ตอนที่ 62

มีก็อบลินตัวหนึ่งถือธนูยาวและสะพายกระบอกที่ใส่ลูกธนูโผล่ออกมา

มันเลือกตำแหน่งที่เหมาะที่สุดแล้วรีบวางลูกธนูบนสายธนู

ดึงสายจนสุดพร้อมที่จะยิง ในเวลาเดียวกันนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ก็อบลินกลุ่มหนึ่งสวมชุดเกราะสีเงินที่ดูสวยงามและน่าเกรงขาม

พวกมันดูเป็นนักรบชั้นยอด ถือดาบใหญ่และเดินออกมาในรูปขบวนสี่เหลี่ยม มันให้ความรู้สึกกดดันอย่างมาก

ต่างจากพวกก็อบลินตัวอื่นๆ ที่ผ่านมา เพียงแค่มองดูก็รู้ได้ทันทีว่าพวกนี้ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก

นอกจากนี้ยังมีก็อบลินนักฆ่าที่แต่งตัวคล้ายโจร สวมฮู้ดปิดบังใบหน้าเกือบทั้งหมด เผยให้เห็นเพียงจมูกและหู

พวกมันถือมีดสั้นสองเล่ม และขึ้นชื่อเรื่องความเร็วในการเคลื่อนที่

เฉินหมิงสรุปได้ไม่ยากเลยว่าสถานที่ที่ประตูมิตินี้เชื่อมไปน่าจะเป็นรังของก็อบลินขนาดใหญ่

หรืออาจจะเป็นอาณาจักรก็อบลินเลยก็เป็นได้!

“ทุกคนถอย!”  หัวหน้าทหารสั่งผ่านอินเตอร์คอมที่ไหล่

“เฮลิคอปเตอร์ยิงคุ้มกัน” เขาจัดเตรียมภารกิจให้นักบินเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธทันทีว่าให้ยิงแล้วถอยกลับ

จากนั้นเขาก็รีบหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาเพื่อขอความช่วยเหลือจากเมืองริเวอร์

โดยบอกพวกเขาว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป กองทัพทั้งหมดอาจจะถูกทำลายและไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้

เพราะจำนวนของทั้งสองฝ่ายต่างกันอย่างสิ้นเชิง!

“ระวังฝนธนู! ทุกคนรีบไปหลบใต้โล่เร็ว!”

รองหัวหน้าสั่งการเพื่อเปลี่ยนกลยุทธ์ตลอดเวลาเพื่อลดความสูญเสียให้ได้มากที่สุด

ทหารที่ถือโล่ป้องกันรีบยกโล่ขึ้นมารวมกันเพื่อสร้างร่มป้องกันขนาดใหญ่เหนือศีรษะ

ลูกธนูนั้นทรงพลังมาก มันทิ้งรอยบุ๋มสีขาวบนโล่ป้องกันระเบิดได้อย่างง่ายดายและสร้างแรงกระแทกที่รุนแรง

แต่ด้วยความร่วมมือกันของทุกคน พวกเขาก็สามารถแก้ไขปัญหาได้

ตูม! ตูม! ตูม!

หลังจากยืนยันว่าทีมอพยพไปยังพื้นที่ปลอดภัยที่ไม่มีผลกระทบจากการระเบิดแล้ว

เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธหลายลำก็ร่วมมือกันเล็งไปที่จุดที่พวกก็อบลินรวมตัวกันมากที่สุด

แล้วยิงขีปนาวุธออกไปทีละลูก ขีปนาวุธทรงพลังมากพอที่จะทำลายเกราะและอาวุธของพวกก็อบลิน

ทำให้พวกมันฉีกขาดและกระจัดกระจายไป ความทนทานทางกายภาพของพวกมันเกินความคาดหมายของผู้บัญชาการมาก

ไม่นานพวกมันก็ลุกขึ้นจากพื้นดินอีกครั้งในสภาพชุดเกราะที่ขาดวิ่นและบิดเบี้ยว

แล้วกลับเข้าไปรวมกับกองทัพที่หลั่งไหลออกมาอีกครั้ง พวกมันพุ่งเข้าใส่หน่วยรบพิเศษและพยายามฆ่าพวกเขาทีละคน!

