปเช่นกัน

เย่ ชิวไป่มองไปที่เรือเหาะที่กำลังแล่นออกไปและอดรู้สึกไม่ได้: "ดูเหมือนว่าถ้าข้าต้องการแก้แค้นด้วยกำลังของตัวเอง ข้ายังต้องเดินทางอีกยาวไกล..."

ทุกวันนี้ ความแข็งแกร่งของ เย่ ชิวไป่ ยังคงมีช่องว่างอยู่มากเมื่อเผชิญกับขอบเขตมหาสมุทรปราณ และเขายังไม่สามารถใช้ดาบชิงหยุนได้ตามอำเภอใจ!

หงหยิงกล่าวจากด้านข้าง: "ศิษย์พี่ ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ควบคู่ไปกับการสอนของอาจารย์ ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเอาชนะพวกเขาได้"

เย่ ชิวไป่ ยิ้ม

ในเวลานี้ หยุนจิง เข้ามาและกล่าวว่า "เจ้าเก่งมาก เจ้าต้องการที่จะพิจารณาเข้าร่วมสำนักของข้าหรือไม่"

พรสวรรค์ด้านดาบของ เย่ ชิวไป่ นั้นดีมากจริงๆ

หยุนจิงอดไม่ได้ที่จะดึงพรสวรรค์นั้นมาที่สำนักของตน

เจี้ยน เจาเมี่ยน และคนอื่น ๆ ที่มาด้านข้างอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

เจี้ยน เจาเมี่ยน ตกตะลึงยิ่งกว่า: "อาจารย์ ท่านไม่ได้บอกว่าท่านยอมรับข้าเป็นศิษย์สายตรงเพียงคนเดียวไม่ใช่หรือ?"

หยุนจิง หันศีรษะของเขาและมองไปที่ เจี้ยน เจาเมี่ยน และกล่าวเบา ๆ ว่า "ข้ารู้สึกเสียใจที่เคยกล่าวเช่นนั้น"

เจี้ยน เจาเมี่ยน: "..."

ฮ่งหยวน ฉีเซิ่ง และคนอื่น ๆ รู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น

หยุนจิงเป็นนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในภูมิภาคแดนเหนือ และตอนนี้เขาก็ถูกกระตุ้นให้รับศิษย์อีกด้วย

หงหยิงยังกล่าวติดตลกจากด้านข้าง: "ศิษย์พี่ เจ้าค่อนข้างเป็นที่นิยมนะ"

เย่ ชิวไป่ ก็เกาหัวอย่างช่วยไม่ได้ ผู้อาวุโสของ โถงดาบ ก็เคยชวนเขามาก่อน แต่ตอนนี้ผู้เฒ่าหยวนจิง ก็มีอีกคน

"ผู้อาวุโสหยุน ขออภัย ข้ามีอาจารย์แล้ว"

หยุนจิง จ้องมองและกล่าวว่า "อาจารย์ของเจ้าไม่เหมาะกับเจ้ามากกว่าข้าหรือ"

เย่ ชิวไป่ ส่ายหัวและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: "ในเมื่อข้าได้กราบท่านเป็นอาจารย์แล้ว ข้าจะไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ ไม่อย่างนั้น สิ่งนี้จะทำให้หัวใจดาบของข้าเสียหาย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยุนจิงก็พยักหน้า

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินคำกล่าวต่อไป หยุนจิงก็แทบจะสำลักตาย

"อย่างไรก็ตาม ข้าเกรงว่าผู้อาวุโสหยุนยังคงด้อยกว่าอาจารย์..."

หยุนจิง มองไปที่ดวงตาที่ชัดเจนของ เย่ ชิวไป่ พยักหน้าและกล่าวว่า: "ถ้ามีโอกาส ข้าต้องพบกับอาจารย์ของเจ้าสักครั้ง"

“ข้าจะบอกท่านอาจารย์ให้ทราบ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยุนจิง พยักหน้าและกล่าวกับ เจี้ยน เจาเมี่ยน: "เอาล่ะ พอแล้ว เจ้ากลับไปฝึกกับข้า ดูคนอื่นซิ แล้วดูเจ้า ไม่รู้เจ้าจะชนะได้ไหม"

เจี้ยน เจาเมี่ยน รู้สึกเสียใจในทันใด: "..."

นั่นไม่ใช่สิ่งที่ท่านกล่าวมาก่อนหน้านี้นี่!

ฮ่งหยวน ฉีเซิ่ง และ จางเหอ ด้านหนึ่งหน้าแดงมากยิ่งขึ้น

เจี้ยน เจาเมี่ยน ถูกกล่าวว่าไม่ดี ดังนั้นพวกเขาจะไม่แย่ไปกว่านี้หรือ?

ฉินเทียนหนานก็เดินเข้ามาขณะนี้เช่นกัน มองไปที่หงหยิงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยในดวงตาของเขา

ฝ่าบาทหรือ?

