ตอนที่ 34 หาเงินวนไป หาเงินวนไป~

ย้อนกลับไปสิบนาทีที่แล้ว...

ลู่หาน หวงป๋อ แล้วก็หวังเมี่ยน เดินเตาะแตะๆ ชมตลาดสดกันอยู่ดีๆ

จังหวะก้าวเดินมาหยุดกึกตรงแผงขายอาหารทะเล

หน้าแผงปลาเก๋า เอ๊ย! ปลาโอเหลืองสิ! หวงป๋อมองหน้าลู่หานแล้วบอกว่า...

"ไอ้ปลาโอเหลืองพวกนี้ดูดีว่ะ"

ลู่หานพยักหน้าเห็นด้วย "อืม ไม่เลวนะครับ"

นาทีนั้น เขายังไม่รู้เลยว่าหวงป๋อกำลังจะงัดแผนอะไรออกมา...

แล้วหวงป๋อก็เริ่มเปิดโหมดจริงจัง วิเคราะห์สถานการณ์ให้ลู่หานฟังอย่างละเอียด

"เสี่ยวลู่ ดูดิ๊ ไอ้พี่เชาพวกนั้นเอาปูไปขาย 2,000 หยวน ก็น่าจะขายได้มากกว่า 3-4 พันหยวนป่ะ?"

ลู่หานลังเลแป๊บนึง แล้วก็พยักหน้า "น่าจะครับ"

"งั้น ไอ้พี่ป๋อคนนี้ก็มาตั้งไกล จะให้กลับบ้านมือเปล่าได้ไงวะ? อุตส่าห์มาทำงานกับพวกแกนะเว้ย ใช่ป่ะ?"

ความลังเลของลู่หานพุ่งปี๊ดขึ้นอีก แต่เขาก็คิดตามที่หวงป๋อบอก

จริงด้วยสิ เมื่อกี้เติ้งเชาเพิ่งบอกว่าปูสองตะกร้าขายได้ตะกร้าละ 2,000 หยวน

งั้น... เขาก็เลยยอมตกลงตามที่หวงป๋อขอ

พอเห็นลู่หานพยักหน้า หวงป๋อก็ยิ้มกริ่ม แล้วเริ่มเลือกปลาโอเหลืองอย่างมีความสุข

ส่วนลู่หานก็เดินแยกไปโทรหาเติ้งเชา

...แล้วก็เป็นฉากที่เติ้งเชาและอีกสองหน่อได้รับโทรศัพท์จากลู่หาน หลังจากขายปูเสร็จเรียบร้อยนั่นแหละ...

พี่เฉายิ้มเจื่อนๆ หลังจากได้ฟังลู่หานเล่าทางโทรศัพท์...

โชคดีจริงๆ ที่เฉินเฉินห้ามเขาไว้ทัน ทั้งเขาและเฉินเหอเกือบจะขายให้เถ้าแก่ร้านซีฟู้ดแห้งไปแล้วเชียว

ไม่งั้นนะ การที่หวงป๋อมาซื้อของเนี่ย จะทำให้พวกเขาทำงานฟรีไปเลยวันนี้!

"เออ ช่างมันเถอะ ให้เขาซื้อไปเหอะ ไม่กี่ร้อยหยวน ยังพอรับได้อยู่" เติ้งเชาบอกลู่หานทางโทรศัพท์

พอวางสาย เขาก็หันไปเล่าสถานการณ์ให้เฉินเฉินกับเฉินเหอฟัง

สองคนนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า แล้วก็หัวเราะหึๆ

ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีก สามคนเดินมุ่งหน้ากลับไปโซนตลาดสดทันที

พอมาถึงบริเวณแผงขายของ หวงป๋อเลือกปลาโอเหลืองเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขาได้ยินลู่หานคุยโทรศัพท์กับเติ้งเชาด้วย ก็เลยลงมืออย่างรวดเร็ว

เลือกแล้วเลือกอีก จ้วงเอาๆ จนได้ปลาโอเหลืองมูลค่า 800 หยวนมาครอบครอง...

ทั้งหกคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง และเฉินเฉินก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเลย

แต่กลายเป็นพี่เฉาและเฉินเหอต่างหากที่เม้าท์มอยเรื่องราวให้สามหนุ่มที่เดินตลาดฟัง

ลู่หานกับหวังเมี่ยนถึงกับอึ้ง! อ้าปากค้าง! ไม่อยากจะเชื่อ!