เหมือนซอมบี้ที่มนุษย์ชอบใช้การฆ่าเพื่อสนองความต้องการ ก็อบลินมีความปรารถนาที่จะฆ่ามนุษย์ฝังลึกอยู่ในสายเลือด

พวกมันถูกยิงด้วยขีปนาวุธนับสิบนัด แต่จำนวนก็อบลินก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แทนที่จะลดลง

ก็อบลินที่สวมเกราะและถือโล่พุ่งไปข้างหน้าเพื่อเป็นโล่มนุษย์คอยรับกระสุน

ส่วนพวกที่เหลือก็รอจังหวะที่จะโยนขวานหินและยิงลูกธนูยาวหรือใช้ความเร็วในการเคลื่อนที่ที่สูงมาก

เพื่อเข้าใกล้หน่วยรบพิเศษในพริบตา เมื่อคู่ต่อสู้สับสนและไม่มีเวลาตอบโต้

พวกมันก็ใช้มีดสั้นสองเล่มฟันเป็นรูปตัว X บนร่างกายของทหารอย่างแม่นยำ ลึกจนมองเห็นกระดูก

เฉินหมิงมั่นใจมากว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพก็อบลินแบบนี้

กองกำลังพิเศษจะต้องเสียเปรียบและจะถูกสังหารในไม่ช้า

ตูม! ตูม!

หุ่นยนต์ตัวใหญ่ปรากฏตัวขึ้นจากอากาศแล้วลงจอดอย่างรุนแรง

แรงกระแทกทำให้ควันและฝุ่นฟุ้งกระจายไปไกลกว่าสิบเมตรและหินกระเด็นกระดอนไปทั่ว

แผนเดิมของเฉินหมิงคือรอให้หน่วยรบพิเศษกับก็อบลินสู้กันจนหมดแรงก่อน

แต่เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่เป็นไปตามแผน เฉินหมิงจึงไม่เสียเวลาอีกต่อไปและลงมือด้วยตัวเอง

เขาควบคุมหุ่นยนต์ ดึงปืนลูกซองที่เอวออกมาแล้วเหนี่ยวไก ปืนลูกซองยิงกระสุนออกมาเหมือนเครื่องบดเนื้อ

สังหารและบาดเจ็บสมาชิกกองทัพก็อบลินส่วนใหญ่

[สังหารก็อบลินสำเร็จ! ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ได้รับหีบสมบัติไม้ +5!]

[สังหารนักรบก็อบลินสำเร็จ! ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ได้รับหีบสมบัติไม้ +10!]

[สังหารนักธนูก็อบลินสำเร็จ! ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ได้รับหีบสมบัติไม้ +7!]

[สังหารก็อบลินนักฆ่าสำเร็จ! ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ได้รับหีบสมบัติไม้ +8!]

เสียงของระบบดังขึ้นอย่างต่อนื่อง

“หุ่นยนต์?!”

“ไอ้ตัวใหญ่ๆแบบนั้นมาจากไหนะ มีใครเห็นชัดๆ บ้างไหม?”

“ไม่... มันโผล่มาทันทีเลย”

“เดี๋ยวก่อน! นี่มัน 'เทพสวรรค์จักรกล' ที่เป็นข่าวบนอินเทอร์เน็ตช่วงนี้ไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่แล้ว! ใช่เลย! ดาบสองเล่มกับปืนลูกซองสองกระบอกนั่นเหมือนเป๊ะ!”

“เยี่ยมเลย! เรารอดแล้ว!”

เฉินหมิงไม่สนใจเสียงที่ตื่นตกใจของเหล่าทหาร  เขารีบโจมต่อทันที

พวกก็อบลินที่ยกดาบขึ้นสูง ยิงธนู และซ่อนตัวเพื่อลอบสังหาร พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

เฉินหมิงยิงนัดที่สองอย่างรวดเร็ว

ตูม!

