บทที่ 18 เซอร์ไพรส์ที่มาพร้อมกับความตาย (ของประธานฟู่)

บทที่ 18 เซอร์ไพรส์ที่มาพร้อมกับความตาย (ของประธานฟู่)

ใบหน้าของฟู่เฮิงซิวบูดบึ้งขึ้นมาทันที นางชะนีหน้าไหว้หลังหลอกนี่มันช่างสรรหาคำพูดจริงๆ

คำว่า 'เธอได้พี่เฮิงซิวไปแล้ว' นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

พูดแบบนี้ก็เท่ากับประกาศให้โลกรู้ว่าชิงเฉิงเป็นมือที่สามเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขางั้นสิ

อีกอย่าง เขาเคยพูดชัดเจนไปแล้วว่าอย่ามาเรียกเขาว่า 'พี่คะ พี่ขา' ! เขาไม่มีน้องสาว เว้นเสียแต่ว่ายัยนี่จะเป็นลูกเมียน้อยของพ่อเขา!

ฟู่เจียเหนียนที่อยู่ไม่ไกลแอบคิดในใจ '...ซวยชะมัด!'

"คุณเนี่ย ระวังคำพูดหน่อยครับ!"

น้ำเสียงของฟู่เฮิงซิวเย็นยะเยือก แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างชัดเจน แววตาฉายความโกรธเกรี้ยวอย่างไม่ปิดบัง

ผู้คนที่ยืนอยู่ข้างกายเขารีบก้าวถอยห่างออกมาโดยสัญชาตญาณ ยกเว้นเพียงซูชิงเฉิง

ไม่มีใครอยากโดนลูกหลงจากระเบิดลูกนี้

พ่อเนี่ยตวาดลั่นด้วยความโมโห "เนี่ยชิงชิง พูดจาเหลวไหลอะไรของแก!"

ก่อนหน้านี้ประธานฟู่ก็ไม่พอใจเรื่องวางยาอยู่แล้ว ถึงแม้ประธานฟู่จะยังไม่ได้สั่งแบนตระกูลเนี่ยอย่างเป็นทางการ แต่ช่วงนี้ธุรกิจของพวกเขาก็เริ่มติดขัด บริษัทคู่ค้าหลายรายจู่ๆ ก็ขอยกเลิกสัญญา

เขารู้ดีว่านี่คือคำเตือนจากประธานฟู่ ถ้าเขาไม่ทำตัวให้ดี ชะตากรรมของตระกูลเจียงก็จะเป็นตัวอย่างให้เห็น

หัวใจของเนี่ยชิงชิงเย็นวาบ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงไม่เข้าข้างเธอ เธอตั้งใจจะใช้เรื่องนี้ทำลายชื่อเสียงของหรูเมิ่งเหยาแท้ๆ

เมื่อก่อนพวกเขาก็หวังให้เธอได้แต่งงานกับตระกูลฟู่ไม่ใช่หรือ?

ไม่ได้การ... ความสุขของเธอ เธอต้องไขว่คว้ามันมาด้วยตัวเอง

เนี่ยชิงชิงตะโกนสวนกลับไป "สิ่งที่หนูพูด..."

เพียะ!

ฝ่ามือหนักๆ ฟาดลงบนใบหน้าของเนี่ยชิงชิงเต็มแรง

แรงตบนั้นมหาศาลจนเนี่ยชิงชิงหน้าหัน สมองมึนงงไปชั่วขณะ

เลือดซึมออกมาที่มุมปากของเธอ

แม่เนี่ยเอ่ยเสียงแหลม "ถ้าแกยังกล้าพล่ามเรื่องไร้สาระอีก ฉันจะฉีกปากแกซะ! แกเป็นใคร? แกมีค่าพอให้คุณนายฟู่วางแผนเล่นงานด้วยเหรอ?"

เนี่ยชิงชิงมองแม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ แม่เนี่ยก้าวเข้าไปบีบคางลูกสาวแล้วจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา "เรียนหนังสือมาตั้งเก้าปี ความรู้มันไหลลงท้องหมาไปหมดแล้วหรือไง?"