ส่วนหวงป๋อน่ะเหรอ... ซัดเต็มข้อ! จวกพี่เฉาและเฉินเหออย่างไม่ไว้หน้า!

"พวกแกนี่มันโง่จริงๆ เหรอวะ? ไม่มีสามัญสำนึกเลยใช่ป่ะ?"

"ถ้าไม่ได้เฉินจื่อเนี่ย พวกแกจะไม่เสียเงินไปหลายพันหยวนฟรีๆ เหรอวะ?"

"เห้อ~ บอกตรงๆ นะ พวกแกนี่มันเสียหน้าแทนพี่ๆ รุ่นใหญ่หมดเลยว่ะ เรื่องทักษะชีวิตขั้นพื้นฐานเนี่ย ยังสู้เด็กๆ ไม่ได้เลยจริงๆ"

พูดจบ หวงป๋อก็เดินไปหาเฉินเฉิน แล้วเอาแขนคล้องคอเฉินเฉินไว้

"เฉินจื่อ แกนี่มันสุดยอดจริงๆ ขอบคุณมากนะที่เอาปลาโอเหลืองมาให้พี่ป๋อ"

"ถ้าไม่ได้แกนะ พี่ก็คงต้องเลือกปลาโอเหลือง 800 หยวนนี่ แล้วก็ต้องทำใจยอมแพ้ไปแล้ว"

หัวเราะเอิ้กอ้ากคุยกันไป พี่เฉาก็ควักเงินจ่ายค่าปลาโอเหลืองของหวงป๋อให้

ทั้งหกคนเดินไปที่สำนักงานบริหารตลาด หัวเราะพูดคุยกันไปตลอดทาง

พอได้นั่งลง ทุกคนก็เริ่มมาเคลียร์บัญชีกัน

อันดับแรก คำนวณรายได้ก่อน

รายได้ก้อนใหญ่สุดคือจากการขายปู ได้เงินรวม 4,700 หยวน แต่ต้องจ่ายค่าต้นทุนให้เจ้าของเรือประมงไป 2,000 หยวน

เท่ากับกำไรส่วนนี้คือ 2,700 หยวน

เฉินเฉินได้ค่าแรงยกของ 500 หยวน

พี่เฉาได้ค่าแรงยกของ 200 หยวน

เฉินเหอกับหวงป๋อได้ค่าแรงขนน้ำแข็ง 200 หยวน

ลู่หานกับหวังเมี่ยนได้ค่าแรงมัดปู 60 หยวน

รวมรายได้ทั้งหมดในวันนี้คือ 3,660 หยวน

ต่อมาคือค่าใช้จ่าย

อันดับแรกเลย ค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่สุดคือค่าปลาโอเหลือง 800 หยวนของหวงป๋อ

ค่าจ้างรถสามล้อช่วยขนปู 30 หยวน

ค่าแท็กซี่สองคันรวม 40 หยวน

รวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดคือ 870 หยวน

หักค่าใช้จ่ายออกไป พวกเขายังเหลือเงิน 2,790 หยวน

โว้วววว! สุดยอด!

คำนวณแล้ว ถึงจะจ่ายเงินให้ทีมงานโปรดักชั่นเป็นค่าเข้ากลุ่ม 800 หยวน

พวกเขาก็ยังเหลือเงินตั้ง 1,990 หยวน

ทริปเกาะไห่จงโจ้วนี้ สบายใจหายห่วงแน่นอน!

พวกเขากลุ่มนี้ไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องค่าเข้ากลุ่มแล้ว

นาทีนั้นเอง ผู้กำกับหวังเจิ้งอวี่ที่เพิ่งงีบหลับเสร็จ ก็เดินมาถึงตลาดขายปลีกอาหารทะเลพอดี

มาถึงสำนักงานบริหารตลาด เขามองหน้าทั้งหกคนที่เพิ่งคำนวณเงินเสร็จและทำหน้าตาแฮปปี้กันอยู่

เขาก็ไปนั่งลงข้างๆ ทั้งหกคน

"เอ่อ... แค่จะมาแจ้งให้ทุกคนทราบว่า สำหรับทริปนี้ หลังจากทุกคนหาเงินค่าเข้ากลุ่มได้ครบแล้ว แต่ละคนจะเก็บเงินไว้กับตัวได้สูงสุดแค่ 100 หยวนเท่านั้น"

ทันทีที่เขาพูดจบ!

