บทที่ 290-291: ฉันจะถือมันไปถ่ายรูปจบการศึกษา

บทที่ 290: ฉันจะถือมันไปถ่ายรูปจบการศึกษา

ลู่หยวนชิวปลอบใจพี่สาวคนที่สามว่า

“ไม่เป็นไรหรอกพี่สาม ถึงผมได้เรียนที่จูต้าจริง ๆ ผมก็ไม่กลัวหรอก เพราะผมไม่ได้อยู่หอหญิง… คึ ๆ ๆ…”

ได้ยินแบบนั้น ฝั่งสายโทรศัพท์ก็ทำท่าจะร้องไห้อีกรอบ

ลู่หยวนชิวเลยรีบพูดกลบ

“ล้อเล่น! ล้อเล่นเฉย ๆ…”

พี่สาวคนที่สาม—ลู่โต้วฉิง ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยจูต้าด้วยสิทธิ์ของนักเรียนศิลปะ

มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นหนึ่งใน กลุ่ม 985 ที่มีชื่อเสียง

โดยเฉพาะในมณฑลโม่ คะแนนสอบของสายวิทย์ต้องมากกว่า 670 ขึ้นไปถึงจะผ่าน

ถ้าลู่หยวนชิวอยากเข้าเรียนที่นี่

ด้วยคะแนนสอบรวมของสายกีฬา 95 คะแนนก็ยังพอมีลุ้น

แต่เงื่อนไขคือ คะแนนวิชาทั่วไปของการสอบเกาเข่าต้องได้เกิน 620 คะแนน

ซึ่งความจริงแล้ว มหาวิทยาลัยจูต้าก็คือเป้าหมายหลักของลู่หยวนชิว

แค่เขาไม่แน่ใจว่าจะได้ถึง 620 หรือเปล่าเท่านั้นเอง

ลุงสามเริ่มหมดความอดทน

“วาง ๆ ไปเลย พูดอะไรไร้สาระ หอหญิงมีผีเหรอ? อายุจะยี่สิบกันแล้ว ยังเชื่อเรื่องพวกนี้อีก”

ลู่โต้วฉิงในสายทำเสียงงอนใส่พ่อหนึ่งที

แต่กลับ “ออดอ้อน” กับลู่หยวนชิวต่อ

ดูเหมือนว่า เธอจะสนิทกับลูกพี่ลูกน้องคนนี้มากกว่าพ่อเสียอีก

ลู่หยวนชิวทำได้แค่ปลอบเบา ๆ สองสามคำ

สุดท้ายก็วางสายไป เพราะเขาคง “ไล่ผีผ่านโทรศัพท์” ไม่ได้จริง ๆ

จากนั้นก็ยื่นมือถือคืนให้ลุงสาม

ลุงสามรับโทรศัพท์ไป แล้วเหลือบมองหลานชายก่อนถามว่า

“จะสอบเข้ามหาลัยเดียวกับพี่สาวได้ไหม? ถ้าคะแนนถึงล่ะก็ ที่นั่นลุงรู้จักคนเยอะ เรื่องสาขาวิชา เรื่องลงเรียนในชั้นไหน จัดการได้หมด”

ลู่หยวนชิวกำลังจะตอบ

แต่จู่ ๆ ลุงรองที่นั่งอยู่ก็แทรกขึ้นมาพร้อมหัวเราะว่า

“โอ๊ะ บังเอิญจังแฮะ ฉันก็รู้จักคนนะ

ที่สาขาอาหารของบริษัทฝั่งจูเฉิงเราน่ะ ร่วมมือกับโรงอาหารของมหาวิทยาลัยจูต้าโดยตรง

เสี่ยวชิว ถ้าเธอได้ไปเรียนที่นั่น ฉันแค่พูดคำเดียว—นักศึกษาจูต้าทั้งมหาลัยไม่มีข้าวกินไปทั้งเดือนแน่!”

