Chapter 92 – Black Market Ninth Shopping (3)

Chapter 92 – Black Market Ninth Shopping (3)

”

ซังจินได้หยิบ 'เมอร์ก้า - ผลไม้วิวัฒนาการ' ออกมาโดยไม่คิดอะไร แต่ว่าครู่หนึ่งเมื่อเขาได้หยิบมันออกมาจากลูกบาศก์

"กรร?"

"อู้?"

เคนและราร์ได้หยุดวิ่งไปรอบๆและนั่งลงเงียบๆ พวกเขาได้มองมาที่ผลไม้ในมือของซังจิน

'หืมม? เกิดอะไรขึ้น?'

ซังจินได้เอียงหัวเล็กน้อย ซาดาเมียร์ได้กลืนน้ำลายเสียงดังและพูดออกมา

"สิ่งนี้มัน...ผลไม้วิวัฒนาการ"

ซังจินได้เอาผลไม้เข้ามาใกล้ๆ เพื่อที่จะดมกลิ่นของมันอีกครั้ง

"แค่กๆ"

กลิ่นมันก็ยังคงเหม็นแปลกๆเช่นเดิม

แต่ซัมม่อนทั้งสามคนของเขาก็ยังคงมองมาที่ผลไม้ราวกับมันเป็นสิ่งที่อร่อยที่สุดในโลก ซาดาเมียได้พยายามที่จะสงบลง แต่เขาก็ไม่สามารถห้ามมันได้ และเคนก็ได้หอบลิ้นห้อยอย่างแปลกประหลาด ราร์ก็ได้พยายามที่จะปีนขึ้นมาบนไหล่ของเขา

"ก้าา!"

"ถอยไปราร์ ฉันไม่ได้จะให้มันกับนาย"

ซังจินได้ผลักราร์ถอยออกไป แต่จากทางด้านของประตู

"ฮี้"

แม้แต่ชาโดวรันก็ได้เข้ามา สำหรับในตอนนี้ซังจินจึงเก็บไอเทมลงไป ราร์ได้บินขึ้นไปและไปก็ที่ลูกบาศก์เพื่อที่จะพังมัน แต่แน่นอนว่าลูกบาศก์ก็ยังคงไม่มีความเสียหาย

"เพียงแค่นี้..."

ซาดาเมียร์ได้ตอบกัลบมาในคำถามของซังจิน

"ข้าเชื่อว่าผลไม้มันมีมานาสะสมเอาไว้เป็นจำนวนมาก พูดตามตรง ข้ายังรู้สึกต้องการจะกินผลไม้นั้นเป็นอย่างมากเมื่อได้เห็นมัน"

"จริงอะ?"

"ใช่แล้ว แม้ว่าข้าจะไม่เคยสูบบุหรี่หรือดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์...แตาข้าก็คิดว่ามันน่าจะเหมือนๆกัน"

มันจะต้องมีพลังเวทมนตร์เป็นจำนวนมากในผลไม้นั้นออกมาแน่นอน โดยพิจารณาจากการที่เคนและราร์ยังคงจ้องไปที่ลูกบาศก์

"ท่านนักล่า อาหารของท่านมาแล้ว"

ดารูปินได้เข้ามาพร้อมกับเบอเกอร์ขนาดใหญ่และเยื้อสดชิ้นโต เคนและราร์ได้หันเหความสนใจไปที่อาหารเย็นของตนในทันที ซังจินได้หยิบเบอเกอร์ที่ดารูปินเอามาให้และคิดขึ้น

'ไอเทมชิ้นนี้....ฉันควรจะใช้มันกับซัมม่อนเมื่อไม่มีใครอื่นอยู่อีก'

เขาได้กัดลงไปที่เบอเกอร์คำใหญ่

"กลั๊บ"

เสียงการกัดผักกาดได้ดังกุบของมาจากในปากของซังจิน จากนั้นก็ตามมาด้วยความนุมนิมของขนมปังที่นุ่มละมุน เนื้อที่ฉ่ำมันและรสหนาของชีสได้มาผสมรวมกันภายในปาก

"อืมม~"

ซังจินได้ปล่อยครางออกมาเมื่อเขาได้เริ่มที่จะเพลิดเพลินไปกับอาหารครู่หนึ่ง ทันใดนั้นโอเปอเรเตอร์ก็ได้ประกาศออกมา

[ผู้ถูกเลือกได้ส่งคำขอการเคลื่อนย้ายทางไกลมาให้คุณ]

ในเวลาเวลาเดียวกันภาพของฟรานซ์ก็ได้ปรากฏขึ้นมาจากลูกบาศก์

[คุณจะตอบรับคำขอหรือไม่? 10 9]

'หืมมม?'