ดูเหมือนว่า ศิษย์คนที่สองของชางเฉินจะไม่ง่ายเลย...

อย่างไรก็ตาม ฉินเทียนหน่น จะไม่ถามศิษย์เกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตของเขา ดังนั้นเขาจึงหันศีรษะและตบไหล่ เย่ ชิวไป่ แล้วกล่าวว่า "ทำได้ดีมาก ครั้งนี้ขอบคุณเจ้า..."

"ทุกคนก็มีส่วนร่วมด้วย"

ฉินเทียนหนานพยักหน้า "เอาล่ะ เตรียมตัวให้พร้อม กลับไปที่สำนัก ครั้งนี้เจ้าจะพอใจกับรางวัลที่ข้าให้"

ในเวลาเดียวกัน.

สำนักเต๋าแดนใต้, ศาลาเฉากัง.

หลู่ชางเฉิง เงยหน้าขึ้นมองในขณะนี้

กลางอากาศมีชายสามคนและหญิงสาวหนึ่งคนถูกระงับอยู่กลางอากาศ

ร่างสี่ร่างนี้ไม่ใช่ร่างจริง แต่มีความรู้สึกเหมือนร่างมายา

หลู่ชางเฉิงยังจำชายคนหนึ่งได้ ซึ่งเคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในแดนลับคุกโลหิตมาก่อน!

ชายคนหนึ่งกล่าวว่า " เก๋อเซี่ย ท่านมาจากจักรวาลไหน"

(géxià (เก๋อ-เซี่ย) ในยุคโบราณใช้เรียก "ขุนนางชั้นสูง" ปัจจุบันเทียบเคียงได้กับคำว่า ฯพณฯ ในภาษาไทย . 阁 gé (เก๋อ) มาจาก 楼阁 lóu gé (โหลว-เก๋อ) หมายถึง "จวน , สำนัก , อาคาร" ที่ขุนนางพำนักอยู่)

"จักรวาลไหน?"

หลู่ชางเฉิงผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และกล่าวอย่างจริงจัง: "เจ้าอาจไม่เคยได้ยินชื่อนี้"

สีหน้าของผู้หญิงเปลี่ยนไปและเธอกล่าวว่า: "หือ? ท่านมาจากจักรวาลอื่นจริงๆเหรอ งั้นข้าบังอาจถามเก๋อเซี่ย จักรวาลนั้นชื่ออะไร"

หลู่ชางเฉิงผายมือแล้วกล่าวว่า "ข้าบอกแล้วไงว่าพวกเจ้าอาจจะไม่รู้จักมัน"

หญิงสาวคนนั้นเยาะเย้ย: "แม้ว่าเราจะไม่กล้ากล่าวว่าเราสามารถรับรู้จักรวาลรอบ ๆ ที่นี่ได้อย่างสมบูรณ์ แต่อย่างน้อยเราก็รู้เกือบทั้งหมด อย่าประเมินเครือข่ายข่าวกรองของเราต่ำไป เก๋อเซี่ย"

ชายคนหนึ่งเริ่มการสนทนาอีกครั้ง: "แล้วทักษะวิชาในจักรวาลนั้นล่ะ? พวกเขาทั้งหมดเหมือนกับ เก๋อเซี่ย หรือไม่"

หลู่ชางเฉิง คิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวอย่างจริงจัง: "ทักษะวิชา? ทักษะวิชาของเรากลายเป็นโครงการดูแลสุขภาพไปแล้ว"

เช่น รำไทเก๊ก หรืออะไรซักอย่าง...

ตอนนี้ไม่ใช่มีแค่คนแก่เท่านั้นที่วิ่งเล่นในจัตุรัส...

"เราทุกคนใช้สิ่งที่เรียกว่าปืน หรือไม่ก็มิสไซล์หรืออะไรซักอย่าง..."

หลู่ชางเฉิง ฮึกเหิมมากขึ้นในขณะที่เขากล่าว

แต่ชายสามคนและหญิงหนึ่งคนยิ่งสับสนมากขึ้นเมื่อฟัง พวกเขามองหน้ากันแล้วถามกัน

“เจ้าเคยได้ยินเรื่องนี้ไหม”

"ไม่เคย…"

"จักรวาลใดมีสิ่งเหล่านี้"

ชายคนหนึ่งกล่าวด้วยใบหน้าหนักใจ "เก๋อเซี่ย ท่านล้อเล่นเราหรือเปล่า"

หลู่ชางเฉิง กล่าวอย่างไร้เดียงสา: "ไม่"

หญิงสาวคนนั้นตะคอกอย่างเย็นชา: "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรมากไปกว่านี้ เรามาลงมือกันเถอะ"

อีกสามคนก็พยักหน้าเช่นกัน

หลู่ชางเฉิง อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีแรงกดดันปราณเพิ่มขึ้น

เขารีบตะโกนทันที: "ค่ายกลจิ่วหยู เปิด!"