บทที่ 14: ประธานจอมหมัน VS คุณหนูตัวจริง

บทที่ 14: ประธานจอมหมัน VS คุณหนูตัวจริง 14

ซูชิงเฉิงเพียงแค่รู้สึกขบขัน มีแต่คนไร้ความสามารถเท่านั้นที่จะพ่นคำสาปแช่งอันเลวร้าย

คนที่มีความสามารถจริงๆ เขาจะทำให้อีกฝ่ายเข้าใจว่า 'กรรมตามทัน' ของจริงมันเป็นอย่างไรในเดี๋ยวนั้นเลยต่างหาก

เธอก้าวเท้าไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว แม่เจียงและคนอื่นๆ ต่างตกใจจนถอยกรูดไปหลายก้าว แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

"หรูเมิ่งเหยา นี่แกคิดจะทำอะไร?" แม่เจียงถามเสียงแหลม แม้เสียงจะดัง แต่ความมั่นใจนั้นขาดหายไปอย่างเห็นได้ชัด

ท้ายที่สุดแล้ว หล่อนก็กลัว

ซูชิงเฉิงในตอนนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ

"ไม่ได้ทำอะไร ก็แค่อยากจะดูว่าตระกูลเจียงของพวกคุณกลายสภาพเป็นหมาข้างถนนยังไง ฉันตั้งตารอสีหน้าของพวกคุณตอนสูญสิ้นทุกอย่างแทบไม่ไหวแล้ว"

การซ้ำเติมคนล้มช่างเป็นอะไรที่สะใจจริงๆ เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของคนตระกูลเจียง เธอรู้สึกเบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก

เจียงเจิ้งเซียนทั้งกลัวทั้งหวั่นใจเมื่อนึกถึงสถานการณ์ของบริษัท

เขาทำได้เพียงวิงวอนอย่างนอบน้อม "เมิ่งเหยา พ่อรู้ว่าสิ่งที่พวกเราทำในอดีตมันผิด พวกเราสมควรตาย พวกเราไม่คู่ควรจะเป็นพ่อแม่

แต่พวกเราเองก็ถูกหลอก ตอนหนูยังเด็ก พวกเราก็รักและเอ็นดูหนูมาก ไม่ได้พูดเพื่อจะแก้ตัวให้ตัวเองนะ

พ่อขอร้องล่ะ เห็นแก่ความสัมพันธ์ทางสายเลือด เห็นแก่ที่พวกเราให้กำเนิดหนูมา ได้โปรดให้โอกาสพวกเราสักครั้ง ให้พวกเราได้สำนึกผิดในสิ่งที่ทำลงไป ให้พวกเราได้ชดเชยให้หนูเถอะนะ"

เจียงเจิ้งเซียนคอยสังเกตสีหน้าของซูชิงเฉิงตลอดเวลา แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้าของเธอกลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆ

หัวใจของเขาเย็นเฉียบไปทั้งดวง

ซูชิงเฉิงไม่แคร์สายสัมพันธ์พ่อลูกนี้แล้วจริงๆ หรือ?

ความหนาวเหน็บเกาะกุมจิตใจ เขาทำได้เพียงอ้อนวอนต่อไป "เมิ่งเหยา พ่อสาบานกับหนูเลย ต่อไปพ่อจะดูแลหนูอย่างดี... อย่างดีที่สุด"

คำพูดอัน 'จริงใจ' ของเขาไม่ได้ทำให้ซูชิงเฉิงซาบซึ้งแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ซูชิงเฉิงกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างที่สุด

เธอแค่นหัวเราะ "เจียงเจิ้งเซียน รอให้เจียงกรุ๊ป ล่มสลาย รอให้ครอบครัวคุณหมดตัวไม่เหลืออะไรเลย ฉันก็จะขอโทษคุณเหมือนตอนนี้แหละ

คุณจะให้อภัยฉันใช่ไหม? ยังไงฉันก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของคุณ ถึงฉันจะทำให้พวกคุณตาย พวกคุณก็ควรจะให้อภัยฉันสิ ตราบใดที่คุณยอม

ยกโทษให้ฉัน ตอนเช็งเม้งฉันจะเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้เยอะๆ เลย"

"แก!" เจียงเจิ้งเซียนโกรธจนตัวสั่น เขาอุตส่าห์ขอโทษอย่างต่ำต้อยขนาดนี้ ทำไมเธอถึงไม่ยอมปล่อยเขาไปสักที?