“โห! สุดยอดเลย!” ลู่หยวนชิวอุทานอย่างทึ่ง

แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะทำอะไรแบบนั้นหรอก

ลุงสามขมวดคิ้วใส่พี่ชายรอง

“ให้เขาไปเรียนดี ๆ ได้ไหม เอาให้ได้วุฒิบัตรกับใบปริญญามาก่อน

อย่าไปสอนให้หลานใช้ชีวิตแบบคุณชายเจ้าสำราญ

บ้านเราตระกูลลู่ไม่เลี้ยงเด็กแบบนั้น”

พูดจบ ลุงสามก็เหลือบมองลุงรอง—ลู่หางโจว

เป็นเชิงเตือนให้ระวังคำพูด

แต่ลู่หางโจวเหมือนจะเมาไวน์เล็กน้อย จึงไม่ได้ยินเลย

ถึงแม้ลุงรองจะเป็นคนพูดตรง

แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าหือกับน้องชายคนที่สาม

ได้แต่เบะปากแล้วไม่พูดอะไรต่อ

ลู่หยวนชิวอาศัยจังหวะนั้น

ค่อย ๆ ย่องออกจากห้องอาหารไป เตรียมตัวไปอาบน้ำ

---

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในแชทของกลุ่มห้องเรียน

มีบางคนเพิ่งถูกปลดแบน

【จงจิ่นเฉิง】: เสื้อห้อง! ผมเลือกเสื้อห้อง! ผมไม่ได้ทักลู่หยวนชิวนะ!

ยังมีใครอยู่ไหมมมม?!

…แต่ตอนนี้ในกลุ่มก็เงียบสนิท ไม่มีใครตอบเขาแล้ว

---

สองวันต่อมา

วันที่ 10 มิถุนายน

ลู่หยวนชิวใส่ชุดนักเรียนสีฟ้าขาว ปั่นจักรยานอยู่ริมถนน

หลายวันที่ผ่านมานี้ รอยคล้ำใต้ตาเขาหายไปแล้ว

การที่เขาเอาแต่ก้มหน้าตั้งใจเรียนยังทำให้ผิวขาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อบวกกับเส้นผมที่ดำขลับเหมือนหยกดำ พลิ้วไหวไปตามสายลม

ทำให้เขาดูมีออราสดใส สุขุม และเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

วัย 18 ปี คือช่วงเวลาที่เปล่งประกายที่สุด

แม้จะไม่ใช่หนุ่มหล่อที่หน้าตาเนี้ยบระดับนายแบบ

แต่ตอนนี้ลู่หยวนชิวก็ถือว่าเข้าขั้น "หล่อใสสไตล์อบอุ่น" ได้เต็มปากเต็มคำแล้ว

“โย่วโฮ่——!”

เด็กหนุ่มตะโกนเสียงดัง ลำตัวโน้มไปข้างหน้า

เหยียบบันไดจักรยานไต่ขึ้นเนินด้วยความสนุกสนาน

เขารู้สึกเป็นอิสระ มีความสุขไปกับช่วงเวลานี้

ในที่สุดก็สามารถพูดอย่างภาคภูมิใจเหมือน “จางอู๋จี๋” พูดกับ “จางซานเฟิง” ได้เสียที:

ลืมมันไปเถอะ ลืมไปให้หมด! ทั้งหมดทั้งมวลเลย!

