บทที่ 6 ท่านประธานไร้ทายาท VS คุณหนูตัวจริง 6

บทที่ 6 ท่านประธานไร้ทายาท VS คุณหนูตัวจริง 6

ซูชิงเฉิงแปลงร่างเป็นจอมปิดฉาก

เมื่อฟู่เหิงซิวได้ยินหรูเมิ่งเหยาเรียกว่า 'เกอเกอะ' ร่างกายของเขาราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่าน

ความรู้สึกซาบซ่านแล่นพล่าน ใบหน้าของเธอผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างควบคุมไม่ได้

ในช่วงเวลาอันเร่าร้อน เธอจะโอบรอบคอเขา ใบหน้าแดงระเรื่อ ส่งเสียงหวานออดอ้อน "เกอเกอะ... เกอเกอะ ปล่อยฉันไปเถอะ เกอเกอะ..."

เพียงแค่คิดถึงฉากนั้น เลือดในกายเขาก็เดือดพล่าน

อืม ต่อไปนี้เวลามีอะไรกัน เขาจะบังคับให้เธอเรียกเขาว่า 'เกอเกอะ'

เกอเกอะ~ เกอเกอะ~

ทำไมถึงได้ฟังดูดีขนาดนี้นะ?

เนี่ยชิงชิงโกรธจนแทบจะกระโดดเข้าไปฉีกหน้าผู้หญิงคนนั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะฟู่เหิงซิวอยู่ด้วย และเธอต้องรักษาภาพลักษณ์ใสซื่อบริสุทธิ์ไว้ เธอคงอดใจไม่ไหวแน่ๆ

น้ำตาของเธอไหลพราก กัดริมฝีปากแน่น ตีหน้าเศร้าราวกับถูกรังแกอย่างหนัก

เธอสะอื้นไห้ "พี่เหิงซิว พวกเราโตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนสมัยเด็กกันนะ ทำไมพี่ถึง... ทำไมพี่..."

"คุณป้าครับ เครื่องสำอางเลอะหมดแล้ว กลับไปส่องกระจกดูเถอะ น่ากลัวจะตายชัก รีบไปซะ ที่บ้านผีสิงต้องการคุณ NPC ไม่ต้องแต่งหน้าเลยด้วยซ้ำ รับรองหลอนสุดๆ"

ฟู่เหิงซิวพูดแทรกขึ้นมาอย่างหมดความอดทน วาจาไร้ซึ่งความปรานี

ทุกคำพูดทิ่มแทงหัวใจ

ซูชิงเฉิงกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ฟู่เหิงซิวคนนี้ช่างเป็นดาวข่มของพวกนางเอกสายแอ๊บใสจริงๆ

ปากคอเราะร้ายเหลือเกิน ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหน ก็แผลงฤทธิ์ได้เต็มที่

หน้าของเนี่ยชิงชิงแดงก่ำ ต่อให้หน้าหนาแค่ไหนก็ทนอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว

เธอวิ่งร้องไห้หนีไป

ความเคร่งขรึมบนใบหน้าของฟู่เหิงซิวหายวับไปทันที เขาหันกลับมาเล็กน้อย พูดด้วยความลนลาน "เมิ่งเหยา ครอบครัวเราแค่รู้จักกัน แล้วบังเอิญเรียนโรงเรียนเดียวกันเท่านั้น เรียกว่าเพื่อนสมัยเด็กไม่ได้หรอก

ถ้าแบบนั้นเรียกว่าเพื่อนสมัยเด็ก เพื่อนร่วมโรงเรียนทุกคนก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กของผมหมดแล้วสิ

อีกอย่าง ผมไม่เคยชอบเธอเลย สำหรับผม เธอเป็นแค่คนแปลกหน้าที่เจอกันบ่อยหน่อยก็เท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้นจริงๆ

คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมชอบและหลงใหล และคุณจะเป็นคู่ชีวิตเพียงคนเดียวของผม"

ก่อนคืนเมื่อวาน ฟู่เหิงซิวไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะแคร์ความรู้สึกของใครคนหนึ่งได้มากขนาดนี้

ทุกอิริยาบถของเธอมีผลต่ออารมณ์ของเขา ทำให้เขาดีใจหรือเป็นห่วงเธอได้

ซูชิงเฉิงยกมือขึ้นบิดแก้มฟู่เหิงซิว ยิ้มอย่างหยอกเย้า "แน่นอน ฉันเชื่อว่ารสนิยมของแฟนฉันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอก"

แต่ในใจเธอกลับอดบ่นไม่ได้

ระบบเจ้ากระต่ายขาวนี่เชื่อถือไม่ได้เลย

ไหนบอกว่าเป็นท่านประธานจอมเผด็จการไง?

