ตอนที่ 8 เจ้าของร่างเดิมเป็นคนดี!

ภายในบ้านของเร่อปา

ทันทีที่ประตูปิดลง

โคโค่ก็อดไม่ได้ รีบยิงคำถามใส่เร่อปาทันที

“พี่เร่อปา...หรือว่า...?”

ยังพูดไม่ทันจบ เร่อปาก็สวนกลับทันควัน

“ไม่ใช่ แล้วก็ไม่ใช่อย่างที่คิดด้วย คืนนี้แค่อุบัติเหตุล้วน ๆ”

“อีกอย่าง...เรื่องคืนนี้ ห้ามหลุดปากเด็ดขาด เข้าใจมั้ย?”

พูดจบ เร่อปาก็ถอดหน้ากากกับแว่นกันแดดออก แล้วส่งสายตา “รู้กันนะ” ไปให้โคโค่

แต่คิดว่าโคโค่จะยอมง่าย ๆ เหรอ?

“พี่! หนูเป็นผู้ช่วยที่มีจรรยาบรรณนะ!”

“หนูไม่มีทาง”

ยังไม่ทันพูดจบ เร่อปาก็แกล้งพูดขัดขึ้นมา

“ไม่มีทางเหรอ? งั้นเดี๋ยวพี่จะคุยกับพี่เจีย เรื่องที่ผู้ช่วยของพี่ปล่อยให้พี่ขึ้นห้องทั้งที่เพิ่งดื่มมา…”

“ตายล่ะ! พี่เจียน่าจะโกรธมากแน่ ๆ เลยเนอะ~”

คำพูดของเร่อปาทำเอาโคโค่ตัวสั่น ตาวาวเหมือนนึกอะไรน่ากลัวออก

เธอรีบเดินมาเกาะแขนเร่อปา อ้อนเสียงอ่อย

“พี่~ หนูผิดไปแล้ว~”

“หนูจะปิดเป็นความลับให้พี่เอง หนูเชียร์สุดใจให้พี่จีบเฉินเฉินด้วยซ้ำ หนู”

เร่อปาถลึงตาใส่

“พูดบ้าอะไรของเธอ?”

“ใครจะไปจีบเฉินเฉินกันเล่า?”

“พี่บอกแล้วไง ว่าคืนนี้พี่แค่ขอบคุณเขาเฉย ๆ ถ้าไม่มีเขา คืนนี้พี่คงนอนข้างถนนไปแล้ว!”

โคโค่พยักหน้าเข้าใจอย่างแรง แต่ก็ยังกลั้นหัวเราะไม่อยู่

“พี่แน่ใจเหรอคะว่าจะไม่ลอง? พี่เฉินเฉินก็น่ารัก หล่อ แถมยังอยู่ข้างบ้านอีก แบบนี้มันพระเอกนิยายชัด ๆ เลยนะ~”

โคโค่กล้าแซวแบบนี้ เพราะเธอกันเร่อปาสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ

เร่อปายิ้มถามกลับพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ

“แล้วพี่จะมีสิทธิ์มีแฟนเหรอ? พี่เจียกับแฟนคลับพี่เขาจะยอมหรือไง?”

โคโค่ถอนหายใจพาดหัวลงไหล่เร่อปา

“เฮ้อ~ ก็มีหนูคนเดียวนี่แหละ ที่อยากเห็นพี่มีแฟนบ้าง”

“เสียดายหนุ่มหล่อข้างบ้านแบบนี้จัง…งั้นหนูจีบเองดีมั้ยเนี่ย?”

เร่อปาหัวเราะแล้วพยักหน้า

“เอาสิ พี่สนับสนุนเต็มที่เลย”

“จริงนะ! งั้นหนูจะโชว์หวานกับเขาทุกวันให้พี่อิจฉาเล่น ฮ่า ๆ ๆ!”