หัวของเขาไม่ต้องเก็บคำถามเก่า ๆ รูปแบบเดิม ๆ เหมือนตอนอ่านหนังสืออีกแล้ว

ไม่มีอะไรต้องท่อง ไม่มีอะไรต้องจำอีกต่อไป

จักรยานคันนั้นปั่นตรงไปจนถึงทางเข้าซอยกุ้ยฮวา

ตรงทางม้าลาย ฝั่งตรงข้าม

ไป๋ชิงเซี่ยก็ใส่ชุดนักเรียนฟ้าขาวเช่นเดียวกัน

ติดกิ๊บสีชมพูที่หัว ยืนรออยู่แล้ว

ลู่หยวนชิวทำเท่ต่อหน้าเธอ

เบรกแบบหมุนตัวเท่ ๆ แล้วหันหัวจักรยานกลับมา

ไป๋ชิงเซ่ายักไหล่ หัวเราะเบา ๆ พลางยกมือปิดปาก

แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับชะงักเล็กน้อย

ใบหน้าเธอเผยสีหน้าประหลาดใจ รอยยิ้มที่มุมปากก็จางลงโดยไม่รู้ตัว

เธอกะพริบตา มองลู่หยวนชิวที่ปรากฏตัวด้วยลุคใหม่เอี่ยม

จากอีกฟากถนนด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง

ทันทีที่ไฟเขียวสว่างขึ้น เธอก็ยิ้มพร้อมกับก้าวเท้าออกไป

แต่แล้วลู่หยวนชิวก็ยืดตัวขึ้น ตะโกนเสียงดัง:

“เฮ้!”

รถคันหนึ่งพุ่งผ่านทางม้าลายมาอย่างรวดเร็ว

ไป๋ชิงเซี่ยตกใจจนรีบชักเท้ากลับ

เธอหายใจแรงด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือด

เธอรู้เลยว่า กำลังจะโดนดุแน่ ๆ

แล้วก็จริง

ลู่หยวนชิวจอดจักรยานอย่างแรงตรงขอบถนน

แล้วเดินข้ามทางม้าลายตรงดิ่งเข้ามา

ไป๋ชิงเซี่ยรีบก้มหน้าลงทันที

แต่เธอกลับไม่ได้ยินเสียงดุด่าดังที่คาดไว้

เมื่อเห็นว่าเขายืนหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ สูดหายใจลึก ๆ อยู่นาน

หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

ลู่หยวนชิวยังคงเงียบ

เขาเพียงแค่จับมือเธอไว้

ใช้นิ้วโป้งลูบเบา ๆ ไปบนหลังมือที่เนียนนุ่มของเธอด้วยสีหน้าซับซ้อน

ผ่านไปสักพัก เขาจึงพูดขึ้น

น้ำเสียงดูสงบแต่แฝงด้วยน้ำหนักบางอย่าง:

“ผ่านมาหนึ่งปีเต็ม…

แม้แต่การสอบเข้ามหาลัยที่ยากที่สุด ฉันก็ยังผ่านมันมาได้

เพราะงั้นเธออย่ามาทำให้ฉันต้องเป็นห่วงในเวลานี้ได้ไหม...”

พูดถึงตรงนี้ เขากลืนน้ำลาย แล้วก็เหมือนจะพูดอะไรต่อไม่ออก

“...เอาเป็นว่า ระวังรถให้มาก ๆ ได้ไหม? ระวังหน่อยนะ”

ลู่หยวนชิวก้มหน้ามองใบหน้าของเธอ

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย

สีหน้าแสดงออกอย่างชัดเจนว่า—

เขายินดีจะทุ่มเททุกอย่าง เพื่อปกป้องใบหน้าของผู้หญิงคนนี้

“หนูจำไว้แล้วค่ะ ครั้งหน้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแน่นอน”

ไป๋ชิงเซี่ยรีบพยักหน้ารับ ดวงตาและคิ้วตกลงเล็กน้อย

เธอเองก็กลัวอยู่เหมือนกัน

ลู่หยวนชิวถอนหายใจ เขาไม่ค่อยอยากปล่อยมือเธอสักเท่าไหร่

บางทีอาจเป็นเพราะเขา “แคร์” มากเกินไป

ถึงได้กลัวเสมอว่าไป๋ชิงเซี่ยจะหายไปจากตรงหน้าของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

เหมือนกับเป็นเพียงความฝันลวง ๆ ที่จู่ ๆ ก็จางหายไป

ราวกับชะตากรรมกำลังเล่นตลกร้ายกับเขาอย่างไรอย่างนั้น

ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ๆ …

แล้วเขาจะไปเรียกร้องความยุติธรรมจากใครได้?