ทำไมดูเหมือนลูกหมาน้อยขี้อ้อนเสียมากกว่า?

แต่ทว่า... เมื่อคืน ช่วงหลังๆ เขาก็มีความเผด็จการอยู่หน่อยๆ เหมือนกัน

เรื่องแทรกเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่ได้ทำให้ซูชิงเฉิงหมดสนุก

การช้อปปิ้ง ช้อปปิ้ง และช้อปปิ้ง ก็เป็นสิ่งยั่วยวนที่เธอด้านทานไม่ได้เช่นกัน ทุกสิ่งในโลกยุคปัจจุบันล้วนแปลกใหม่สำหรับเธอ

เพียงแต่รองเท้าส้นสูงยุคปัจจุบันนี่มันช่างทรมานสังขารเหลือเกิน

เธอเคยได้ยินเจ้ากระต่ายขาวบอกว่า รองเท้าส้นสูงคือรองเท้าออกศึกของผู้หญิงยุคใหม่ ใส่แล้วราศีจับทันตาเห็น

เธอเลยจัดมาทีเดียวสิบคู่ แล้วเปลี่ยนรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ใส่อยู่ออกทันที

วินาทีที่สวมรองเท้าส้นสูง เธอรู้สึกว่าอากาศที่หายใจเข้าไปสดชื่นขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อยทันที

พอก้าวขาเดินได้ไม่กี่ก้าว ซูชิงเฉิงก็สะดุดทำท่าจะล้มหน้าทิ่ม โชคดีที่ฟู่เหิงซิวคอยจับตาดูเธออยู่ตลอด มือไวรีบพยุงเธอไว้ได้ทัน

"เมิ่งเหยา เป็นอะไรไหม? เท้าเจ็บหรือเปล่า? ถ้าไม่ไหวเราเปลี่ยนเป็นรองเท้าส้นเตี้ยก็ได้นะ รองเท้าส้นเตี้ยสวยๆ ก็มีเยอะแยะ"

เจ้ากระต่ายขาวหัวเราะก๊าก นางเองก็ไม่ได้กลับมาโลกยุคปัจจุบันนานแล้วเหมือนกัน

นางไม่ได้เข้าไปในมิติ แต่แปลงร่างเป็นกำไลข้อมือสวมอยู่บนมือของซูชิงเฉิง

แน่นอนว่าในช่วงเวลาเข้าด้ายเข้าเข็มอย่างเมื่อคืน นางจะถูกบล็อกสัญญาณ

"เสี่ยวซูซู รองเท้านี่มันใส่ไม่ง่ายหรอกนะ ฉันเคยสงสัยว่าผู้ชายเป็นคนคิดค้นรองเท้าส้นสูงขึ้นมาเพื่อทรมานผู้หญิงชัดๆ มันเจ็บจะตาย ยอมเชื่อฟังแล้วใส่รองเท้าส้นเตี้ยเถอะ!"

ซูชิงเฉิงเป็นคนหัวรั้นที่สุด

ทำไม่ได้เหรอ? ผู้หญิงอย่างเธอมีคำว่าทำไม่ได้ด้วยหรือ?

ซูชิงเฉิงผู้แข็งแกร่งมาตลอดชีวิตรีบผลักฟู่เหิงซิวออกห่าง "ไม่เป็นไร ฉันสบายมาก ฉันจะใส่คู่นี้เดิน"

"แน่ใจนะ?" ฟู่เหิงซิวเต็มไปด้วยความกังวล

"แน่นอน! แน่ใจที่สุด"

ซูชิงเฉิงเชิดหน้าแอ่นอกเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ท่าทางอาจจะไม่สง่างามนัก แต่อย่างน้อยก็ไม่ล้ม

ฟู่เหิงซิวได้แต่เดินตามหลังอย่างระมัดระวัง หวังว่าจะรับเธอได้ทันหากเธอล้มลงอีก

สิบนาทีต่อมา

ความเจ็บปวดที่เท้ามันทรมานเกินทน ซูชิงเฉิงตัดสินใจยอมรับชะตากรรม เธอไม่ควรฝืนสังขารตัวเอง

ความเจ็บปวดเล็กน้อยแค่นี้ทำอะไรเสี่ยวซูซูไม่ได้หรอก? เธอก็แค่โอเวอร์แอคติ้งไปงั้นแหละ?