ซังจินได้หยุดกินเบอเกอร์และมองไปที่ภาพ

[7 6 5]

ฟรานซ์ได้มองมาอย่างกังวล เขาได้ไขว้แขนเข้าด้วยกันและเคาะเท้า

[4 3 2]

มันดูเหมือนว่าเวลามันจะหมดลงไปแค่เพียงซังจินมองไปที่ภาพ จากนั้นซังจินจึงตอบกลับไป

"โอเค....ฉันยอมรับ"

[การเคลื่อนย้ายได้รับการยอมรับ]

ทันทีที่คำพูดได้ออกมาจากปากของซังจิน เขาก็ได้หายออกไปจากจุดๆนั้นและปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในตลาดมืด การปรากฏตัวขึ้นของซังจิน มันได้ทำให้ฟรานซ์ได้อุทานออกมา

"โอ้"

มันน่าประหลาดใจ

"มันได้ผล"

"ชะ...ใช่แล้ว..."

ซังจินได้มองออกไปรอบๆ ที่นี่มันอยู่ใกล้ๆได้อยู่ใกล้ๆกับร้านประมูลในใจกลางของตลาดมืด มันดูเหมือนกับตลาดมืดของซังจิน แต่ว่าเขาได้ถุกเคลื่อนย้ายไปมิติอื่นแล้ว ฟรานซ์ได้ถามกับซังจิน

"มันเป็นไปได้ยังไง?"

ซังจินกำลังจะตอบกลับไปแต่แล้วเขาก็รู้สึกหิว เพราะเบอเกอร์ของเขาได้หายไปแล้ว ซังจินจึงได้ถามกับฟรานซ์

"นายกินอาหารเย็นยัง?"

"ไม่ ยังไม่ได้กินเลย"

"ถ้างั้น...ไปกินอาหารกันก่อนแล้วค่อยคุยกัน"

"มันฟังดูดีนะ"

ทั้งสองคนได้เดินเข้าไปในร้านอาหารภายในตลาดมืด

****

[ยินดีต้อนรับที่นี่คือร้านธัมป์ธัมป์ของเย่วชาน]

[ร้านขายอาหารทั้งหลายแบบ]

"ท่านต้องการจะรับประทานอะไร ท่านนักล่า"

ครึ่งมนุษย์หมีขนาดใหญ่ได้เข้ามาหาพวกเขา การถูกเรียกว่า 'นักล่า' มันได้ทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจ เพราะปกติแล้วพวกเขาอยู่ในตลาดมืดเพียงคนเดียว

แต่เจ้าของร้านก็ดูเหมือนว่าจะไม่แปลกใจกับการที่มีนักล่าสองคน ราวกับว่าการปรากฏตัวของซังจินมันเป็นเรื่องปกติ ซังจินจึงเริ่มสั่งอาหารออกมาก่อน

"เอาซุปแมนจูกับเกี้ยวกุ้ง"

ฟรานซ์ก็"ด้สั่งอาหารของเขาออกมาเช่นกัน

"อา...ฉันเอา...เหมือนกับที่เขาสั่งละกัน"

เมื่อพวกเขาได้สั่งอาหารเสร็จ พวกเขาก็ได้เงียบลง มันเหมือนกับว่าพวกเขาไม่สามารถจะกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันเพียงแค่การจู่โจมเดียว พวกเขารู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

'ฉันควรจะพูดอะไรดี?'

ซังจินได้แน่ใจในเกี่ยวกับมันนัก แต่แล้ว

"โอ้ใช่แล้ว...นายได้ถามฉันในก่อนหน้านี้ว่ามันเป็นไปได้ยังไง?"

"อ่า ใช่"

"ดังนั้นโดยทั่วไปแล้ว..."

เขาได้มองตรงไปที่ซังจิน แต่ว่าสิ่งเดียวที่ซังจินบอกได้ในตอนนี้ก็คือ

"ฉันจะบอกให้นายรู้ก็ต่อเมื่อมันถึงเวลาที่เหมาะสม ดังนั้นสำหรับตอนนี้มันจึงเป็นความลับ"

มันคือสิ่งที่ซังจินได้คิดเอาไว้แล้วในก่อนหน้านี้ มันยังเร็วเกินไปที่จะให้พวกเขารู้ถึงการคงอยู่ของร้านมืดมิดยิ่งกว่าสีดำ ถ้าหากบอกพวกเขาไปมันก็อาจจะมีการพัฒนาการที่ไม่สามารถจะควบคุมได้

"พร้อม...ที่นายจะพูด?"