เขาก็ไม่ใช่เทพเซียนที่ไหน

จะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้งก็คงเป็นไปไม่ได้

ระหว่างทางปั่นจักรยานไปโรงเรียน

ลู่หยวนชิวที่ปกติจะขี้เล่นเฮฮา กลับดูเงียบขรึมผิดปกติ

จนกระทั่งมาถึงสี่แยกถัดไป เขาก็หันไปสั่งเสียงเข้มกับเด็กสาวว่า:

“กอดแน่น ๆ”

ไป๋ชิงเซี่ยเชื่อฟังเป็นพิเศษในเวลานี้

เธอเบะปากเล็กน้อยก่อนจะรีบทำตามคำสั่ง

เธอแนบตัวเข้ากับแผ่นหลังของลู่หยวนชิว

ใช้สองแขนโอบรัดรอบเอวเขาแน่น

เธอไม่กล้าทำให้เขาโกรธในเวลานี้จริง ๆ

ทั้งสองกอดกันไว้ตลอดทาง

จนกระทั่งใกล้ถึงหน้าโรงเรียน ไป๋ชิงเซี่ยเริ่มรู้สึกเขิน

จึงค่อย ๆ คลายอ้อมแขนออก

ทั้งสองเดินจากโรงจอดจักรยานไปยังห้องเรียน 28

ตอนนี้นักเรียนในห้องมากันเกินครึ่งแล้ว

ทุกคนในห้องดูเหมือนยกภูเขาออกจากอก

ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส เหมือนหมอกควันที่ปกคลุมชีวิตมาตลอดสิบกว่าปีเพิ่งสลายไป

ไม่ว่าใครจะสอบได้หรือไม่ได้ ยังไงคะแนนก็ยังไม่ออก

ในช่วงเวลานี้ พวกเขาจึงกลายเป็น “กลุ่มคนที่ไร้กังวลที่สุดในโลก”

ลู่หยวนชิวผลักแผ่นหลังไป๋ชิงเซี่ยให้ไปทางแถวหลังของห้อง

แล้วกดเธอลงนั่งที่เก้าอี้

จากนั้นก็หันไปมองเจิ้งอี้เฟิง

เห็นว่าโต๊ะของอีกฝ่ายไม่มีอะไรเลย ยกเว้นกระบองเพชรต้นหนึ่งที่ยังวางอยู่เหมือนเดิม

“นายเอากระบองเพชรมาทำไม?”

เจิ้งอี้เฟิงที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

หันหน้ามาตอบว่า:

“ฉันจะถ่ายรูปจบการศึกษากับมัน”

ลู่หยวนชิวเบิกตาขึ้นเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะจุ๊ปาก:

“น่าสงสารจริง ๆ …”

เขาพูดจบก็มองไปรอบห้อง ก่อนจะเดินเข้าไปกระซิบถามเบา ๆ ว่า:

“นายเคยสืบไหมว่าครูซูเรียนปริญญาโทที่ไหน?”

เจิ้งอี้เฟิงส่ายหัว

“เธอไม่เคยบอกใครเลย ครูประจำชั้นก็ไม่รู้ แต่ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามีวาสนาเดี๋ยวก็ได้เจอกันเอง”

“แล้วถ้าไม่มีวาสนาเล่า?”