เสียงปืนทำให้ทุกคนตกใจ แม้แต่เฉินหมิงเอง ก็อบลินที่ถูกปืนลูกซองยิงกลายเป็นละอองกลีบกุหลาบสีแดงปลิวไปตามลม

ไม่มีเลือด ไม่มีศพ มีเพียงกลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้

'ทำไมถึงเป็นแบบนี้?' เฉินหมิงสงสัย เขาจำไม่ได้ว่าอาวุธพิเศษของหุ่นมีฟังก์ชันนี้

แต่ถึงอย่างนั้นมือของเขายังคงเคลื่อนไหวและตบพวกก็อบลินนักฆ่าจนกระดูกของพวกมันแหลกเหลว

' เดี๋ยวนะ หรือมันจะเกี่ยวข้องกับทักษะระดับ S ที่ชื่อ 'กระสุนนำโชค' ที่ฉันตกได้เมื่อคืนนี้ ? ' เฉินหมิงคิดได้ทันที

"ถ้าอย่างนั้น...พอโดนยิงแล้วเป้าหมายจะหายไปเหมือนกลีบดอกไม้เหรอ? ดูสวยและมีศิลปะแปลกๆแฮะ”

เขาพูดติดตลก แต่ที่เฉินหมิงกังวลมากกว่าคือจะสามารถสกัดวิญญาณออกมาได้หรือไม่

หลังจากศพกลายเป็นกลีบดอกไม้ไปแล้ว

[กำลังสกัด...]

[การสกัดสำเร็จ! ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ได้รับเซอร์ไวเวอร์อันเดดตัวใหม่:  ก็อบลิน +189!]

[การสกัดสำเร็จ! ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ได้รับเซอร์ไวเวอร์อันเดดตัวใหม่: นักรบก็อบลิน +77!]

[การสกัดสำเร็จ! ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ได้รับเซอร์ไวเวอร์อันเดดตัวใหม่: นักธนูก็อบลิน +30!]

ดูเหมือนว่าความกังวลของเขาจะไม่จำเป็น เพราะเขาได้พิสูจน์แล้วว่าสามารถสกัดวิญญาณออกมาได้เหมือนเดิม

หลังจากสกัดแล้ว พวกอันเดดก็ถูกเก็บไว้ในโลกเงาโดยตรง เพราะตอนนี้มีดวงตาหลายคู่ที่กำลังจ้องมองอยู่

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง...

เสียงของปืนดังขึ้นอีกหลายครั้ง ส่วนประตูมิติยังคงปล่อยก็อบลินทุกประเภทออกมาอย่างต่อเนื่อง

ปัง!

บางครั้งที่ปากกระบอกปืนสว่างวาบ พวกก็อบลินไม่ได้กลายเป็นกลีบดอกไม้ แต่กลายเป็นทรายแล้วสลายไป

'แสดงว่าผลของกระสุนนำโชคไม่ได้มีแค่เอฟเฟกต์กุหลาบอย่างเดียว!'

เฉินหมิงคิดว่าในฐานะทักษะระดับ S ถ้ามันมีเอฟเฟกต์การฆ่าแค่แบบเดียว มันคงไม่คู่ควรนัก

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมศัตรูที่โดนโจมตีถึงกลายเป็นกลีบดอกไม้หรือทรายสีเหลืองไปได้?”

“อย่ามองฉันสิ ฉันจะไปรู้ได้ไง”

“ไม่ต้องสนใจหรอกว่าทำไม ขอแค่ทำลายสัตว์ประหลาดพวกนี้ได้ก็พอ! ไม่เคยได้ยินคำว่าศัตรูของศัตรูคือมิตรเหรอ?”

“ว่าแต่...ไม่คิดว่ามันแปลกๆ เหรอ?”

“แปลกอะไร?” คนที่ถามคำถามนั้นพูดต่อ

“เจ้าพวกนี้ตัวเตี้ยมาก แต่ประตูมิติกลับกว้างมาก มีความเป็นไปได้ไหมว่าหลังประตูนั้นจะมีสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่กว่าและทรงพลังกว่านี้อีก? อย่างราชาทหารก็อบลินอะไรแบบนี้ ?”

“บ้าเอ๊ย! อย่าพูดอะไรแย่ๆ แบบนั้นสิ!”

ตึง! ตึง! ตึง!

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงเดินหนักๆก็ดังขึ้น

แผ่นดินสั่นสะเทือนไปทั่ว ร่างกายสั่นคลอน และจิตใจถูกความกลัวเข้าครอบงำ!