"ใช่ไม่เพียงแค่สำหรับนายแต่ฉันก็เช่่นกัน การที่จะไปมิติอื่นๆ..."

ครึ่งมนุษย์หมีได้เข้ามาขัดจังหวะพวกเขา

"อาหารพร้อมแล้ว"

เกี้ยวกุ้งและชามน้ำชุปแมนจูได้ถูกนำมาเซิร์ฟให้กับพวกเขา ซังจินได้หยิบตะเกียบขึ้นมา

"มันเป็นเรื่องอันตราย"

มันไม่ใช่เรื่องโกหก เริ่มต้นด้วยฆาตกรพวกเขาคือพวกที่มุ่งเป้าไปที่การผูกขาดผลงาน ฆ่าพรรคพวกของพวกเขา พวกเขาได้ทำลายกฏเพื่อที่จะได้รับแต้มที่มากขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงแข็งแกร่งกว่านักล่าปกติมาก

และเพราะว่าพวกเขาไร้ซึ่งการยับยั้งชั่งใจในการโจมตีคนอื่นๆ พวกเขาจึงสามารถที่จะต้องสู้กับมนุษย์ที่มีระดับเท่ากันได้อย่างดีกว่า แน่นอนว่ามันแตกต่างกับซังจินเพราะว่าเขาได้เชี่ยวชาญกับการล่าฆาตกรเป็นพิเศษ

"ดังนั้นตอนนี้ฉันจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับก่อน เมื่อมันถึงเวลาฉันจะบอกให้พวกนายรู้เอง"

โชคดีที่ว่าฟรานซ์ไม่ได้สนใจมากนัก

"โอเค เข้าใจแล้ว ช่วยบอกฉันด้วยละกันเมื่อมันถึงเวลา"

ซังจินได้หยักหน้าและกินแมนจูลงไปด้วยซ้อมของเขา เขาได้คิดขึ้น

'ปฏิกิริยา 10 เต็ม 10'

ถ้าหากว่าเขาต้องการที่จะรู้ลึกไปกว่านั้น ซังจินก็จะรู้สึกเสียใจที่ล้างบาปเขา

"โอยังไงก็ตาม นายชื่ออะไรหรอ ท่านผู้พิพากษา? ฉันไม่สามารถจะเรียกนายว่าผู้พิพากาาต่อไปได้ ในตอนนี้ฉันจะเรียกนายได้ว่าอะไร?"

ซังจินได้มองที่เขาและพูดขึ้น

"เค"

เขาได้บอกชื่อปลอมของเขาไป มันไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องให้คนอื่นรู้ชื่อจริงของเขา เขาได้เคยชินกับชื่อใหม่นี้ไปแล้ว

"อา ฉันรู้แล้ว เค ฉันไม่รู้เรื่องนี้เกิดขึ้นมาได้อย่างไร...แต่ฉันขอขอบใจมากที่เลือกฉัน"

ซังจินได้ตอบกลับมา

"เอาละ มันมีเหตุผลมากมายที่ฉันเลือกนาย...แต่ก่อนอื่นเลย นายอาจจะสามารถบอกได้ว่าฉันแข็งแกร่งแค่ไหน"

"ใช่ ฉันเข้าใจในความแข็งแกร่งของนายดีกว่าของคนอื่นเลยหละมากมันมากแค่ไหน"

"และยิ่งฉันแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ พลังของนายก็จะยิ่งมากขึ้นตามนั้น"

ฟรานซ์ได้หยักหน้ารับ

"สิ่งที่ฉันต้องการจากนายก็คือความร่วมมือในการที่จะทำงานร่วมกันในการที่จะเอาชนะการจู่โจมครั้งสุดท้ายด้วยกัน...ความร่วมมือนะ นายเข้าใจใช่ไหม?"

"แน่นอน แต่...ไม่ใช่ว่าการจู่โจมได้ถูกออกแบบมาให้สำรับการร่วมมือกันอยู่แล้วหรอกหรอ?"

"ใช่แล้ว แต่ว่าในตลอดททาง มีคนมากมายได้หยุดที่จะให้ความร่วมมือกับคนอื่นๆ"

"นายหมายถึงฆาตกร?"