เจิ้งอี้เฟิงได้ยินแบบนั้น ก็ดูเงียบลงเล็กน้อย

แต่หลังจากนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้น

จ้องมองกระบองเพชรตรงหน้าอีกครั้งด้วยสายตาแน่วแน่

แม้ว่าเด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้จะไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ

แต่ลู่หยวนชิวก็อ่านคำตอบออกจากแววตาของเขาได้แล้ว

(จบบทนี้)

บทที่ 291: ลู่หยวนชิว... มาเล่น "ความโรแมนติกครั้งสุดท้าย" กับฉันอีกสักครั้งเถอะ

“ลู่หยวนชิว!”

จงจิ่นเฉิงเพิ่งเดินเข้าห้องเรียนก็รีบพุ่งตรงเข้ามา ตั้งใจจะต่อยเข้าอกลู่หยวนชิวหนึ่งหมัด

แต่ลู่หยวนชิวเบี่ยงตัวหลบได้อย่างว่องไว

ก่อนจะหันหน้ากลับมามองอีกฝ่ายด้วยท่าทีหล่อเหลาแล้วพูดว่า:

“เรียกพ่อทำไมเหรอ?”

จงจิ่นเฉิงมองดูทรงผมใหม่ของลู่หยวนชิวจนตะลึงไปชั่วครู่

แต่พอได้สติก็หันมาทำหน้าขึงขัง กัดฟันพูดว่า:

“นายว่ายังไงล่ะ! วันนี้ฉันไม่ได้เห็นขาแล้ว! นายต้องชดใช้ให้ฉัน!”

ลู่หยวนชิวทำหน้าจริงจัง มองเขานิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า:

“โอเค ฉันจะชดใช้ให้”

ว่าแล้วเขาก็ยกขาขึ้นพาดบนโต๊ะของเจิ้งอี้เฟิง

เจิ้งอี้เฟิงรีบเลื่อนกระบองเพชรของตัวเองหลบอย่างระมัดระวัง

แล้วก็ได้เห็นภาพลู่หยวนชิวกำลังเลิกขากางเกงนักเรียนขึ้นอย่างไม่ลังเล

“ในเมื่อไม่มีใครยอมตกนรกแทน ฉันก็ยินดีจะเสียสละเอง

ขอต้อนรับทุกท่านสู่ช่วงโชว์ขาย ‘ขายาวหนึ่งเมตรสิบของฉัน’

แค่ขนขาอาจจะเยอะไปนิด เวลากินระวังจะติดคอนะ…”

ลู่หยวนชิวเหยียดขาออกไปข้างหน้า

ยื่นมือส่งให้จงจิ่นเฉิงเหมือนกำลังเชื้อเชิญอย่างเอื้อเฟื้อ

“ไปให้พ้นนนนน!”

จงจิ่นเฉิงถึงกับสะอิดสะเอียน หันหลังกลับแทบไม่ทัน

รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก แค่ได้ยินคำว่า "ฉันจะชดใช้ให้"

เขาก็น่าจะเดาได้แล้วว่า ไอ้หมอนี่ไม่มีวันพูดอะไรดี ๆ ออกมา

แต่สุดท้ายก็ยังพลาด พลั้งเชื่อมันไปอีกจนได้

ลู่หยวนชิวปล่อยขากางเกงลงอย่างอารมณ์ดี

แล้วยิ้มแปลก ๆ ก่อนจะนั่งกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

เขาหันไปมองไป๋ชิงเซี่ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

เด็กสาวก็เหลือบตามามองเขาอย่างเงียบ ๆ

แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่หยวนชิวกลับหายไปในทันที:

“หึ”

เขาหันหน้าหนี แกล้งทำเป็นโกรธ

ไป๋ชิงเซี่ยเห็นแบบนั้น ก็ก้มตาลงอย่างหงอย ๆ

สักพัก เธอเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเขาเบา ๆ

“...เมื่อกี้นายก็ยังหัวเราะอยู่นี่นา”

“หัวเราะกับคนอื่นไง มันเกี่ยวอะไรกับที่ฉันโกรธเธอ?” ลู่หยวนชิวเถียง

ไป๋ชิงเซี่ยถอนหายใจเบา ๆ “งั้นก็… ได้ค่ะ”

“ได้ค่ะ”?