พี่เฉาและเฉินเหอถึงกับลุกพรวดขึ้น!

"ไอ้แก่หวัง! หมายความว่าไงเนี่ย!"

"แกนี่มันเกินไปแล้วนะ! กฎข้อนี้แกเพิ่งคิดขึ้นมาใช่ไหม!"

ผู้กำกับหวังเจิ้งอวี่ยิ้มหน้าตายอย่างน่าหมั่นไส้

"ใช่ เพิ่งคิดขึ้นมา มีอะไรไหม? จะทำไม?"

ทุกคน: "....."

เปลี่ยนโทนทันที ผู้กำกับหวังเจิ้งอวี่เริ่มเปิดโหมดเรียกคะแนนสงสาร

"นี่... หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะ"

"ถ้าพวกแกหาเงินได้เยอะขนาดนี้ตั้งแต่ช่วงแรกๆ เนี่ยนะ งั้นตอนต่อไปจะถ่ายทำไม่ได้เอาสิ"

"เพราะงั้น พวกแกเก็บเงินไว้กับตัวได้คนละ 100 หยวน ส่วนเงินที่เหลือวันนี้ก็เอาไปใช้ให้หมดเลย ฉันมีอะไรจะแนะนำให้พวกแกอย่างนึง นั่นคือไปลองตกปลานอกชายฝั่งดูสิ สนุกมากเลยนะ"

"ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ตามกฎระเบียบของที่นี่นะ ยังออกไปตกปลาได้ก่อนเที่ยง มีเรือตกปลาพิเศษที่จะพาพวกแกออกไปตกปลานอกชายฝั่ง ค่าใช้จ่ายเที่ยวละ 200 หยวน ส่วนอาหารทะเลที่จับได้เอาไปให้ร้านอาหารแปรรูปได้เลย"

"ถ้าตอนนี้พวกแกไม่มีอะไรทำ ก็ลองไปสัมผัสกิจกรรมนี้ดูนะ แล้วถ้ายังเหลือเวลา ก็เดินเที่ยวเล่นเกาะไห่จงโจ้วได้อิสระเลย หลังจากนั้นเราก็จะเดินทางไปจุดต่อไป โอเค๊?"

พูดจบ ผู้กำกับหวังเจิ้งอวี่ก็ลุกขึ้นเดินไปข้างๆ ปล่อยให้ทุกคนคิดทบทวนกันเอาเอง

หลังจากปรึกษาหารือกันแล้ว ทุกคนก็ตัดสินใจที่จะไปลองสัมผัสประสบการณ์ดู ก็แหงล่ะสิ หลายคนยังรู้สึกว่าการตกปลานอกชายฝั่งมันเป็นอะไรที่ใหม่และน่าสนใจมากๆ

ออกเดินทาง! ไปตกปลานอกชายฝั่งกันเถอะ~

...

อยู่บนเรือประมง...

ทุกคนมองออกไปเห็นทะเลกว้างใหญ่ไพศาล อารมณ์ดี๊ดี

บังเอิญว่าเจ้าของเรือประมงเป็นแฟนคลับตัวยงของหวงป๋อ

เจ้าของเรือคนนี้ก็เป็นคนอารมณ์ดี สนุกสนานตลอดทาง สร้างเสียงหัวเราะให้ทุกคนได้เยอะเลย

กลุ่มหกคนจ่ายเงินไป 400 หยวน แล้วก็ลากอวนได้สองรอบ

สงสัยเจ้าของเรืออยากจะโชว์พาวต่อหน้าดาราคนโปรด สถานที่ที่เขาพาไปลากอวนนี่มันมีของจริงๆ!

ทั้งหกคนจ่ายไป 400 หยวน แต่จับอาหารทะเลได้มูลค่าสองสามพันหยวนเลยทีเดียว!

สารพัดปลาทะเล ปู กุ้งทะเล แมงกะพรุนหัวปลาหมึกยักษ์ ฯลฯ จับได้เยอะแยะไปหมด

พอลงจากเรือประมง ทุกคนก็ยืนเอ๋อๆ กับกองทัพอาหารทะเลกองมหึมาตรงหน้า

จังหวะนั้นเอง หวังเจิ้งอวี่ผู้กำกับจอมเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏตัวอีกครั้ง

"อาหารทะเลเยอะขนาดนี้ สงสัยทุกคนไม่รู้จะจัดการยังไงใช่ไหมล่ะ?"

