บทที่ 14 อดีตจักรพรรดินี!

บทที่ 14 อดีตจักรพรรดินี!

หลู่ชางเฉิง กลับมาที่ศาลาเฉาถัง

วัสดุสำหรับการสร้างค่ายกลจิ่วหยูพร้อมแล้ว

ตอนนี้ รากฐานของค่ายกลได้ถูกจัดตั้งขึ้นแล้ว เหลือแค่นำน้ำยมโลกจากแม่น้ำเหลืองใส่เข้าไปเพื่อเป็นแกนกลางจิตวิญญาณของค่ายกล

รูปแบบค่ายกลสังหารโบราณ มันจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งบนโลกนี้!

หลู่ชางเฉิง ยกไข่มุกน้ำยมโลก ด้วยมือของเขา

ลูกปัดกลายเป็นแสงอาทิตย์และบินเข้าสู่ศูนย์กลางของค่ายกล!

ลูกปัดกลายเป็นน้ำยมโลก พวกมันแยกย้ายกันไปล้อมรอบค่ายกลและกลายเป็นมังกรเหลืองขนาดยักษ์!

มังกรเหลืองที่เปลี่ยนร่างมาจากน้ำยมโลกคือแกนกลางจิตวิญญาณของค่ายกล

กลิ่นอายแห่งการสังหารที่ทรงพลังอย่างยิ่งปรากฏขึ้นพร้อมๆ กับความหมายของการกวาดล้าง และลอยอยู่เหนือศาลาเฉาถัง!

แม้แต่นกและสัตว์ป่าบางชนิดก็ยังหันกลับและจากไปด้วยความหวาดกลัว

แต่อย่ากังวลว่าคนอื่นจะค้นพบความผิดปกติในศาลาเฉาถัง

บนหน้าผา

ต้นหลิวโบกกิ่งหลิว เคลื่อนไหวเพื่อลบลมหายใจของศาลาเฉาถัง

ไม่มีใครตรวจจับได้!

ณ ขณะนี้.

เสียงประหลาดใจดังขึ้นข้างๆ หลู่ชางเชิง

"ค่ายกลนี้เป็นค่ายกลใด? แข็งแกร่งกว่าค่ายกลอันยิ่งใหญ่ที่ปกป้องอาณาจักรของจักรพรรดินีองค์นี้เสียอีก"

เป็นเสียงของหญิงสาว

หลู่ชางเฉิง หันศีรษะของเขาและมองไปที่หญิงสาวคนนั้นด้วยสีหน้าไม่แปลกใจ

ท้ายที่สุด หญิงสาวคนนี้ก็วิ่งตามเขามาจากเก้ายมโลก ก่อนหน้านี้

"ไม่รู้สิ?"

ค่ายกลขนาดใหญ่ที่ เล่าฉาง สามารถรับรู้ได้จะธรรมดาได้อย่างไร?

หญิงสาวคนนั้นสวมเสื้อคลุมสงครามสีแดงและสีขาว และผมยาวสีแดงเพลิงของเธอมัดรวบไว้ ดูราวกับวีรบุรุษ!

คิ้วโค้งงามดั่งกิ่งหลิว ริมฝีปากสีแดง จมูกเรียวและตรง

ใบหน้าขาวราวกับหยกราวกับไม่ได้ทาแป้งแต่กลับมีสีสันราวกับแสงอรุณยามเช้าที่สะท้อนกับหิมะ

ตาคู่หนึ่งยิ่งส่องแสงเหมือนดวงดาว ทำให้แค่มองไปก็มิอาจลืมเลือน

อย่างไรก็ตาม หญิงสาวคนนั้นมีออร่าของจักรพรรดิที่มองไม่เห็น ราวกับว่ามันสามารถทำให้กองทัพทั้งหมดยอมสยบได้!

“ก่อนหน้านี้เจ้าเป็นเพียงร่างวิญญาณ ทำไมตอนนี้เจ้าถึงมีร่างกาย?”

หญิงสาวคนนั้นส่ายหัวและพูดว่า "ข้าไม่รู้"

หลังจากฟัง หลู่ชางเฉิง ยักไหล่และไม่ถามคำถามอะไรอีก

ท้ายที่สุดเขาไม่ต้องการรู้มากเกินไป

แต่ครั้งนี้.