ลู่หยวนชิวหันขวับมามองเธอด้วยความไม่เข้าใจ

“ฉันงอนขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่คิดจะง้อฉันเลยเหรอ?

ตอนพ่อเธอโกรธ เธอง้อยังไง?”

ไป๋ชิงเซี่ยมองเขาตาโตนิ่ง ๆ

ทั้งสองสบตากันอยู่นานโดยไม่มีใครพูด

ในที่สุดลู่หยวนชิวก็โบกมือ

“ช่างมันเหอะ… เฮ้อ…”

เขาหันหลังกลับไป ทำเสียงเหนื่อยใจ

ข้าง ๆ ก็ตามมาด้วยเสียงขยับตัวเบา ๆ

ไป๋ชิงเซี่ยเอามือขาวเนียนสองข้างวางบนแขนท่อนล่างของลู่หยวนชิว

แล้วเขย่าค่อย ๆ อย่างอ้อนวอน น้ำเสียงอ่อนนุ่ม:

“อย่าโกรธฉันเลยนะ… ได้ไหม…”

ลู่หยวนชิวทำหน้าแข็งค้าง ร่างกายเกร็ง

ยังไม่ยอมหันไปมองเธอ

แต่ที่มุมปากของเขากลับเริ่มยกขึ้นนิด ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

อย่าเขย่าเลย อย่าเขย่า… เขย่าอีกนิด ฉันกระดูกจะหลุดหมดแล้ว…

หลิวเวยเดินเข้ามาในห้องเรียนแล้วตะโกนขึ้นว่า:

“ทุกคนมาครบยัง? ถ้าครบแล้วเราไปหอประชุมก่อนนะ

พิธีจบการศึกษาจัดที่นั่น เสร็จแล้วค่อยออกมาถ่ายรูปรวม”

หวังฮ่าวหรานลุกขึ้นจากที่นั่ง

ตะโกนจัดแถวเพื่อน ๆ ให้ออกเดินทางไปหอประชุม

ตรงแถวหลังริมหน้าต่าง

ไป๋ชิงเซี่ยยื่นหน้าออกมามอง

พอเห็นมุมปากลู่หยวนชิวแอบยิ้ม ก็รู้ทันทีว่าเธอง้อสำเร็จแล้ว

ดวงตาเธอเป็นประกาย ระริกยิ้มด้วยความดีใจ

แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ลู่หยวนชิวหันหน้ามาอย่างหยิ่ง ๆ

ปรายตามองเธอแล้วพูดว่า:

“ไปกันเถอะ ไปหอประชุม”

ไป๋ชิงเซี่ยพยักหน้าเบา ๆ:

“อืม”

ระหว่างที่เดินไป

หลิวเวยก็ทนไม่ไหว เดินเข้ามาข้าง ๆ ไป๋ชิงเซี่ย

ถามถึงผลการสอบเกาเข่า

เมื่อได้คำตอบในเชิงบวก เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แล้วหันไปถามลู่หยวนชิวที่เดินอยู่ข้าง ๆ ด้วย

ลู่หยวนชิวยกนิ้วโป้งขึ้น:

“สอบออกมาน่ะ อย่างแจ่ม!”

คราวนี้หลิวเวยไม่ทำหน้าดุเหมือนทุกที

เธอยิ้มกว้างจนปิดปากไม่อยู่

จากนั้นก็เดินไปถามเจิ้งอี้เฟิงที่อยู่ใกล้ ๆ:

“สอบเป็นยังไงบ้าง? เกาเข่าโอเคไหม?”

เจิ้งอี้เฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเบา ๆ:

“672 คะแนน วิชาภาษาง่ายมาก ฉันน่าจะได้ร้อยสิบ”

พูดจบ เขาก็ถือกระบองเพชรเดินหน้าต่อไปอย่างใจเย็น

ปล่อยให้หลิวเวยยืนตาค้างอยู่ข้างหลัง

“…นี่… คิดคะแนนเองได้เลยเหรอ? น่ากลัวขนาดนี้เลย?”

