ตอนที่ 6

หญ้านำโชค:  ได้โปรด เวลาได้โปรดผ่านไปเร็วๆที่เถอะ  ฉันแค่อยากไปตกปลาต่อแล้ว!

Cobra 13: โห โชคร้ายอะไรขนาดนี้  ฉันเพิ่งจับขวดเหล้ามาได้ มันมีประโยชน์อะไร?

เหล่าเว่ย ผู้ชอบอ่านหนังสือ :  ไม่เป็นไร ยังไงก็มีค่ามากกว่าเงินหนึ่งเหรียญของฉัน

สปริงฮาร์ท:  ฉันได้ยินมาว่ามีคนจากต่างประเทศที่ได้รับพลังพิเศษ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

เด็กขายเสื้อผ้าลาวหยาง : ฉันหวังว่ามันจะไม่จริง ถ้าเป็นเรื่องจริง สมดุลของในโลกนี้คงถูกทำลายแน่ๆ

หิมะปี 2002 : คุณคิดว่าพลังจิตจะฟื้นตัวได้หรือไม่?

123 ชายไม้: คุณมันเด็กน้อย อ่านนิยายมากเกินไปแล้ว!

..

.

ข้อมูลที่ได้จากฟอรั่ม ไม่เหมือนกับสิ่งที่เฉินหมิงจินตนาการไว้

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ข่าวร้าย อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าเกมตกปลา Myriad Worlds ไม่ได้สร้างอันตรายให้กับโลกจนถึงตอนนี้

แน่นอนว่าเฉินหมิงหวังว่าจะมีเสถียรภาพอีกสักวันหนึ่ง

เขาไม่อยากให้จุดจบมาถึงเร็วเกินไป เพราะความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นและเขาก็กระตือรือร้นที่จะใช้มัน

ระหว่างคิดเขาก็เดินไปที่โรงรถ

ตามที่คาดไว้ มีทั้งรถสปอร์ตมูลค่าล้านเหรียญ มอเตอร์ไซต์และจักรยานที่แขวนอยู่บนผนัง

สิ่งเหล่านี้คือของขวัญจากเกมตกปลา

อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบกับวิลล่าที่มีมูลค่าหลายร้อยล้าน มูลค่ารวมของสิ่งเหล่านี้จะไม่เกินหลายสิบล้าน

แต่สำหรับเฉินหมิงแล้ว มันคือกำไร

เฉินหมิงชื่นชอบทักษะการตกปลาที่ไม่จำกัดอย่างมาก

เอาล่ะเขาคิดมาเกินไปแล้ว ถึงเวลาลองของใหม่ เขาถอดจักรยานที่แขวนอยู่กับผนังออกมาวาง

เขาไม่สามารถขับมอเตอร์ไซค์ได้ ไม่ต้องพูดถึงรถสปอร์ต และเขาไม่เคยคิดที่จะสอบใบขับขี่ด้วยซ้ำ

“หวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้ทักษะขับขี่ล่ะนะ”

หลังจากล็อคประตูตรงลานบ้านแล้ว เฉินหมิงก็ขี่จักรยานและขับลงจากภูเขาด้วยความเร็วสูง

เนื่องจากเป็นวิลล่าฟูซานจู เขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องอุบัติเหตุทางถนนเลย

ทั้งภูเขาและถนนสายนี้ถือเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของเฉินหมิงโดยเฉพาะ

ใช้เวลาประมาณสองถึงสามนาทีในการลงจากภูเขา ชะลอความเร็วลง และหันกลับมามองภูเขาอันโดดเด่นนี้

เฉินหมิงคิด

'บางทีเราอาจจะลองสร้างป้อมปราการดู ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบในหนังขึ้นจริง ถ้ามีการล้อมโจมตีของซอมบี้  โอกาสในการมีชีวิตรอดก็จะมากขึ้น’

“อย่างไรก็ตาม คงไม่มีไวรัสซอมบี้จริงๆหรอก..”