“โอ๊ย! ตกลงเธออยากมีแฟนใช่มั้ย!” เร่อปาหัวเราะแล้วจู่โจมเข้าที่เอวโคโค่

โคโค่รีบปัดมือเร่อปาออก ก่อนทำเสียงงอน

“ฮึ่ม ยังไม่รวมที่พี่เปลี่ยนชื่อหนูเป็น ‘ซีซี’ แล้วเอานามสกุลหนูไปใช้ตั้งชื่อว่า ‘หลี่ตี้’ อีกนะ! เอาคืนไปเลย!”

สองสาวหัวเราะคิกคัก กลิ้งเล่นอยู่บนโซฟาอย่างร่าเริง

. . .

อีกด้านของผนัง

เฉินเฉินนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น มือก็เลื่อนโทรศัพท์ค้นหาข้อมูลไม่หยุด

ยิ่งหา ยิ่งยิ้มกว้าง

เพราะเขาพบว่า เพลงกับซีรีส์ดัง ๆ หลายเรื่องในความทรงจำ ยังไม่มีอยู่ในโลกนี้เลย!

“รวยแล้ว! ฉันนี่มันรวยจริง ๆ!”

เขาเริ่มจินตนาการถึงฉากที่ตัวเองโด่งดังเป็นพลุแตก

การเป็นดาราไม่ใช่แค่ฝันอีกต่อไป! เส้นทางนักแสดงรออยู่ตรงหน้าแล้ว!

…แต่เดี๋ยวก่อน

ทันใดนั้น เฉินเฉินก็หน้าหดลง

ถึงเขาจะรู้ว่าเพลงกับซีรีส์ไหนยังไม่ออก แต่เขาก็จำได้แค่แบบลาง ๆ เท่านั้น!

ให้ไปแต่งเพลงใหม่ หรือเขียนบทซีรีส์ขึ้นมาเองเนี่ยนะ?

ฝันไปเถอะ!

เขาแค่ฮัมทำนองได้บ้าง จำโครงเรื่องได้หน่อย ๆ

แต่จะให้เขาเขียนออกมาจริงจัง?

ไม่มีทางทำได้แน่ ๆ...

ความฝันที่เคยสวยหรูเมื่อครู่ พังทลายลงในพริบตา

เหมือนมีขุมทรัพย์อยู่ตรงหน้า แต่กลับเอื้อมไปถึงไม่ได้…

เฮ้อ ช่างมันเถอะ ยังไงเขาก็มี “ระบบ” กับ “พื้นหลังดี ๆ” อยู่

อย่างน้อยก็รู้ว่าในอนาคต ซีรีส์กับหนังเรื่องไหนควรลงทุน

คิดแบบนี้แล้ว เฉินเฉินก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาอีกหน่อย

สุดยอดคนมองโลกในแง่ดี ปลอบใจตัวเองแบบสุดขั้ว!

“นอนเถอะ ๆ คิดมากก็ไม่ช่วยอะไร นอนเร็วตื่นเช้าดีกับสุขภาพ~”

พูดกับตัวเองจบ เขาก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วล้มตัวลงนอน

สรุปสั้น ๆ ได้ว่า

เขาได้เกิดใหม่ มีระบบ มีพื้นฐานดี มีแต้มต่อทุกทาง

จะไม่พอใจได้ยังไงล่ะ?

คิดได้แบบนั้น เฉินเฉินก็ยิ้มหลับไปในทันที…

. . . . .

เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์อย่างรวดเร็ว

ช่วงเย็น

เฉินเฉินกินข้าวเสร็จ ก็นั่งดูทีวีชิลล์ ๆ ในห้องนั่งเล่น

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาใช้เวลาไล่เรียงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

ซึ่งเจ้าของเดิมก็…เป็นคนเหงา ไม่มีเพื่อน ไม่มีญาติพี่น้องติดต่อมาเลย

เฉินเฉินบ่นกับตัวเองหลายรอบ ว่าทำไมถึงไม่มีคอนเนคชั่นอะไรให้พึ่งพาได้เลย…

แต่ก็ยังดี มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เจ้าของเดิมทำไว้ได้ดีมาก

นั่นก็คือ...

เขาเล่นเกมกับเฉินเหอเป็นประจำ!