แม่เนี่ยโกรธจัด

แน่นอนว่าเธอหวังให้ลูกสาวได้แต่งงานกับประธานฟู่ แต่ในเมื่อแต่งไม่ได้แล้ว ก็ต้องไม่ไปล่วงเกินประธานฟู่ด้วย

ตระกูลเจียงเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดของการไปกระตุกหนวดเสือ

คราวก่อนเพราะเรื่องวางยา พ่อเนี่ยก็โกรธพวกเธอมากพอแล้ว

ถ้าคราวนี้ลูกสาวตัวดีทำให้ตระกูลเนี่ยต้องเดือดร้อนอีก ตำแหน่งคุณนายเนี่ยของเธอจะยังมั่นคงอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้

ในขณะเดียวกัน พ่อเนี่ยก็รีบเดินเข้าไปหาประธานฟู่และกล่าวขอโทษอย่างจริงใจ "คุณนายฟู่ครับ ลูกสาวผมมันโง่เขลาเบาปัญญา ผมต้องขอโทษแทนแกด้วย โปรดยกโทษให้แกด้วยเถิดครับคุณนายฟู่"

"ถ้าโง่เง่านักก็ควรขังไว้ในบ้าน อย่าปล่อยให้ออกมาไล่กัดคนอื่นแบบนี้"

ชิงเฉิงตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า

พ่อเนี่ยหน้าชาไปทั้งแถบ การด่าลูกสาวว่าเป็นหมา ก็เท่ากับด่าเขาว่าเป็นหมาด้วย

แต่เขาเถียงไม่ออก

ทำได้เพียงฝืนยิ้มและกล่าวว่า "ครับ ครับ ครับ คุณนายฟู่พูดถูกที่สุด"

ฝูงชนที่มุงดูเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ เนี่ยชิงชิงรู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เธอไม่คิดเลยว่าพ่อแม่จะทำกับเธอแบบนี้

เธอคิดว่าพวกท่านจะยืนข้างเธอเสียอีก

เพราะกลัวว่าลูกสาวจะพูดจาอะไรไม่เข้าหูอีก สองสามีภรรยาจึงรีบลากเนี่ยชิงชิงออกไปจากงาน

เนี่ยชิงชิงโกรธจัด ดิ้นรนขัดขืนสุดฤทธิ์ เธอกำลังจะแหกปากตะโกนเรื่องที่หรูเมิ่งเหยาท้องและฟู่เฮิงซิวเป็นหมัน

แต่พ่อเนี่ยไหวตัวทัน รีบเอามือปิดปากเธอไว้แน่น

ละครฉากใหญ่จบลง

'กระต่ายน้อยขาว' ที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่งสัญญาณว่าเธอหมดบทเล่นแล้ว

ตอนที่เนี่ยชิงชิงพล่ามเรื่องไร้สาระ เดิมทีเธอตั้งใจจะสั่งสอนเนี่ยชิงชิงสักหน่อย แต่ใครจะรู้ว่าพ่อแม่ของเนี่ยชิงชิงจะชิงลงมือก่อน

เมื่อเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ฟู่เฮิงซิวก็ไม่มีอารมณ์จะอยู่ต่อ

เขาฝากให้พ่อจัดการเรื่องที่เหลือ แล้วพาภรรยากลับบ้านทันที

พฤติกรรมของเนี่ยชิงชิงกระตุกหนวดเสือเข้าอย่างจังอีกครั้ง

เขาเริ่มลงมือจัดการกับตระกูลเนี่ยอีกรอบ

คำเตือนถูกส่งไปถึงพ่อเนี่ย ถ้ายังดูแลลูกสาวไม่ดี ก็อย่าหาว่าเขาไร้ปรานีก็แล้วกัน

ช่วงเวลานี้ ชิงเฉิงยุ่งมากกับการเตรียมเซอร์ไพรส์ให้ฟู่เฮิงซิว

เธอวางแผนจะบอกข่าวดีตอนที่เขาตื่นเต้นที่สุด

เธอวางแผนมาเป็นอย่างดี

เธอบอกเขาว่าช่วงนี้เธอไม่ค่อยสบาย

พวกเขาไม่ได้มีอะไรกันมาพักใหญ่แล้ว

กว่าของที่เธอสั่งจะมาถึงครบก็ปาเข้าไปหนึ่งสัปดาห์

ช่วยไม่ได้ การขนส่งบางพื้นที่มันล่าช้า

ของในอินเทอร์เน็ตมีให้เลือกเยอะกว่า ทั้งชุดพยาบาล ชุดกระต่ายน้อย เลขาสาว แอร์โฮสเตส...

เธอเหมามาหลายชุด กะว่าจะให้ฟู่เฮิงซิวเป็นคนเลือกเอง

จากนั้น... ตอนที่อารมณ์ของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เธอก็จะบอกเขาว่าเธอท้อง

'ห้ามทำกิจกรรมผาดโผนในช่วงสามเดือนแรก'

แค่คิดถึงสีหน้าของเขาตอนที่ต้องเบรกเอี๊ยดกลางอากาศ เธอก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที

ส่วนเรื่องที่ว่าฟู่เฮิงซิวจะสงสัยว่าเด็กไม่ใช่ลูกเขาหรือเปล่านั้น...