เฉินหมิงจินตนาการไปมาระหว่างขี่จักรยานออกจากประตูบริเวณวิลล่า

“ดูสิ นี่เป็นโทรศัพท์ที่หลายชายคนโตพึ่งซื้อให้ฉันเลยนะ ฉันจะลองเล่นดูบ้าง  มันเป็นเกมตกปลาอะไรสักอย่าง”

“ลองดูสิ! ฉันได้ยินมาจากลูกชายว่ามีคนในหน่วยจับได้ 2 หมื่นหยวนเลยนะ !”

ยามที่อยู่ด้านห้าต่างพูดคุยกันโดยไม่สนใจเฉินหมิงที่ขี่จักรยานผ่านไป

คนในวัยห้าสิบกว่ากำลังคุยกันถึงโทรศัพท์เครื่องใหม่

บางทีอาจเป็นเพราะสังคมสงบสุขเกินไปและอยู่ทางประตูด้านข้าง

แม้แต่ในบริเวณวิลล่าหรูหรา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ยังดูไม่สูงศักดิ์และหล่อเหลาเท่าที่เฉินหมิงจินตนาการไว้

ขณะที่เฉินหมิงห่างออกไปเรื่อยๆ เสียงก็ค่อยๆเบาลง ทำให้ไม่สามารถแยกแยะเนื้อหาได้

..

เขาขี่จนมาถึงถนนการค้าแห่งหนึ่ง

เฉินหมิงเลือกโรงแรมระดับห้าดาว

ตอนนี้เขารู้สึกหิวข้าวแล้ว ดังนั้นจึงตัดสินใจหาอาหารกินก่อน

“บ้าเอ๊ย! แค่หน้ากากเหรอ ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงโรคระบาดสักหน่อย เอาสิ่งนี้มาให้ทำไมกัน อย่างน้อยให้เงินฉันก็ยังดี โชคร้ายจริงๆ”

เฉินหมิงเดินไปที่เคาน์เตอร์ และขณะที่เขากำลังจะพูด หญิงสาวที่เคาน์เตอร์ก็บ่นขึ้นมา

หลังจากสังเกตเห็นเฉินหมิง เธอก็ยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว ยิ้มตามแบบแผน เก็บโทรศัพท์และเอ่ย

“ขอโทษที ฉันช่วยอะไรคุณได้บ้าง”

“ในร้านมีที่นั่งไหม” เฉินหมิงถาม

“อ่ะ มีค่ะ คุณชอบตำแหน่งที่อยู่ข้างหน้าต่างหรือตำแหน่งที่อยู่ตรงกลางมากกว่ากัน”

หญิงสาวที่เคาน์เตอร์พูดพลางขยับเมาส์ไปมา

“เอาข้างหน้าต่างก็แล้วกัน” เฉินหมิงเลือก

“ท่านชื่ออะไรค่ะ ?”

“เฉินหมิง”

“โอเค เราจองที่นั่งให้ท่านแล้ว เพียงแค่ขึ้นลิฟต์ทางซ้ายมือ แล้วเลือกชั้นสิบสามได้เลยค่ะ”

พนักงานพูดพลางชี้นิ้วไปที่ลิฟท์ที่อยู่ไม่ไกล

“ขอบคุณ.”

“ด้วยความยินดีค่ะ”

เฉินหมิงหันหลังและเดินไปที่ลิฟต์

เมื่อเข้าไปในลิฟต์  เขาตั้งใจว่าจะใช้เวลาช่วงนี้ไปตกปลาอีกสักสองสามครั้ง

แต่เมื่อเขามองขึ้นไปและสังเกตเห็นจอภาพที่ถูกเปิดใช้งาน เฉินหมิงก็ยอมแพ้

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากเปิดเผยทักษะตกปลาไม่จำกัดของเขา

ธรรมชาติของมนุษย์เป็นสิ่งที่ทดสอบไม่ได้ ดังนั้นอย่าทดสอบมัน

ในโลกนี้ธรรมชาติของมนุษย์เป็นสิ่งที่ยากที่จะหยั่งถึง ยิ่งถ้าหากเป็นยุควันสิ้นโลกล่ะก็..

หากปราศจากข้อจำกัดทางกฎหมาย ความปรารถนาภายในของผู้คนจะขยายตัวเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

และยากที่จะเติมเต็ม...

ดิ๊ง!