เจ้ากระต่ายขาวอ้าปากจะพูดแต่สุดท้ายก็เงียบไป

ช่างเถอะ นางไม่ควรหัวเราะเยาะเจ้านาย

ซูชิงเฉิงมองหน้าฟู่เหิงซิว

เธอไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาตัดพ้อนั้นแทบจะล้นออกมานอกเบ้า

โดยไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เขานั่งยองๆ ลง แล้วค่อยๆ ถอดรองเท้าออกจากเท้าของเธออย่างเบามือ

เขาประคองเท้าเธอขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด นอกจากบริเวณส้นเท้าที่ถลอกปอกเปิกแล้ว ส่วนอื่นๆ ก็แค่แดงระเรื่อ ไม่มีบาดแผล

ผิวพรรณของเธอช่างบอบบางเหลือเกิน โดนนิดโดนหน่อยก็เป็นรอย เพราะอย่างนี้เมื่อคืนตัวเธอถึงได้มีแต่รอยจ้ำแดงเต็มไปหมด

ฟู่เหิงซิวรีบถอดรองเท้าอีกข้างออกอย่างรวดเร็ว

ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว รองเท้าส้นสูงคู่ใหม่เอี่ยมที่เพิ่งซื้อมาก็ถูกโยนลงถังขยะข้างๆ อย่างแม่นยำ

เสียงตุ้บดังสะเทือนไปถึงหัวใจเจ้ากระต่ายขาว นางแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ อยากจะคืนร่างเดิมไปคุ้ยรองเท้ากลับมา!

รองเท้าคู่ละตั้งหลายล้าน!!

ใส่ไปแค่สิบนาทีเองนะ!

พวกท่านประธานนี่ใช้เงินสิ้นเปลืองแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ???

ซูชิงเฉิงเงยหน้ามองเขา ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก

ฟู่เหิงซิวก็ช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าหญิง "ไปซื้อรองเท้าคู่ใหม่กัน"

เจ้ากระต่ายขาว: "..." นี่... นี่... นี่... มันจะตามใจกันเกินไปแล้วมั้ง?

นี่ใช่ท่านประธานผู้ไร้ทายาทจริงๆ เหรอ?

ทำไมดูเหมือนท่านประธานคลั่งรักมากกว่า!

แต่ซูชิงเฉิงกลับไม่แปลกใจ ไม่มีใครต้านทานเสน่ห์ของเผ่าจิ้งจอกได้หรอก!

หลังจากซื้อรองเท้าส้นเตี้ยคู่ใหม่ เขาจับมือซูชิงเฉิงเดินไปไม่กี่ก้าว ก็ถามซ้ำๆ ว่า "เจ็บเท้าไหม?"

ถึงแม้ซูชิงเฉิงจะยืนยันหลายรอบแล้วว่าไม่เจ็บ และไม่ต้องอุ้ม ฟู่เหิงซิวก็ยังกังวลและถามย้ำอีกหลายครั้ง "ให้ผมอุ้มดีกว่าไหม?"

ในเน็ตบอกว่าแฟนสาวชอบพูดตรงข้ามกับใจ เวลาบอกว่าไม่ ก็แปลว่าใช่

เจ้ากระต่ายขาว: "..." เท้าแค่ถลอก ไม่ได้โดนตัดขา!!

ซูชิงเฉิงเงยหน้ามองเขา "อย่าให้ฉันต้องตบคุณตอนที่ฉันกำลังมีความสุขที่สุดนะ"

ฟู่เหิงซิว: "..."

ทั้งสองกลับมาพร้อมถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรัง

เป็นครั้งแรกที่ฟู่เหิงซิวเข้าใจความหมายที่แท้จริงของการหาเงิน พอเห็นรอยยิ้มบนหน้าเธอ เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มค่า

เงินซื้อความสุขได้จริงๆ

ทันทีที่รถขับออกจากลานจอดรถ รถคันหนึ่งก็พุ่งสวนเลนเข้ามาด้วยความเร็วสูง บีบให้รถของฟู่เหิงซิวต้องเบรกกะทันหัน

เจียงจิงเซวียนลงจากรถด้วยความโกรธเกรี้ยว ในมือถือไม้กอล์ฟ

เขาเดินมาที่หน้ารถ ยกมือชี้หน้าซูชิงเฉิงที่นั่งอยู่ข้างใน พูดเน้นทีละคำ "หรูเมิ่งเหยา ลงมาเดี๋ยวนี้ แล้วตามฉันไปโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!"