ลู่หยวนชิวหัวเราะแห้ง ๆ เดินผ่านเธอไปพลางพูดว่า:

“เจิ้งอี้เฟิงน่ะ แปลกแต่ปกตินะครับ

โจทย์ฟิสิกส์แค่เห็นหน้าก็รู้คำตอบแล้ว…”

หลิวเวยดีใจจนหน้าขึ้นสี

แล้วก็วิ่งไปถามจงจิ่นเฉิงต่อ

เมื่อถามครบเหล่าเด็กหัวกะทิในห้องแล้ว

เธอก็ออกไปยืนที่ขอบกลุ่มนักเรียน

ตบมือเรียกความสนใจแล้วพูดว่า:

“เดี๋ยวอีกสักครู่จะมีช่วงมอบดอกไม้ให้ครูผู้สอนนะ

ไป๋ชิงเซี่ยจะเป็นคนมอบให้ฉัน

ส่วนที่เหลืออีกห้าคน ขอให้ใครอาสาขึ้นมาบ้าง?”

“ผมครับ! ผม! ผมด้วย!”

มีหลายมือยกขึ้นพร้อมกันในฝูงชน

หลิวเวยมอง ๆ ไปสักพัก แล้วพูดแบบตัดสินใจเองเลยว่า:

“โอเค เอาพวกที่เล่นบาสพวกนี้แหละห้าคน”

“เย้~!”

ลู่หยวนชิว จงจิ่นเฉิง และอีกหลายคนร้องดีใจ

ขณะที่เจิ้งอี้เฟิงหน้าตึงเล็กน้อย…

เขาไม่ได้ยกมือเลยแท้ ๆ

…

ภายในหอประชุมใหญ่

หลังจากผู้บริหารโรงเรียนกล่าวสุนทรพจน์จบ

ก็เข้าสู่ช่วงพิธีที่นักเรียนแต่ละห้องขึ้นมอบดอกไม้ให้ครูผู้สอน

ลู่หยวนชิวนั่งอยู่ที่ที่นั่ง

มองดูภาพบนเวที—นักเรียนที่เพิ่งมอบดอกไม้ให้ครู พูดคุยกันไม่กี่ประโยค

จากนั้นก็กอดกันร้องไห้ เขารู้สึกสะเทือนใจขึ้นมานิดหน่อย

เขาอาจจะร้องไห้ไม่ออก

แต่เขาก็รู้สึกเศร้าอยู่ดี

ช่วงเวลาแห่งการจากลา มีใครกันที่รู้สึกมีความสุขจริง ๆ บ้างล่ะ…

ตัวเขาในชาติก่อน ไม่เคยร่วมกิจกรรมอะไรพวกนี้เลย

ตอนนี้พอคิดย้อนกลับไป… ก็เหมือนใช้ชีวิตสูญเปล่า

ในตอนนั้นเอง หลิวเวยก็เดินมาทางแถวหลัง

เธอก้มหน้าบอกเบา ๆ:

“ไปกันเถอะ ใกล้ถึงคิวห้องเราแล้ว”

ลู่หยวนชิว ไป๋ชิงเซี่ย และอีก 4 คน รีบก้มตัวเดินออกจากแถวที่นั่ง

พวกเขารับดอกไม้จากสมาชิกสภานักเรียนที่รอแจกอยู่ข้างเวที

ขณะที่สาวแว่นจากสภานักเรียนส่งช่อดอกไม้ให้ลู่หยวนชิว

เธอก็มองหน้าเขาอยู่นานทีเดียว

ก่อนจะพูดด้วยแววตาอาลัยว่า:

“พี่ลู่… สุขสันต์วันจบการศึกษา ขอให้อนาคตของพี่สดใสนะคะ”