"งี้ดีกว่านะ ฉันรู้จักร้านอาหารร้านนึงที่เชี่ยวชาญอาหารทะเลโดยเฉพาะ แค่จ่ายค่าแปรรูป 1,000 หยวน ร้านก็จัดการอาหารทะเลทั้งหมดนี้ให้ได้เลย"

"ไหนๆ ก็มาถึงที่แล้ว ทำไมไม่เลี้ยงอาหารทะเลมื้อใหญ่ให้ทีมงานโปรดักชั่นเลยล่ะ? ว่าไง?"

พอหวังเจิ้งอวี่พูดจบ! ทีมงานหลายสิบชีวิตตรงนั้นก็มองมาที่ทั้งหกคนด้วยสายตาอ้อนวอน

แล้วจะทำไงได้ล่ะ?

ก็ได้แต่ทำตามไอเดียของเจ้าจิ้งจอกเฒ่าหวังเจิ้งอวี่นั่นแหละ...

ถึงตอนนี้ หลังจากจ่ายค่าเข้ากลุ่มไปแล้ว เดิมทีเหลือเงิน 1,990 หยวน แต่ตอนนี้ต้องจ่ายเพิ่มไปอีก 1,400 หยวน

ท้ายที่สุด พวกเขาเหลือเงินแค่ 590 หยวนเท่านั้น บวกกับเงินติดตัวที่แต่ละคนเหลืออยู่ก่อนหน้านี้

คำนวณเสร็จ เฉินเหอก็ลุกขึ้นยืน

"หวังเจิ้งอวี่! เลี้ยงอาหารทะเลพวกแกก็ได้! แต่ให้พวกเราเก็บเงินที่เหลือ 590 หยวนนี้ไว้ได้ไหม!"

ผู้กำกับหวังเจิ้งอวี่คิดๆ ดูแล้ว ก็นึกแผนดีๆ ที่จะให้พวกเขาใช้เงินเพิ่มไม่ออก ก็เลยยอมตกลงตามที่เฉินเหอขอ

ไม่นับแขกรับเชิญอย่างหวงป๋อ และไกด์อย่างหวังเมี่ยน พี่เฉาก็จัดการแบ่งเงิน 590 หยวนซะเลย

เขาให้ไกด์หวังเมี่ยนไป 90 หยวน

ตัวเขาเอง ลู่หาน และเฉินเหอ ได้ไปคนละ 100 หยวน

ส่วนเงินที่เหลืออีก 200 หยวน... ยกให้ผู้มีคุณูปการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวันนี้!

แล้วใครล่ะคือผู้มีคุณูปการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนนี้?

ใช่แล้ว! นั่นคือเฉินเฉินไงล่ะ!

หลังจากได้รับเงิน เฉินเฉินก็กลับกลายเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในทีมนี้อีกครั้ง

บวกกับเงินติดตัวที่เหลืออยู่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขามีเงินมากกว่า 200 หยวนอยู่ในกระเป๋าแล้ว

เฉินเฉินแสดงความพึงพอใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

ทุกคนก็พอใจกับผลลัพธ์ของวันนี้เช่นกัน

เอาล่ะ! ได้เวลาไปงานเลี้ยงอาหารทะเลแล้ว~

พี่เฉาและเฉินเหอเดินควงแขนหวงป๋อคนละข้าง

"พี่ป๋อ! ผมไม่ได้โกหกพี่ใช่ไหม? วันนี้เรามีงานเลี้ยงอาหารทะเลกินจริงๆ นะ พี่ควรจะขอบคุณพวกผมนะ!"

"ใช่แล้ว ใช่แล้ว! เมื่อวานผมโทรหาพี่ พี่ก็ไม่เชื่อผม! ตอนนี้เชื่อหรือยังล่ะ!"

หวงป๋อสะบัดทั้งสองคนออกอย่างรังเกียจ แล้วเดินไปหาเฉินเฉินเพื่อฟ้อง

"พวกแกสองคนนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ! ถ้าจะให้ขอบคุณใครนะ ยังไงก็ต้องขอบคุณเฉินจื่อของเราเท่านั้นแหละ!"

"55555~"

กลุ่มคนทั้งหกหัวเราะอย่างมีความสุข แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านอาหาร...