ข้อมูลหนึ่งผ่านเข้ามาในความคิดของเขา

[หงหยิง การกลับชาติมาเกิดของทักษะเก้าวัฏจักร: หลังจากเกิดใหม่เก้าครั้ง การเกิดใหม่แต่ละครั้งจะละทิ้งการฝึกฝนของชีวิตก่อนหน้า พรสวรรค์จะสูงกว่าชีวิตที่แล้ว และต้องมีร่างกายพิเศษเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนได้]

มีทักษะดังกล่าวด้วย?

ทันทีหลังจากนั้น ภารกิจที่หายไปนานก็ถูกปลดปล่อยอีกครั้ง

【โฮสต์โปรดรับหงหอิ๋งเป็นศิษย์ เนื่องจากความยากที่สูงขึ้น รางวัลจะเพิ่มมากขึ้น】

【ชื่อ: หงหยิง】

【ความสามารถ: ระดับ SSS】

【คุณสมบัติ: ร่างวัฏจักร ลมปรานจักรพรรดิ มหาจักรพรรดินีแห่งโลก】

ความยากเพิ่มมากขึ้น?

หลู่ชางเฉิง มองไปที่ หงหยิง ซึ่งกำลังมองดูค่ายกล และอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

ถ้าดูจากอารมณ์ของนาง เป็นเรื่องยากจริงๆ

หญิงสาวคนนี้มีความเย่อหยิ่ง

แตกต่างจากความเย่อหยิ่งของ เย่ ชิวไป่ นักดาบผู้ไม่ยอมใคร

ความเย่อหยิ่งของ หงหยิง คือความเย่อหยิ่งที่ดูถูกใครราวกับว่าทุกผู้ทุกคนด้อยกว่า!

ความเย่อหยิ่งแบบนี้เกิดจากออร่าของจักรพรรดิ

ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกยอมศิโรราบ

หงหยิง มีคุณสมบัตินี้

เป็นไปได้ไหมว่า... ชาติที่แล้วของหงหยิงผู้นี้คือจักรพรรดินี?

【ใช่ หงหยิงเป็นจักรพรรดินีผู้ก่อตั้งอาณาจักรหยุนหวง(เมฆาหงส์ชาด) 】

หลังจากได้รับการยืนยัน หลู่ชางเฉิง ก็ตระหนักได้ในทันที

ด้วยตัวตนนี้เท่านั้นที่สามารถฝึกฝนลมปราณจักรพรรดิได้

อย่างไรก็ตาม ออร่าจักรพรรดินี้ไม่มีผลต่อหลู่ชางเฉิง

สิ่งนี้ทำให้หงหยิงประหลาดใจเช่นกัน

คนธรรมดา ถ้าพวกเขารู้สึกถึงออร่าของจักรพรรดิในตัวเอง พวกเขาจะต้องยอมสยบ!

หลู่ชางเฉิง จะสงบเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ หลู่ชางเฉิง กล่าวต่อยิ่งทำให้ หงหยิง ประหลาดใจ

“ว่าไง อยากจะกราบข้าเป็นอาจารย์ไหม”

"หะ!" ดวงตาของหงหยิงเบิกกว้าง และถามด้วยความประหลาดใจว่า "ให้ข้ากราบเจ้าในฐานะอาจารย์?"

“ทำไม เจ้าไม่อยากเหรอ”

หงหยิง ยิ้มและพูดว่า "บางทีเจ้าอาจยังไม่มีคุณสมบัติ"

หลู่ชางเฉิง ยักไหล่ของเขา เขาไม่คิดว่าจะสามารถทำให้อดีตจักรพรรดินีผู้นี้กราบเขาเป็นอาจารย์ด้วยประโยคเดียว

“อย่างไรก็ตาม ข้าต้องอยู่ที่นี่สักพักเพื่อฟื้นฟูพลังของข้า”

โดยไม่รอให้ หลู่ชางเฉิง พยักหน้า นางสุ่มเลือกบ้านไม้และเดินเข้าไป

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลู่ชางเฉิงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะวันเวลายังอีกยาวไกล

"ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้น ชิวไป่..."