ลู่หยวนชิวพยักหน้า:

“ขอบคุณครับ”

ไป๋ชิงเซี่ยแอบเหลือบมองมาทางนี้เงียบ ๆ

ไม่นาน อาจารย์ประจำวิชาทั้งหกคนของห้อง 28 ก็ทยอยขึ้นเวที

หลิวเวยอยู่ด้านหน้า สีหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม

ตามหลังมาคือ อ.เหรินชิงเทียน (ครูคณิต), ครูผู้สอนภาษาอังกฤษแทน, อาซวี่ (ครูฟิสิกส์),

ครูชีววิทยาสูง 190 ซม., และ “คุณย่าหลี่” ครูเคมี

กลุ่มนักเรียนที่ถือดอกไม้ตามไป๋ชิงเซี่ยเดินขึ้นเวที

ลู่หยวนชิวอยู่คนที่สาม

ยืนอยู่ตรงหน้าครูฟิสิกส์—อาซวี่

ครูอาซวี่มองดูเด็กหนุ่มที่ยืนถือดอกไม้ตรงหน้า

แล้วยิ้มพลางตบไหล่เบา ๆ

“หล่อดีนะเรา”

ลู่หยวนชิวตอบกลับทันที:

“ครูก็หล่อเหมือนกันครับ”

ขณะเดียวกัน เกาเฉียงยืนอยู่ตรงหน้าครูเคมี—คุณย่าหลี่

เขาพบว่า คุณย่าหลี่ที่ปกติหน้าตาเย็นชาตลอด

วันนี้กลับยิ้มละไมอย่างอ่อนโยน

พิธีกรบนเวทีกล่าวคำอวยพรเสร็จ

พิธีมอบดอกไม้เริ่มต้นขึ้น

หลิวเวยถือช่อดอกไม้ไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้า

แล้วโผเข้ากอดไป๋ชิงเซี่ยอย่างแน่นหนา

อ.เหรินชิงเทียนมองเจิ้งอี้เฟิงที่ยืนเงียบอยู่ตรงหน้า

อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

แม้ว่าเขากับเด็กคนนี้จะไม่ค่อยสนิทกัน

แต่เขารู้ว่าเจิ้งอี้เฟิงคือ “เทพสายวิทย์เงียบ ๆ”

ที่สอบได้ที่หนึ่งของระดับในวิชาคณิตหลายครั้งในช่วงท้ายภาคเรียน

ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่พักหนึ่ง

สุดท้ายก็เลือกจับมือกันแน่น ๆ แทนคำพูด

หวังฮ่าวหรานก็กอดครูชีวะไว้แน่น

จงจิ่นเฉิงก็กอดครูสอนภาษาอังกฤษแทนได้สมใจ

ส่วนทางฝั่งเกาเฉียง กลับเป็นคุณย่าหลี่ที่คว้ามือเขาไว้ก่อน

พร้อมกับสั่งกำชับให้ตั้งใจเรียนในอนาคต

ลู่หยวนชิวมองหน้าอาซวี่ สีหน้าเขาดูหลากอารมณ์

เขารู้ว่าอาซวี่ยังไม่มีแฟนแน่นอน

เพราะผมหงอกของครูเพิ่มขึ้นอีกหลายเส้น

เมื่อมองไปรอบเวทีที่เต็มไปด้วยภาพกอดกันและเสียงร้องไห้

อาซวี่ก็นำช่อดอกไม้ไปวางไว้ข้างตัว

ก่อนจะหันมายิ้มอบอุ่นให้ลู่หยวนชิว

“ลู่หยวนชิว... มาเล่นความโรแมนติกครั้งสุดท้ายกับฉันอีกสักครั้งนะ”

พูดจบ เขาก็หยิบหลอดไฟออกมาจากกระเป๋าด้านซ้าย…

(จบบทนี้)