"ใช่แล้ว นายเจอเจอพวกนั้นบ้างไหม?"

"ใช่ สองครั้ง ครั้งแรกที่ที่สัสาน อีกครั้งที่ๆราบสูง ฉันได้รับผลงานมามากเกินไป พวกเขาจึงหวงพวกมันจากฉัน"

ขณะที่ซังจินกำลังคิดอยู่ ฟรานซ์นั้นเคยเจอกับฆาตกรมาสองครั้งแล้ว แต่ความจริงที่ว่าฟรานซ์ได้นั่งกินซุปอยู่ที่นี่นั้นจึงหมายความว่าคนที่ได้ตายไม่ใช่เขาแน่นอน

"นายได้ฉายาผู้พิพากษาไหม?"

"ไม่นะ ฉายานั้นมันทำอะไรได้งั้นหรอ?"

"ฉายานี้มันจะทำให้ได้รับไอเทมจาการฆ่าฆาตกรสองชิ้น"

"โอ้...ฉันรักฉายานี้มากเลยหละ...พวกชั่วเหล่านั้น..."

ฟรานซ์ได้หยุดกินอาหารลงและจับซ่อมแน่นขึ้น ในด้านนี้ของฟรานซ์มันได้ทำให้ซังจินนึกไปถึงในตอนที่ฟรานซ์พุ่งเข้าใส่เขาในก่อนหน้านี้

'โอ้ใช่แล้ว...เขาเป็นคนแบบนี้ ฉายาผู้พิพากษาเหมาะกับเขามากกว่าฉันซะอีก'

ซังจินได้คิดออกมา

"อย่างไรก็ตามมันยังมีฆาตกรอยู่เสมอ แม้กระทั่งเมื่อมีคนที่เหลือรอดอยู่ไม่กี่คน พวกเขาเหล่านั้น...จะคงอยู่จนจบ"

ซังจินกำลังเผลอพูดถึงที่นั่นไป แต่แล้วเขาก็ได้แก้ไขมัน เขาไม่สามารถจะเปิดเผยถึงประสบการณ์ในอนาคตของเขาไปได้

"ดังนั้น...เป้าหมายของฉันคือการกำจัดฆาตกรและรวบรวมคนแบบนาย คนที่จะมีส่วนร่วมและเป็นคนที่ดีในการที่จะจบการจู่โจมสุดท้ายไปด้วยกัน"

"นี้มันเป็น...แผนที่ยิ่งใหญ่จริงๆ"

ฟรานซ์ได้มองไปที่ซังจินอย่างเป็นประกาย

"ใช่แล้ว ดังนั้นนายอาจจะสังเกตุเห็นฉายาผู้ถูกเลือกของนาย....โบนัสสเตตัสของฉันสามารถมีให้ได้มากสุดที่ 20% กล่าวอีกนัยหนึ่งยิ่งฉันแข็งแกร่งนายก็0ะยิ่งแข็งแกร่งตามไปด้วย ถูกไหม?"

"ใช่แล้ว"

ฟรานซ์ได้หยักหน้ารับออกมา

"ฉันยังคงแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก ซึ่งมันจะหมายถึงว่านายก็จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปเช่นกัน ดังนั้นเมื่อมีคนเหลือยู่อีกไม่มากในตอนท้าย ฉันหวังว่าจะได้พบกับนายนะ"

"นั่นมันจะไม่ใช่ปัญหา ถ้าฉันไม่สามารถแม้แต่จะมีชีวิตอยู่ได้ด้วยบัฟนี้....มันก็หมายความว่าฉันไม่มีสิทธิที่จะมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้ว"

"ถ้าหากว่ามีบางอย่างที่นายไม่สามารถจะเอาชนะได้ด้วยตนเอง นายสามารถจะเรียกขอความช่วยเหลือจากฉันได้วันละครั้ง ฉันสามารถช่วยจัดการมันแทนได้"

"อา ฉันไม่คิดว่าฉันจะต้องทำอย่างนั้น..."

"แต่ในกรณีที่เจอกับบอสลับหรือไม่ก็....ฆาตกร..."