โทสะพวยพุ่งจนอยากจะพุ่งเข้าไปตบหรูเมิ่งเหยาให้คว่ำ

แต่เขาไม่กล้า พอคิดถึงความรู้สึกตอนถูกจับกดน้ำ เขาก็ยังตัวสั่นด้วยความกลัวไม่หาย

ทันใดนั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก

เมื่อเห็นคนที่ปรากฏตัว ความริษยาของเจียงเหมิงเหมิงก็ยิ่งทวีความรุนแรง

เขาดูหล่อเหลาและสุขุมกว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อนเสียอีก

ผู้ชายที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตา เงินทอง และอำนาจ น่าเสียดายที่ตาบอดมาหลงรักคนอย่างหรูเมิ่งเหยา

ฟู่เหิงซิวเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดจำนวนหนึ่ง

เขารีบก้าวยาวๆ ไปหาหรูเมิ่งเหยา เอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง "เมิ่งเหยา เป็นอะไรไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

พอได้ยินว่าเธอมาหาคนตระกูลเจียง เขาก็เป็นห่วงแทบแย่

เมื่อนึกถึงอดีตของเธอ หัวใจของเขาก็เจ็บปวดรวดร้าว

ผู้หญิงของเขาต้องทนทุกข์ทรมานมามากเหลือเกิน เขาเสียใจที่ไม่ได้เจอเธอเร็วกว่านี้

ซูชิงเฉิงเปลี่ยนโหมดเป็นสาวน้อยน่าสงสารทันที เธแบมือยื่นไปตรงหน้าฟู่เหิงซิว แล้วพูดเสียงอ้อน "เจ็บค่ะ ตบคนจนเจ็บมือไปหมด หน้าพวกนั้นหนาเกินไป"

คนตระกูลเจียง "..." นี่ใช่ภาษาคนแน่เหรอ?

ฟู่เหิงซิวประคองมือเธอไว้อย่างทะนุถนอม สายตาเต็มไปด้วยความรักใคร่ "เด็กดี วันหลังถ้าอยากตบใครบอกผม ผมจะจัดการให้ ดูสิ มือแดงไปหมดแล้ว"

ซูชิงเฉิงเม้มปาก "ก็หน้าพวกนั้นยื่นเข้ามาเองนี่นา"

คนตระกูลเจียง "..." อย่าให้มันเกินไปนักนะ!

ฟู่เหิงซิวยกมือขึ้นลูบผมเธอ พูดเรื่องไร้สาระด้วยสีหน้าจริงจัง "พวกนั้นสมควรตายจริงๆ"

คนตระกูลเจียง "..." พวกแกสองคนลองฟังสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาหน่อยไหม?

สายตาของฟู่เหิงซิวตวัดมองมา

บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

แรงกดดันของผู้ที่อยู่เหนือกว่าทำให้คนตระกูลเจียงตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

เจียงเจิ้งเซียนรีบเก็บความโกรธบนใบหน้า ไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่น้อย

เจียงเหมิงเหมิงหลุบตาลงเล็กน้อย ซ่อนความอิจฉาริษยาเอาไว้ มือของเธอกำแน่น

ถ้าลูกรักของสวรรค์ผู้นี้เป็นสามีของเธอ มันจะดีแค่ไหนกันเชียว

หรูเมิ่งเหยา อีเด็กบ้านนอกชั้นต่ำ คู่ควรตรงไหน?

"เมิ่งเหยา เป็นเพราะพวกเราใจอ่อนเกินไป สถานการณ์ของเจียงกรุ๊ปยังไม่หนักหนาพอ คนพวกนี้ถึงยังมีอารมณ์มายืนให้คุณตบมือเล่นแบบนี้"

นี่คือความผิดพลาดที่ให้อภัยไม่ได้

"ผู้ช่วยจ้าว สั่งคนเดี๋ยวนี้..."