เดิมที หลู่ชางเฉิง ต้องการจะลงจากภูเขาเพื่อช่วย เย่ ชิวไป่ แต่หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ส่ายหัวและยกเลิกความคิดนี้

เพราะนี่คือมารในใจของ เย่ ชิวไป่

เป็นมารของเขาเองที่ต้องแก้ไขด้วยตัวเอง

ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่ฝีมือดาบของ เย่ ชิวไป่ จะก้าวหน้า

ณ ตอนนี้,

เมืองเทียนหยวน

ขณะที่เดินอยู่บนถนน เย่ ชิวไป่ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้อนใจ

ไม่นานมานี้เขาจำใจต้องหนีออกจากที่นี่

อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น พรสวรรค์ของเขาสูญเสียไปโดยสิ้นเชิง และฐานการบ่มเพาะของเขาก็พังทลาย

ตอนนี้เขากลับมาแล้ว เขากลับสู่จุดสูงสุดของพรสวรรค์และการบ่มเพาะของเขาก็ดีมากขึ้นกว่าเดิม

ระหว่างทาง มีคนจำเย่ ชิวไป่ได้

"ดูสิ นั่นใช่ เย่ ชิวไป่ อดีตอัจฉริยะของตระกูล เย่ หรือเปล่า"

"หือ? ทำไมเขาถึงกลับมาที่เมืองเทียนหยวน? เขาไม่ได้ออกไปเพื่อค้นหาชีวิตของเขาเหรอ?"

"นอกจากนี้ เขากำลังไปตระกูลเย่ เป็นไปได้ไหมว่าเขาต้องการกลับไปหาตระกูลเย่"

"การฝึกฝนของเขาหายไปนานแล้ว และพรสวรรค์ของเขาก็เหมือนกับคนทั่วไป ตระกูลเย่ จะยอมรับเขาอีกครั้งได้อย่างไร"

"ไปดูกันเถอะ!"

ทันใดนั้น ผู้คนมากมายบนถนนก็ละทิ้งสิ่งที่พวกเขาทำและติดตามเย่ ชิวไป่

พวกเขาต้องการดูว่าทำไม เย่ ชิวไป่ ถึงกลับมาในครั้งนี้!

รู้ไหม เย่ ชิวไป่ ปัจจุบันมีศัตรูนับไม่ถ้วนที่ต้องการชีวิตของเขา!

เย่ ชิวไป่ ไม่สนใจเมื่อเห็นสิ่งนี้และปล่อยให้พวกเขาติดตาม

และข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองเทียนหยวนอย่างรวดเร็วราวกับโรคระบาด!

ตระกูลเจียง.

ผู้นำตระกูล เจียง เทียนฮั่น อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อเขาได้ยินข่าว

"ท้ายที่สุด ชานเอ๋อทำอะไรลงไป...ออกคำสั่งให้ตามข้ามา ไปที่ตระกูลเย่"

เจียง เทียนฮั่น คิดว่าถ้ามีคนต้องการฆ่า เย่ ชิวไป่ เขาจะปกป้องเอง

นี่คือสิ่งที่ตระกูลเจียง เป็นหนี้ เย่ ชิวไป่

"ข้าติดค้างเจ้า เด็กน้อย!"

พ่อบ้านผู้หนึ่งรีบบุกเข้าไปในห้องใต้หลังคา

เมื่อมองไปที่ชายที่กอดซ้ายขวา ล้อมรอบไปด้วยสาวงาม เขาหอบและพูดว่า "ท่าน... นายท่านไม่ดีแล้ว!"

ชิว ซื่อหวู ตะโกนด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว: "ถ้าเรื่องนี้ไม่สำคัญ ข้าจะโยนเจ้าไปที่หุบเขาหมื่นงูเพื่อให้เป็นอาหารงู!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พ่อบ้านก็อดไม่ได้ที่จะสั่น แต่เขาระงับอาการสั่นและพูดว่า "เจ้า... เจ้า ชิวไป่ กลับมาแล้ว!"

"หืม?"

ชิว ซื่อหวู หดแก้วตาของเขาและจับหน้าอกของเขาโดยไม่รู้ตัว

มีรอยดาบอยู่ที่นั่น

รอยดาบของ เย่ ชิวไป่

มียาจำนวนนับไม่ถ้วนที่สามารถลบรอยแผลเป็นได้ แต่ทั้งหมดถูกปฏิเสธโดย ชิว ซื่อหวู

เพราะ ชิว ซื่อหวู ต้องการใช้สิ่งนี้เพื่อเตือนกระตุ้นตัวเอง

จนกว่าข้าจะเอาหัวของ เย่ ชิวไป่ ด้วยมือของข้าเอง!

“เขากลับมาทำอะไรที่เมืองเทียนหยวน”

พ่อบ้านตอบว่า: "ไม่... ข้าไม่รู้ พอดีข้าผ่านไปเห็นเข้า"

ชิว ซื่อหวู แสดงรอยยิ้มที่น่ากลัว ผลักหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ เขาออกไปด้วยฝ่ามือ และสวมเสื้อผ้า

"ไป! เรียกพวกเดนตายมา แล้วตามข้าไปที่ตระกูล เย่!"