ฟรานซ์ได้เริ่มจริงจังขึ้นมาในคำพูดของซังจิน

"ถ้าหากว่าฉันเจอฆาตกรฉันจะจัดการพวกมันด้วยตัวเอง"

ซังจินได้ยิ้มขึ้นมา

"ตกลง ดี ฉันจะต้องพึ่งพานาย"

"ไม่ฉันต่างหากหละที่จะต้องพึ่งพานายแน่ๆ"

ชายทั้งสองคนได้จับมือกันอยู่เหนือถ้วยซุปแมนจู หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้คุยกันเล็กๆน้อยๆ

"แล้วฟรานซ์นายเป็นชาวเยอรมันหรอ?"

"เปล่า ฉันเป็นชาวออสเตรียนะ...ซึ่งพวกฉันมีเชื้อสายมาจากเยอรมันมาก แล้วนายหละเค"

"อา ฉันเป็นชาวเกาหลี"

***

เมื่ออาหารเย็นจบลง ซังจินก็ได้พูดกับฟรานซ์

"จากนี้ไป...ถ้านายมีอะไรที่ไม่สามารถจะจัดการได้หรือเขาใจได้ ให้เลือกฉันในตอน 6 โมงเย็น มันเป็นเวลามื้อเย็นและก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะพูดคุยกัน ใช่ไหมหละ?"

"นั่นมันฟังดูดีเลยหละ"

"อาและฉันก็มีอีกอย่างที่จะแนะนำ ที่ร้านขายแหวนที่อยู่ใกล้ๆกับร้านอาวุธ ไปที่นั่นและซื้อแหวนแห่งความร่ำรวยซะแล้วส่วมใส่มัน

"แหวนแห่งความร่ำรวย?"

"ใช่แล้ว คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยจะตระหนักถึงมัน....แต่นี่มันเป็นไอเทมที่คุ้มค่ามาก ฉันแน่ใจเลยว่านายจะต้องซื้อมัน"

"เข้าใจละ"

ซังจินได้พูดกับเขาเป็นอย่างสุดท้าย

"โอเคแล้ว....จนกว่าจะถึงครั้งต่อ ในรอบหน้า...ระวังตัวเอาไว้ด้วยหละ"

"โอเค"

ซังจินกำลังจะกลับไปสู่มิติของตนเอง แต่แล้วเขาก็นึกออกถึงอะไรบางอย่าง

"โอ้ใช้แล้ว"

"ว่าไง?"

"มีอะไรบางอย่างที่ฉันจะต้องทำก่อนที่จะไป"

ซังจินได้หันหน้าไปกล่าวกับโอเปอเรเตอร์

"โอเปอเรเตอร์ช่วยส่งรูปสลักของเคน ตะเกียงขอซาดาเมียร์ ไข่ของราร์และเหรียญของชาโดวรันมาหน่อย"

จากนั้นไอเทมได้เทลงมาจากลูกบาศก์

"อืมมม..."

ซังจินได้จ้องไปที่ไอเทมพวกนั้นและหยิบรูปสลักของเคนออกมา เขาได้โยนมันขึ้นไปบนอากาศและเรียกเคนออกมา

"บรูววววว"

ซังจินได้กล่าวกับโอเปอเรเตอร์หลังจากที่เรียกเคนออกมา

"ส่งผลไม้วิวัฒนาการมาให้ฉันด้วย"

เมื่อผลไม้โผล่ออกมา เคนก้ได้จ้องเขม็งมาที่ผลไม้ ซังจินจึงโยนมันไปทางเคน

"นายอยากจะกินมันใช่ไหม?"

เขาได้เลือกเคนเพราะเหตุผลสองประการ อย่างแรกเคนยังสามารถจะเติบโตและตัวใหญ่ขึ้นได้อีก ในกรณีนี้มันใกล้เคียกับ 'เหตุการณืสำคัญ' เคนนั้นใกล้เคียงที่สุด

อย่างท่สองเคนเป็นซัมม่อนที่อยู่กับเขามานานที่สุด ซังจินอยู่กับเขาแล้วสบายใจมากที่สุดใในการต่อสู้ ถ้าหากถามว่าใครที่ควรจะได้รับการเสริมความสามารถนั้นก็คือเคน

เคนได้กินผลไม้ลงไปในคำเดียว

ร่างกายของเคนได้เต็มไปด้วยแสงสว่างจ้าและจากนั้นเขาก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ซังจินได้ถูกบังคับให้หันสายตาหลบออกไปเพราะว่าแสงมันแยงตา แต่ว่าโอเปอเรเตอร์ก็ได้เป็นคนประกาศให้เขาฟัง

[ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับไอเทมระดับตำนาน 'แกรนด์คิน - เจ้าแห่งป่าไม้']