ไม่ต้องกังวลเลย คืนนั้นที่โรงแรม เขารู้ดีว่าเธอยังบริสุทธิ์

หลังจากนั้นพวกเขาก็ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา ทั้งกลางวันและกลางคืน

ไม่มีเวลาไปทำเรื่องแบบนั้นกับใครได้หรอก

วันนี้ เมื่อฟู่เฮิงซิวกลับมาจากทำงาน ก็เห็นชิงเฉิงจัดเตรียมดินเนอร์ใต้แสงเทียนไว้รอ

ห้องนั่งเล่นถูกตกแต่งสร้างบรรยากาศไว้อย่างโรแมนติก

สมองของฟู่เฮิงซิวประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขาไล่นึกถึงวันหยุด วันครบรอบ และวันเกิดทั้งหมด แต่ก็นึกไม่ออกว่าวันนี้เป็นวันสำคัญอะไร

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาผู้ช่วยจ้าว ถามวันเกิดของพ่อตาแม่ยาย

แต่ก็ยังไม่ใช่ เขาอยากจะให้ผู้ช่วยจ้าวไปซื้อของขวัญส่งมาให้ แต่ก็รู้สึกว่าของขวัญที่ไม่ได้เลือกเองมันดูขอไปทีเกินไป

ฟู่เฮิงซิวเริ่มนั่งไม่ติด ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าถ้าจำวันสำคัญของภรรยาไม่ได้ คุณเตรียมตัวตายได้เลย

วันนี้เขายังไม่ได้ซื้อของขวัญ แถมยังนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าวันนี้วันอะไร

นี่มันสมรภูมิเลือดชัดๆ

ขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะออกไปซื้อของขวัญตอนนี้ดีไหม ชิงเฉิงก็เรียกเขา

"กลับมาแล้วเหรอคะ! รีบมาเร็วเข้า อาหารเสร็จแล้ว"

เขาเปลี่ยนรองเท้า เดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ โอบเอวชิงเฉิงแล้วลองเชิงถาม "เมิ่งเหยา วันนี้อารมณ์ดีจังเลยนะ จัดเตรียมทั้งหมดนี่... วันนี้เป็นวันพิเศษอะไรรึเปล่าครับ?"

ชิงเฉิงไม่ได้คิดอะไรมาก ตอบกลับไปว่า "ไม่มีอะไรพิเศษหรอกค่ะ!"

เธอจะบอกตอนนี้ไม่ได้

เดี๋ยวจะเสียแผนหมด

ฟู่เฮิงซิวคิดในใจ 'ตายแน่ ตายแน่ๆ กูตายแน่คราวนี้'

'ไม่มีอะไรพิเศษ' นี่มันแปลว่าเธอกำลังโกรธชัดๆ

ทำไงดี? ทำไงดีวะเนี่ย?

จะออกไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว อาหารเริ่มแล้ว

ให้คนอื่นซื้อให้ก็ดูไม่จริงใจ

ให้เงินก็ดูไม่ใส่ใจ

ฟู่เฮิงซิวตื่นตระหนกสุดขีด

หลังจากนั้นเขาก็หลอกถามอีกหลายครั้ง

ชิงเฉิงเริ่มรำคาญที่เขาถามซ้ำซาก

คำตอบของเธอเริ่มห้วนขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายเธอแทบอยากจะตบกะโหลกเขา

ฟู่เฮิงซิวยิ่งสิ้นหวังเข้าไปใหญ่ จบเห่แล้วชีวิต

เธอไม่ยอมบอก

แถมยังดูโมโหขึ้นเรื่อยๆ น้ำเสียงที่ห้วนลงทุกทีเหมือนเสียงนับถอยหลังสู่ความตาย

ทำไงดี ทำไงดี ใครก็ได้ช่วยสอนกูที

จังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากถามเป็นรอบที่ล้าน ชิงเฉิงก็ตวัดสายตาเย็นชาใส่ "หุบปาก!"

ฟู่เฮิงซิวกล้ำกลืนฝืนทนผ่านมื้อค่ำใต้แสงเทียนมาได้อย่างยากลำบาก

หลังจากกินอิ่มดื่มเสร็จ ทั้งสองก็ไปอาบน้ำด้วยกัน

เดิมทีชิงเฉิงกะว่าจะเล่นสนุกในห้องน้ำสักหน่อย

แต่ฟู่เฮิงซิวรู้ดีว่าชิงเฉิงกำลังอารมณ์ไม่ดี

ตอนนี้เขาเลยทำตัวเชื่องเป็นลูกแมว

เขาตั้งอกตั้งใจนวดเท้าให้เธออย่างขะมักเขม้น

หวังเพียงแค่ว่า... ถ้าจะต้องตายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ศพของเขาจะไม่ดูน่าเกลียดเกินไปนัก