เสียงบี๊บก่อนประตูลิฟต์จะเปิด ทำให้เฉินหมิงกลับมาจากความคิดของตน

“คุณเฉินหมิงใช่ไหมค่ะ”

นอกประตูลิฟต์ พนักงานเสิร์ฟที่ได้รับข้อความกำลังยืนรออยู่ เมื่อเห็นเฉินหมิงเดินออกมา เธอก็ยิ้มต้อนรับ

“ใช่” เฉินหมิงยืนยัน

“เชิญมาทางนี้ค่ะ” พนักงานเสิร์ฟเดินนำหน้า

เมื่อเห็นแขกพูดคุยและหัวเราะกันรอบๆ ตัวเขา เฉินหมิงก็อยากรู้ว่าชีวิตที่กลมกลืนเช่นนี้จะคงอยู่ได้นานเพียงใด

'บางทีในอนาคต ความสามารถทำนายอนาคตสามารถได้จากการตกปลามั้ยนะ ? '

เฉินหมิงชางคิด

“คุณเฉิน  เชิญนั่ง” พนักงานเสิร์ฟดึงเก้าอี้ออกมา

“โอเค” เฉินหมิงเดินไปและนั่งลง

หลังจากรับเมนูแล้ว เฉินหมิงก็สั่งอาหารหลายอย่างที่เขาปกติไม่กล้าสั่ง

เช่น แตงกวาทะเลหยกขาว กุ้งมังกรบอสตัน สเต็ก 5A...

หลังจากคำนวณในใจคร่าวๆ แล้ว อาหารมื้อนี้มีมูลค่าอย่างน้อย 20,000 ถึง 30,000 เหรียญ

แต่สำหรับเฉินหมิงผู้มีทรัพย์สินสุทธิหนึ่งพันล้าน มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่ง

หลังจากอาหารมาเสิร์ฟ เฉินหมิงก็รับประทานอาหารอย่างมีความสุข

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต 20 ปีที่เขามีความพึงพอใจมากขนาดนี้บนโต๊ะอาหาร

หลังจากกินและดื่มเรียบร้อย เฉินหมิงก็ยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้พนักงานเสิร์ฟเข้ามา

“ท่านคะ มีอะไรให้ฉันช่วยอีกไหม” พนักงานเสิร์ฟถามด้วยรอยยิ้ม

“อยากถามว่าโรงแรมของคุณมีบริการส่งอาหารไหม ?”

“ฉันคิดว่าอาหารของคุณรสชาติดีมาก และฉันสนใจที่จะสั่งซื้อเป็นจำนวนมากสักสามร้อยชุดเพื่อจัดงานปาร์ตี้”

สามร้อยชุด!?

“อึก!”

เดิมทีพนักงานเสิร์ฟอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อได้ยินเฉินหมิงพูดถึงจำนวน

เขาก็กลืนคำพูดที่ไปในทันที

“กรุณารอสักครู่ ฉันไม่มีอำนาจเพียงพอ ฉันจะรีบไปเรียกผู้จัดการมาคุยกับท่านโดยละเอียด”

พนักงานเสิร์ฟคิดว่าถ้าเขาสามารถทำเรื่องใหญ่โตนี้ได้ เขาก็อาจจะได้รับประโยชน์จากมันได้เช่นกัน

หลังผ่านไปสิบนาที  ชายคนนึงใส่ชุดเป็นทางการก็วิ่งมาแต่ไกล

“ สวัสดีครับ คุณเฉิน ผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมเป็นผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมแห่งนี้ ชื่อหวางจื้อชุน

ก่อนอื่นผมต้องขอถามก่อนว่าคุณต้องสั่งอาหารกลับบ้านเป็นร้อยๆจาน จริงหรือเปล่าครับ ” ชายวัยกลางคนที่เป็นผู้จัดการทั่วไปถามอย่างสุภาพ

เฉินหมิงหยิบเมนูและส่งให้หวางจื้อชุน

เมื่อเมนูถูกยื่นมา  หวางจื้อชุนสงสัยว่าเฉินหมิงกำลังทำอะไรอยู่

เนื่องจากเขาเป็นผู้จัดการทั่วไป เขาจึงมีความรู้เรื่องอาหารของโรงแรมเป็นอย่างดี

“เอาอาหารทุกอย่างในเมนูนี้มาอย่างล่ะห้าร้อย”