"ประธานฟู่คะ"

เจียงเหมิงเหมิงพูดแทรกขึ้นมา

เธอก้าวออกมาข้างหน้า แก้มซีดขาวบวมช้ำเล็กน้อย ขอบตาแดงระเรื่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

เธอหามุมหน้าด้านข้างที่คิดว่าดูดีที่สุด แล้วเอ่ยเสียงเบา "ประธานฟู่ เรื่องเจียงกรุ๊ป ได้โปรดเมตตาด้วยเถอะนะคะประธานฟู่ เรื่องของพี่สาว ฉันยินดีขอโทษ ขอแค่ประธานฟู่ยอมปล่อยพวกเราไป~"

หลังจากเว้นจังหวะ เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานปนอ่อนแอ "ขอแค่ประธานฟู่ยอมปล่อยพวกเราไป ฉันยอมตกลงทำทุกอย่างที่ประธานฟู่ต้องการ ฉันกับพี่สาวเป็นฝาแฝดกัน หน้าตาเหมือนกัน แต่นิสัยต่างกันคนละขั้ว ประธานฟู่จะได้รับความสุขแบบคูณสองเลยนะคะ"

เจียงเหมิงเหมิงเชื่อว่าหรูเมิ่งเหยาคงเพิ่งรู้จักประธานฟู่ได้ไม่นาน ไม่อย่างนั้นคงไม่รอจนถึงตอนนี้

การที่มัดใจประธานฟู่ได้ในเวลาสั้นๆ ก็คงเพราะอาศัยใบหน้านี้ ซึ่งเธอก็มีเหมือนกัน

สองพี่น้องฝาแฝด สวรรค์ของลูกผู้ชายชัดๆ

ไม่มีผู้ชายคนไหนต้านทานได้หรอก

ขอแค่เธอได้อยู่กับประธานฟู่ เธอมีวิธีมากมายที่จะทำให้หรูเมิ่งเหยาหายไปจากสายตาของพวกเขาตลอดกาล

ใบหน้าของฟู่เหิงซิวทะมึนลงเรื่อยๆ

เมื่อมองท่าทางของเจียงเหมิงเหมิง เขารู้สึกคลื่นไส้จนแทบทนไม่ไหว

หน้าตาเหมือนกันแท้ๆ แต่กลับเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง

ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่า ต่อให้ใส่เสื้อผ้าชุดเดียวกัน แต่งหน้าเหมือนกัน ทำผมทรงเดียวกัน เขาก็แยกเมิ่งเหยาออกได้ในพริบตาเดียว

ท้องไส้ของฟู่เหิงซิวปั่นป่วน เขาอดไม่ได้ที่จะทำท่าจะอาเจียน "ให้ตายเถอะ อย่ามาทำตัวน่าขยะแขยงแถวนี้นะ ขนาดหมาข้างถนนเห็นคุณยังต้องสะบัดหน้าหนีเลย"

ฟู่เหิงซิวหันไปมองเจียงเจิ้งเซียน "นี่หรือลูกสาวแสนดีที่คุณเลี้ยงมา? ต่างอะไรกับผู้หญิงหากินข้างถนนบ้าง?

ไอ้พวกหมาตาบอด แยกไม่ออกแม้แต่ไข่มุกกับตาปลา"

คำพูดของเขาตรงไปตรงมาและเจ็บแสบ เจียงเหมิงเหมิงแทบยืนไม่อยู่

หน้าเธอซีดเผือด ทำไมกัน? เธอก็หน้าตาเหมือนหรูเมิ่งเหยาเปี๊ยบเลยนี่นา

"นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่า 'โชว์หื่นกลางที่สาธารณะ'?"

หรูเมิ่งเหยาซบหน้าลงกับอกของฟู่เหิงซิว มองเจียงเหมิงเหมิงอย่างท้าทาย "เธอมักจะด่าว่าฉันเป็นเด็กบ้านนอกชั้นต่ำ แต่เธอนี่สิ คุณหนูตระกูลเจียงผู้สูงส่ง ทำเอาฉันเปิดหูเปิดตาจริงๆ ถึงขนาดเสนอตัวเป็นเมียน้อยเลยเหรอเนี่ย"

คนตระกูลเจียงไม่กล้าปริปาก ตอนที่เจียงเหมิงเหมิงพูดขึ้นมาทีแรก พวกเขาเองก็อึ้งไปเหมือนกัน

"ครอบครัวพวกคุณเคยวางก้ามใหญ่โตไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้ถึงไม่ผยองแล้วล่ะ?" ซูชิงเฉิงเดินตรงเข้าไปหาคนตระกูลเจียงอย่างรวดเร็ว