แม้จะด่าเฉินเหอว่าฝีมือกากตลอด แต่เฉินเหอก็ติดเขามาก ชอบให้เขาแบกทุกที

เพราะงั้น แผนการคร่าว ๆ ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างในหัวเฉินเฉิน

เริ่มจากเจาะเข้าวงการบันเทิงผ่านเฉินเหอ แล้วค่อย ๆ ไปทางสายแสดงเมื่อมีชื่อเสียง

และยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขาเซอร์ไพรส์สุด ๆ!

หนึ่งสัปดาห์ก่อน เขานึกออกว่าเคยลงทุนในภาพยนตร์เรื่องหนึ่งไว้!

พอเช็กดูแล้วก็พบว่า...

มันคือเรื่อง “The Wandering Earth”!

หลังรู้แบบนั้น เฉินเฉินก็เลิกเครียดไปเลย

ขอบคุณเจ้าของร่างเดิมสักร้อยรอบ!

แหม...ก็คนชื่อ “เฉินเฉิน” นี่มันตาถึงจริง ๆ

เรื่องมีอยู่ว่า...

ตอนเจ้าของร่างเดิมไปเรียนต่างประเทศ เขาบังเอิญเจอกับ “กัวฝาน” ผู้กำกับของ The Wandering Earth

ตอนนั้นกัวฝานได้รับเลือกให้เข้าร่วมโครงการแลกเปลี่ยนผู้กำกับระดับนานาชาติ ไปเรียนรู้วงการหนังที่ฮอลลีวูด

คืนหนึ่ง กัวฝานไปบาร์คนเดียวแล้วโดนเรื่องวุ่น ๆ

เจ้าของร่างเดิมกับเพื่อน ๆ บังเอิญอยู่พอดีเลยเข้าไปช่วยไว้

จากนั้นทั้งคู่ก็สนิทกัน กลายเป็นเพื่อนซี้ แล้วเจ้าของเดิมก็ลงขันให้ 50 ล้านกับหนังเรื่องนี้...

ใช่เลย ตอนนี้กัวฝานกำลังเตรียมถ่ายทำอย่างเต็มที่

เฉินเฉินอยากจะถามกัวฝานมาก ว่าขาดพระเอกมั้ย

แต่พอคิดดี ๆ แล้ว เขาก็ยังไม่มีชื่อเสียงอะไรเลย จะไปเสริมหนังก็คงไม่มีประโยชน์

เอาเป็นว่า ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน

ยังไงแค่มี The Wandering Earth อยู่ในมือ เขาก็มีทุนใช้ชีวิตสบายไปอีกนาน~

เจ้าของเดิมนี่มันคนดีจริง ๆ!

“อ้า~ เย็นนี้มันช่างดีเหลือเกิน” เฉินเฉินลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย พลางชมวิวข้างหน้าต่างด้วยอารมณ์ดี

“ติงด่อง”

เสียงกดกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น

ครั้งแรกที่มาหลังจากเขาเกิดใหม่…ไม่นับตอนหลี่ตี้มากดนะ

นี่ถือเป็นครั้งที่สอง

หรือว่าจะเป็นหลี่ตี้อีก?

เขาเดาไปพลาง เดินไปเปิดประตู

เมื่อเปิดออก

ใบหน้าคุ้น ๆ แต่ก็ดูแปลกตา ปรากฏต่อหน้าเขา

“เจิงเสี่ยวเซียน!? อะแฮ่ม…ไม่สิ... ไอ้อ้วน มีอะไรหรือเปล่า?”

“ไอ้อ้วน” คือชื่อที่เจ้าของเดิมใช้เรียก “เฉินเหอ” ซึ่ง…ตอนนี้ก็สมฉายาอยู่ไม่น้อย

ได้ยินแบบนั้น สีหน้าขี้เล่นของเฉินเหอเปลี่ยนไปทันที

“ฉันดีใจนะ ที่นายจำบทบาทที่ฉันเคยเล่นได้…”

“แต่เรียกฉันว่า ‘ไอ้อ้วน’ นี่ ฉันไม่ยอมแน่ ๆ!”